Η λογοκρισία της LiFO σπάει κόκαλα (και ενίοτε και αρχίδια)!

Το 'χα πει από τότε που πρωτοκυκλοφόρησαν αυτά τα free press έντυπα, τύπου LiFO, Athens Voice, αργότερα και η FAQ και πάει κλαίγοντας: δεν υπάρχει πιο φασιστικό πράγμα από το τζάμπα μαζικό πλασάρισμα γνώμης (και συνεπακολούθως τάσεων, μόδας, προτάσεων κτλ. κτλ.). Δε θα σταθώ τόσο στο πώς αυτά τα έντυπα, παραμασχάλως κάθε φοιτητή - under 30 - συχνάζω και six d.o.g.s. και Cash Κεφαλάρι έγιναν ο ύμνος του χιπστερισμού και ξεκινάω λέγοντας ότι διαβάζω την ηλεκτρονική έκδοση της LiFO καθημερινά. Ομολογώ, επίσης, ότι στα περισσότερα από τα άρθρα που επιλέγω να διαβάσω δεν αναζητώ ούτε την καλή διήγηση ούτε την εκθαμβωτική αρθρογραφία ούτε καν την είδηση καθαυτή: το κράξιμο, τον (κακό) χαμό και το βυζοτράβηγμα στα σχόλια αναζητώ. Και το διασκεδάζω τσίτα! Τίγκα! Κάργα! Θα σταθώ, λοιπόν, από αυτό που βλέπω και από σχόλια που έχω στείλει κι εγώ και δε δημοσιεύτηκαν ποτέ, σε 2-3 περιστατικά λογοκρισίας και θα περάσω και στο χιπστερισμό (για ένα πρώτο μπάσιμο στο θέμα βλ. και Poulos et al. "Όλγα και Ζωή", αρθράκι Απριλίου).

Το πρώτο κρούσμα λογοκρισίας το διαπίστωσα άμα τη "Απολογία του Πέτρου Κωστόπουλου" (με τη χρεωκοπία της ΙΜΑΚΟ και ένα άρθρο-"απολογία" που δημοσίευσε ούτε εγώ κατάλαβα πού, στο οποίο, λίγο-πολύ, επαναλάμβανε το εμετικό μότο του "Η ζωή είναι πολύ μικρή για να είναι θλιβερή"), την οποία την αναδημοσίευσε και η ηλεκτρονική έκδοση της LiFO και από κάτω είχε προσθέσει η ομάδα που τσεκάρει τα σχόλια ότι, και καλά, υβριστικά και προσβλητικά σχόλια δε θα δημοσιεύονται, κάτι τέτοιο. Ακολούθησε καταιγισμός αρνητικών σχολίων για τον άμυαλο (και ακούραστο) γεροτέντιμπόι, πορνοξεκουτιασμένο λαιφστυλιά απ' το Βόλο, με τα τεράστια κοκάλινα δάχτυλα της διαφθοράς και της ρεμούλας (με το can't do without δαχτυλίδι νεκροκεφαλή) και όταν λέω καταιγισμός..., ναι, δεν πρόκειται να μπω στη διαδικασία να μετρήσω ούτε να βγάλω στατιστικά ούτε να αναδημοσιεύσω. Η προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι ένα 90κάτι% (τουλάχιστον) των σχολιαστών "έκραζε" τον Κωστόπουλο: για την ψευτιά του, την υποκρισία του, το ότι πήρε μια ολόκληρη γενιά στο λαιμό του με το μακάριο πλασάρισμα λαιφσταϊλισμού του κώλου και της χολέρας μέσω του Νίτρο και του Κλικ (παλιότερα)), πόσους εργαζόμενους άφησε στο δρόμο, πόσα χρέη, που αυτός και η Τζενάρα δεν πρόκειται όχι απλώς να πεινάσουν αλλά θα εξακολουθούν να ζουν στον χρυσοποίκιλτο τσιχλοφουσκωτό κόσμο τους χωρίς να δίνουν δεκάρα για τις ευθύνες τους αλλά ούτε και για το πόσο αντιπαθητικοί κατήντησαν κτλ. κτλ. Από αυτά που είδα, τα σχόλια ήταν αρκετά καυστικά, έντονα, ειρωνικά. Ύβρεις-προσβολές-κατάρες κτλ. . . ., ναι, δεν υπήρχαν και νομίζω ότι ο κόσμος κατάφερε να περάσει αυτό που ήθελε να πει και, εν πάσει περιπτώσει, δεν υπήρχε αμφιβολία ότι για έναν παλιομαλάκα μιλούσαν όλοι (τον ίδιο).

Έστειλα κι εγώ, λοιπόν, το σχολιάκι μου, ότι να πουν κάτι και για το γεγονός ότι έδερνε τη γυναίκα του. Το 'στειλα μία, το έστειλα δύο, το έστειλα τρεις..., μάλιστα έλεγα σε ένα από αυτά, κιόλας, ότι το θεωρώ και ψιλομαλακία, άμα λάχει, τόσο σοβαρά πράγματα όπως η ενδοοικογενειακή βία να περνάνε στο ντούκου και επέμεινα και για το γεγονός ότι ο κόσμος το ΄χει τούμπανο... Ήταν, μάλιστα, από τα πολύύύ πρώτα κουτσομπολιά που είχαν ακουστεί για σόου-μπιζ, τόσο παλιό και τόσο διαδεδομένο (όποιον και να ρωτήσεις θα σου πει ότι κάπου το έχει ακούσει) που..., ναι, ΟΚ, δεν καταλαβαίνω το λόγο να το κρατάμε κρυφό, να πούμε (για τη θέση μου επί των κουτσομπολιών κάνω βλέπε προηγούμενο αρθράκι).

Εν πάσει περιπτώσει, δεν το δημοσίευσαν ποτέ, έγραψα μία παράγραφο επ' αυτού και στο tromaktiko κι όχι ότι λυσσούσα που δεν ακούστηκε η "φωνή ΜΟΥ", αλλά μου τη σπάει απίστευτα αυτό το κρυφτούλι πίσω από το (κωλο)δάχτυλό μας. Αλήτες ρουφιάνοι δημοσιογράφοι, ξεπλυμένη και ξεπουλημένη φάρα: μπορούν να καταδεικνύουν ενόχους, να εκφέρουν γνώμη επί παντός επι στητού... αρκεί να εκφράζουν την αγελοπλειοψηφία τους και, φυσικά, να μη χαλάνε ούτε τη ζαχαρένια των (μεγαλο)εκδοτών τους ούτε την "πιάτσα". Γιατί μη μου πείτε ότι υπάρχει έστω και ένας γραφιάς σήμερα που δεν έχει ανταλλάξει, έστω, χειραψία με τον Κωστόπουλο... Επίσης μη μου πείτε ότι ο αρχι-αυτός της LiFO δεν έχει συμφάγει τουλάχιστον μία φορά με τον ΚωστόπουλΑ! Άσε που.... σε κάποιο πίσω μέρος του μυαλού τους είμαι βέβαιη ότι σκέφτονταν ότι ας έχουν καλυμένο το κώλο τους σήμερα, ας μετριάσουν - όσο περνά απ' το χέρι τους - την οργή, τη λοιδορία, τα υβριστικά σχόλια, τις υπερβολές, τα κουτσομπολιά, το άχτι!, εν πάσει..., γιατί αύριο-μεθαύριο κανείς δεν ξέρει τι κανόνι μπορεί να βαρέσουν κι οι ίδιοι ή πιο σκάνδαλο εις βάρος τους μπορεί να έρθει στην επιφάνεια.... ε, και καλό θα 'ταν τότε... τα υπόλοιπα έντυπα, οι "συνάδελφοι"... να τους ρίξουν στα μαλακά: φύλαγε τα ρούχα σου να ΄χεις τα μισά, που λένε. Τάτσι-μήτσι-κότσι τα παπαγαλίνο, που λέτε.

Και το εννοώ αυτό που λέω: οποία υπεράνω γελοιότητα απ' το να ξέρει όλο το έθνος ότι ο Κωστόπουλος δέρνει το γυναικάκι του.... και να το κάνουν όλοι τουμπεκί ψιλοκομένο;;; Το ακόμα αθλιότερο, δε, η Τζενάρα να ΄χει και κανά αφιέρωμα για τις δαρμένες στο blogίδιό της... Χο χο χο! Η καμήλα την καμπούρα της...

Δεύτερο(τριτο) κρούσμα λογοκρισίας... Κάτι στήλες, κάτι αρθράκια, κάτι αφιερώματα που κάνει κατά κόρον η LiFO (καλά, και τα άλλα freepressοστάσια) σε ατομάκια με τα εξής κοινά γνωρίσματα (πιο κοινά δε γίνονται!):

-καλλιτέχνες (θες ποιητές; θες γλύπτες; θες φωτογράφοι; θες ηθοποιοί;;)

-χίπστερ όσο δεν πάει (βλ. δευτερότριτες παραγωγές που προβλήθηκαν μόνο σε κάποιο Βερολίνο, σε κάποιο Μόντρεαλ, σε κάποια Κοπεγχάγη...., βλ. κολλητάρια κάποιου Λάνθιμου - βεβαίως, βεβαίως... -, βλ. δε μένουν σε τίποτα λιγότερο από κάποιο ΛΥΚΑΒΗΤΤΟ, ΜΕΤΣ, ΜΕΤΑΞΟΥΡΓΕΙΟ, ΑΚΡΟΠΟΛΗ (πραγματικά!, μιλάμε!... πάρτε στατιστικά!) και, φυσικά, αγαπημένες τους περιοχές στην Αθήνα δεν είναι τίποτα λιγότερο από τα επίσης Εξάρχεια, Μεταξουργείο, Αθηνάς, Λόφος Στρέφη...)

-ατομάκια που στα 22 τους έχουν ήδη καταφέρει και μένουν μόνα τους σε κάποιο νεοκλασικό ή (σεμνό) λοφτάκι σε κάποια από τις παραπάνω περιοχές (ΑΡΑ: είτε τα άτομα αυτά βγάζουν ένα 1500άρι το μήνα στην καθισιά τους για να μπορούν να αντεπεξέρχονται στα ενοίκια των συγκεκριμένων περιοχών είτε... το βρήκαν γονική παροχή/κληρονόμησαν;;; Ή μήπως ο μπαμπάς ακόμα Ζμπρώχνει με κάποιο εμβασματάκι/χαρτζιλίκι του 1500άρικου (μίνιμουμ) επίσης;;;)

-πριν τα 30 τους έχουν καταφέρει κι έχουν αποκτήσει διεθνή - λέει η LiFO - φήμη σε παρακλάδια της μουσικής/στυλιστικής/ντιζαϊνοαυτής, ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ! στην Ελλάδα ελάχιστοι τους γνωρίζουν..., θεωρούνται, δε, πρωτοπόροι!, λέει, στο είδος τους στη Μογγολία (παπαροντανταϊσμός πώλησης κοπανιστού αέρα ξυσματιαζόντων χρυσοτσούγγρανων...)!!!

-δουλεύουν τόόόόόσο σκληρά, δε, που η ζωή τους προλαβαίνει να βρίσκεται κάπου μεταξύ Λονδίνου-Νέας Υόρκης-Βερολίνου (ΠΑΝΤΑ! Άλλες πόλεις, δε, ο κόσμος δεν έχει! Μας τελείωσαν!) και επίσης η καθημερινότητά τους περιλαμβάνει πάντα έναν ξέγνοιαστο καφεδάκο στον τάδε βοτσαλομαρμαρόστρωτο πεζοδρομάκο που τόόόσο αγαπάνε στην Αθήνα...

-έχουν οπωσδήποτε σπουδάσει κάποια υψηλή τέχνη σε κάποιο επίσης ΛΟΝΔΙΝΟ-ΒΕΡΟΛΙΝΟ-ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ, χωρίς, φυσικά (εκτός ελαχίστων φωτεινών εξαιρέσεων που ήταν, προφανώς, τόσο ταλέντα που τους χορήγησαν υποτροφία), να γίνεται λόγος για το πόσα λεφτά χρειάστηκαν για να μεταβούν στο ΛΟΝΔΙΝΟ-ΒΕΡΟΛΙΝΟ-ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ, πόσα λεφτά χρειάστηκαν για να διαμείνουν (σε τίποτα λιγότερο, επίσης, από ένα σεμνό λοφτάκι) στο ΛΟΝΔΙΝΟ-ΒΕΡΟΛΙΝΟ-ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ, να φάνε, να πιουν, να μετακινηθούν, να πληρώσουν τους λογαριασμούς τους, να κάνουν τα ταξίδια-εφορμήσεις που έκαναν από 'κει (βλ. γύρισα τη μισή Λατινική Αμερική σε ένα χρόνο (στον οποίο, αυτενοουμένως, ούτε σπούδαζα ούτε δούλευα)) + να πληρώσουν τα δίδακτρά τους και, βεβαίως, ΠΟΥ ΤΑ ΒΡΗΚΑΝ τα λεφτά να κάνουν αυτήν τη ζωή;;;; 

Αφήνουν, απλώς, να πλανάται...., ότι, ναι, ΟΚ,  . . .  προέρχονται, άμα λάχει, κι από μία οικογένεια που κάθε άλλο παρά οικονομικό πρόβλημα αντιμετώπιζε και που ήτο πολύύύ πολιτισμένη και hype και με επίσης καλλιτεχνικές ανησυχίες, λέει...

-ορισμένοι, δε, από αυτούς φέρουν το ήδη βαρύ (σαν ιστορία) όνομα κάποιας μάνας γνωστής φωτογράφου, κάποιου πατέρα θεατρανθρώπου..., κάποιας θείας σκηνογράφου με καριέρα κοντά στον Φο... και τέτοια

Κάτι σαν την κόρη του Νταλάρα, να πούμε, που 23 χρονών την μπάσανε σκηνοθέτη στο Εθνικό Θέατρο. Μπουχαχα

-Και που, φυσικά, οι ζωές αυτών των ατομακίων περιέχουν πάντα έναν τέλειο, γαμάτο, ομοϊδεάτη, συνοδοιπόρο και - ω! θαύμα! - επίσης καλλιτέχνη σύντροφο..., που η καθημερινότητά τους, πέρα από τον καθημερινό καφεδάκο στον τάδε πεζόδρομο, που αναλύσαμε και παραπάνω, περιλαμβάνει κηπουρική στο 100 τετραγωνικά μπαλκόνι τους με θέα την Ακρόπολη, μαθήματα πορτογαλικών και γιοκαλίλι, συμμετοχή σε οργανώσεις διάσωσης γκρενά πεταλίδων... και δε συμμαζεύεται.

Πράγματα, δηλαδή, που εσύ ΟΦΕΙΛΕΙΣ! να λυπάσαι! που δεν μπορείς να τα κάνεις! Που ΟΦΕΙΛΕΙΣ! να ντρέπεσαι που δεν μπορείς να τα έχεις! Και που είναι ΒΕΒΑΙΟ! ότι τα κατακρίνεις επειδή τα ζηλεύεις, επειδή τα φθονείς και επειδή είσαι τόσο ατάλαντος/-η και ακαλλιέργητος/-η... που ούτε στο μισό από το μικρό τους δαχτυλάκι δεν τα φτάνεις αυτά τα άτομα!

Ναι, ομολογώ ότι η καινοτομικότητα των ιδεών μου αρχίζει και τελειώνει στο να φορέσω στον Ορέστη αντιανεμικό Nike και να τον πετάξω ανάμεσα σε ένα χορό ντυμένο από το ασημάκι της Σοκοφρέτας! Ουάάάάουουουου!!!!.... Σ Ο Κ Ο Φ ΡΡΡ Ε Τ Α Α Α Α Α ! ! ! ! 

Μπήκα σε 2 τέτοιες συνεντεύξεις, λοιπόν, η μία μιας τύπισσας under 30, dj, λέει, σε κάποιο Παρίσι (α, ναι, αυτό το ξέχασα), πολύ γνωστή εκεί πέρα, λέει, τη ζητάνε όλοι.... κι ο παραγωγός της είναι ο τάδε... και μιας άλλης, κόρης γνωστού σκηνοθέτη του θεάτρου, που θεωρείται μεγάλο ταλέντο, λέει, και έχει σπουδάσει σε πόσες σχολές του εξωτερικού κι εγώ δεν ξέρω. Και ξεκίνησα να διαβάζω τα σχόλια των αναγνωστών από κάτω:

"Βαρεθήκαμε πια", έλεγε ένας, "την τόση προβολή ατόμων που τα έχουν βρει όλα έτοιμα απ' το σπίτι τους / που είχαν την πολυτέλεια να ακολουθήσουν αυτό που ήθελαν όταν άλλοι παλεύουν για ένα πτυχίο σε δύσκολες σχολές / που παρουσιάζετε τόσο τέλεια τη ζωή τους λες κι οι υπόλοιποι πρέπει να ζηλέψουμε ή τους οφείλουμε ευγνωμοσύνη που υπάρχουν", "Τι θέλετε να μας πείτε", έλεγε ένας άλλος, "με τη συνέντευξη αυτή; Να θαυμάσουμε τη δυστυχία του να ζεις μεταξύ Νέας Υόρκης και Παρισίου;;; Το πόσο σκληρή στάθηκε η ζωή για άτομα που στα 23 τους τα πήρε από κοντά ο τάδε μεγαλοσκηνοθέτης/διευθυντής μουσείου και τα έμπασε στα πράγματα;/ Που ενώ πέρασε Φιλολογία/Ιατρική προτίμησε την γλυπτική/φωτογραφία;;" και άλλα τέτοια, με το νόημα (το "ζουμί") αυτών που κράζω κι εγώ παραπάνω. Ήτο χαρακτηριστικό, δε, ότι τα σχόλια αυτά παίρνανε 30τόσα like, ξέρω 'γω, (ΟΚ, η LiFO το like το έχει "Ενδιαφέρον/Μη ενδιαφέρον") και μόνο 2-3 διαφωνούσαν ή πέταγαν την επιχειρηματολογία (Δημοτικού) "όσα δε φτάνει η αλεπού..." ή τα "είστε κακοπροαίρετοι" κτλ. κτλ. Κάποιοι άλλοι, δε, το έριχναν στην εποχή: που μας έχει κάνει τόσο σκληρούς και μόνο να μισούμε ξέρουμε και να προσπαθούμε να μειώσουμε το έργο των άλλων, λέει.

Και στις 2-3 συνεντεύξεις κάθισα κι έγραψα ένα σχόλιο με τη γνώμη μου. Ούτε υβριστικό ούτε φασιστικό ούτε προσβλητικό - καλά καλά χωρίς πάθος: ακριβώς επειδή έχω αντιληφθεί τη δυσκοιλιότητα δαμάσκηνου 

που τους δέρνει όλους εκεί μέσα (και το γαμάτο είναι ότι άλλοι είχαν ήδη αφήσει σχόλια πολύ "σκληρότερα" απ' τα δικά μου! "Την έπεφταν" ακόμα και σε αρθρογράφους της LiFO που έχουν κολλητούς τέτοια ατομάκια και γι' αυτό πασχίζουν κάθε φορά να (υπερ)προβάλλουν τις φυσιογνωμίες τους και τις δουλειές τους), προσπάθησα να είμαι "γλυκιά" και σχετικά ουδέτερη και να γράφω και σε τρίτο ενικό (σε φάση "πρέπει να γίνει αντιληπτό / κάποιοι πιστεύουν / είναι ευρέως κατανοητό" κτλ.)...

Εν ολίγοις, αυτό που έλεγα ήταν ότι είναι εντυπωσιακό το ότι η πλειοψηφία αυτών των ατομακίων-χιπστεριάδων που προβάλλονται είναι σαφές-σαφέστατο ότι έχουν "σπρωχτεί" από το οικογενειακό πορτοφόλι (και ενίοτε και όνομα) (καλά, εννοείται δεν τα 'γραφα έτσι...) και ότι πρέπει να καταλάβουν εκεί στη LiFO ότι τη στιγμή που στην εποχή μας εκεί έξω υπάρχουν παιδιά με διδακτορικά στη Βιοτεχνολογία και τη Ρομποτική, που τους έχει βγει ο κώλος στα μαθηματικά, τη μελέτη, την έρευνα, τα εργαστήρια κτλ. κτλ. και πάλι δεν μπορούν να βρουν δουλειά ή δουλεύουν 14ωρα για το βασικό μισθό... είναι αν μη τι άλλο προκλητικό να υπερ-προβάλλεται ο συγκεκριμένος τύπος ανθρώπων, που όόόόλα τους ήρθαν βολικά, που έκαναν "ζωάρες" από γεννησιμιού τους, που επαφίονταν πάντα στο ισχυρό μπακγκράουντ τους, που με μια νύχτα dj-ιλίκι βγάζουν όσα δε βγάζω εγώ σε ένα χρόνο... και, φυσικά, ξαναλέω...., υπήρχε κόσμος που έκραζε (και τα σχόλιά τους είχαν δημοσιευτεί κιόλας) πολύ πιο συγκεκριμένα πράγματα, με πολύ πιο καυστικό και απόλυτο τρόπο ("Αυτήν τη ζωή στο "δημιουργικό χάσιμο" ξέρω κι εγώ να την κάνω με την τσέπη του μπαμπά μου" / "Γιατί αν δε μας έλεγε ότι πέρασε 4η στη Φιλοσοφική θα 'σκαγε!" / "Ποια είναι αυτή που 22 χρονών την προσέλαβε αρχισυντάκτρια μεγάλη βρετανική οικονομική εφημερίδα;!" κ.ά. τέτοια).

Ένιγουέις... και στο διά ταύτα... 3-4 φορές τους έγραψα, αλλάζοντας και κάθε φορά το ύφος μου, χωρίς ειρωνεία και "γλαφυρισμό", έλεγα τα πράγματα όπως ήταν και ζητούσα απλώς λίγη κατανόηση και προς την "άλλη πλευρά", αυτή των "απλών θνητών"... και δεν τα δημοσίευσαν ποτέ.

Πέρα απ' το ότι, ΟΚ, έχουν το ελεύθερο να δημοσιεύουν ό,τι θέλουν - αλοίμονο κιόλας -  . . . ε, δεν είναι και λίγο σα να τους τη χαλάς όταν τα λες "καλά" και "'ξηγημένα" και, κυρίως, με επιχειρήματα;;; Όταν βλέπουν ότι έχουν πέσει 40 άτομα να τους φάνε και μόνο 2 είναι με το μέρος της χΥπΣΤΕΡΙΑΣ τους..., οπότε αντιλαμβάνονται ότι δημοσιεύοντας κάτι που κρίνει (και θίγει) τα θεμέλια της νοοτροπίας του έργου τους... θα πρέπει να κοιταχτούν και λίγο στον καθρέφτη;;; Κι ότι, πάνω απ' όλα, επί της ουσίας τους καλείς να κάνουν την αυτοκριτική τους: πρώτον γιατί και οι ίδιοι κάτι τέτοια ατομάκια είναι (πώς, άλλωστε, μπορεί να βιοπορίζεται αξιοπρεπώς κάποιος που το μόνο που κάνει στη ζωή του είναι να αρθρογραφεί στη LiFO;;) και δεύτερον γιατί προβάλλουν και υπερασπίζονται και διαφημίζουν τα φιλαράκια τους και ένα lifestyle που οι ίδιοι θεωρούν ότι τους εξυψώνει δυο πούτσους πιο πάνω απ΄ τους υπόλοιπους.

Και, εν πάσει περιπτώσει, στην τελική.... υπάρχουν και αρθρογράφοι/bloggers στη LiFO που δημοσιεύουν ό,τι σχόλιο λαμβάνουν και κατά καιρούς κάποιοι έχουν εξαπολύσει δριμύτατες επιθέσεις και χαρακτηρισμούς εναντίον τους... και - δεύτερον - αν το θέμα τους είναι να φιμώνουν αυτούς που δε γουστάρουν (και έχουν και θέση) να καταπίνουν αμάσητο ό,τι τους πλασάρουν... γιατί αφήνουν εξ αρχής ανοιχτά τα κείμενά τους σε σχολιασμό;;; Το θέμα ποιο είναι ακριβώς;; Ή συμφωνείτε ή σκάστε;; Διαπιστώσαμε πώς μας κρίνει η πλειοψηφία κι αποφασίσαμε μέσα σε λίγες ώρες να το κάνουμε αβαβά το θέμα;;