Γιατί άμα ήταν ωραίος... σιγά μην έτρεχε να μας την πέσει - Ο Υδροχόος

Βγαίνω από το κτήριο της δουλειάς να πάω να πάρω κάτι να φάω, περνάει από μπροστά μου μηχανόβιος με γυαλί..., ο οποίος με κοιτάει σα γαργαντούας..., δε δίνω σημασία..., τον βλέπω να έχει σταματήσει λίγο πιο κάτω και να κοιτάει γυρισμένος 45 μοίρες. Σπεύδω πίσω από κάτι κατουρημένους θάμνους σαν το Ράμπο, κοντοστέκομαι λίγο, ξεπροβάλλω και παίρνω τη γωνία αλα Χαιλάντερ... και τσουουουπ! Μου την είχε στημένη ο τύπος!

Να μην τα πολυλογώ, 30κατι-άρης, λίγο "λαϊκός", λίγο Περιστέρι λίγο Άγιοι Ανάργυροι, με το μπλουζικό να κολλάει πάνω στο ημι-γυμναστηριακό στήθος, ψιλοξυρισμένο κεφάλι και γυαλί-μύγα..., ε, ότι με είδε, εντυπωσιάστηκε απ' το στυλ μου (γρρρ....) και ήθελε να με γνωρίσει! Κι αν είδα..., μέχρι κι απ΄τη μηχανή κατέβηκε για να μου μιλήσει... και θεωρεί ότι με το να μου κάνει ένα κομπλιμάν... μας φτιάχνει και των δυοΝΩΝΕ τη μέρα! Ρε τον πούστη!...

Καλό παληκάρι, το χειρίστηκα με ιδιαίτερη ευγένια, του είπα ότι με τιμά το ενδιαφέρον του και καλά έκανε να έρθει να πει ένα Καλησπέρα... και συμφωνώ ότι όταν εμείς οι γυναίκες λέμε "Μα πού πήγαν οι άντρες;!;!" πρέπει να φερόμαστε και λίγο καλά σε αυτούς που έρχονται και μας μιλάνε - ειδικά αν δεν το κάνουν με κάφρικο τρόπο... - κι ότι χαίρομαι (συστηθήκαμε κιόλας) αλλά..., ναι, ΟΚ, τηλέφωνα, μέιλ και τα ρέστα... δε δίνω... σόρι, καλά να ΄μαστε (μέχρι και Καλό Καλοκαίρι! του 'πα του ανθρώπου!), αλλά... δεν πολυγουστάρω τις γνωριμίες στη μέση του δρόμου... Με άρχισε στα ότι δουλεύει στο μέγαρο του ΟΤΕ απέναντι και να πάω καμιά μέρα στο εστιατόριό τους να φάμε παρέα! Ααααααχαχαχαχα!

Τέλος πάντων, με χιλιοπαρακάλεσε, τον χιλιοευχαρίστησα, καλούλης ήτο, μωρέ..., γεμάτος θετική ενέργεια, χαμογελαστός, μη-γλοιώδης (σημαντικό)... αλλά... δεεεεν...

Με ρώτησε κιόλας αν "κωλύομαι"..., τουτ' έστιν αν ΕΙΜΑΙ ΠΑΝΤΡΕΜΕΝΗ;;!!;;!!

WTF???

Ότι, δηλαδή, μόνο αν φοράς βέρα δικαιούσαι να μην ανταποκριθείς στο φλερτ κάποιου... Ωωωω! Ωωωω! Ωωωωω!!!!!!!! "Είναι σοβαρό;", μου λέει... Τώρα τι ήθελε ν' ακούσει;;! Ότι βρήκα τον άντρα της ζωής μου και τυφλώθηκα κι άλλη καμιά γιο δεν έκανε παρά η Μαριώ το Γιάννη;;

Τέλος πάντων, τον απέφυγα πολύ ευγενικά και φιλικά, του εξήγησα μια χαρά ότι ευχαριστώ πραγματικά και ότι, όντως, σε σχέση με κάτι φλώρους που κοιτάνε κοιτάνε... αλλά δεν κάνουν τίποτα, καλά έκανε κι ήρθε και μίλησε αλλά δεν το κόβω για συνάντηση εκ νέου.

Ε, τι να πεις;... Όσο σε "ανεβάζουν" κάτι τέτοια... άλλο τόσο σε "ρίχνουν" όταν σκέφτεσαι ότι... ε, μόνο κάτι τέτοιοι θα σ' την πέφτουν μια ζωή κι ότι αν επρόκειτο για κανάν ωραίο... σιγά μην την έπεφτε σε σένα και σιγά μην ερχόταν και να μιλήσει.... Ααααααχ!...