Όλγα και Ζωή

                                                      http://www.lifo.gr/mag/columns/4779

  Δεν έχω τίποτα προσωπικά με την Όλγα Κουκλάκη. Πιάνω το συγκεκριμένο παράδειγμα ως αφορμή για να σχολιάσω μια ολόκληρη συνομωταξία ατόμων, μια ολόκληρη φυλή ας πούμε. Καταρχήν, δε μου λες...είναι ΜΙΑ κοψιά όλες αυτές οι συνεντεύξεις που έχουν σκοπό να γλαφυροποιήσουν όσο δεν πάει άλλο τις ζωές και τις επιλογές ατόμων των οποίων ΔΕ ΜΑΣ ΑΦΟΡΟΥΝ οι ζωές και οι επιλογές;! What the fuck???!!! Από πού κι ως πού με ενδιαφέρει το αν η Κουκλάκη μεγάλωσε στη Βούλα και αν της αρέσει το φλού και το ''χάσιμο'';! Από που κι ως που χρειάζομαι την περιγραφή του εξωφύλλου του cd της όπου η Όλγα ποζάρει ''με ρίμελ στα μάτια''...;! Αν η συνέντευξη έχει στόχο να παρουσιάσει τη συγκεκριμένη γκόμενα ως dj και επαγγελματία...ας ασχοληθεί εστιασμένα με τις μουσικές της καταβολές και προτιμήσεις. Από πότε μπήκαμε στο τρυπάκι του να πρέπει να εντρυφήσουμε σε ολόκληρο το lifestyle ατομακίων που καλώς ή κακώς γίνονται γνωστά για κάτι, είτε αυτό λέγεται μουσική είτε φωτογραφία είτε τέχνη οπιουδήποτε είδους;! Γιατί μη μου πεις ότι δεν πρόκειται κατεξοχήν, αν όχι αποκλειστικά, για ''καλλιτέχνες'' (με ή και χωρίς, έστω, εισαγωγικά. εγώ μια φορά, ως πληθωρικός τύπος τα βάζω! χοχοχο).

  Ωραία λοιπονΕ, και πάμε στο προκείμενο. Θα στο πιάσω και ως προς το συγκεκριμένο παράδειγμα, και ως προς τη φυλή αυτών των ατόμων γενικότερα. Θα είμαι πύρινος και καταπελτικός. Βρε αδερφάκι μου...ΠΟΣΑ τέτοια άτομα αλα Όλγα Κουκλάκη γνωρίζουμε προσωπικά;! (Αμέτρητα. Δίνω τη σωστή απάντηση για τους αδαείς.) Αυτός ο μαλάκας που γράφει το κείμενο σε ΠΟΙΟΥΣ νομίζει ότι απευθύνεται; Σε τίποτα βλαχαδερά που, μη γνωρίζοντας κανένα τέτοιο άτομο, θα μασήσουν κανονικά όλη αυτή τη φανφαρίαση; Που, μεταξύ μας, αρνούμαι να δεχτώ ότι ακόμα και ο πιο άβγαλτος θα μαγευτεί και θα ταυτιστεί με αυτό το πρότυπο, το πιθανότερο...να το βρει αδιάφορο και να το προσπερασει. Ή μήπως νομίζει ότι απευθύνεται αποκλειστικά σε ΟΜΟΙΟΥΣ της Κουκλάκη, οπότε γιέηηη θα κάνουμε όλοι συγκούρμουλοι feel good πλέοντας μέσα στην άνετη και ακύμαντη δηθενιά μας;! Εν πάσει περιπτώσει, όποια κι αν είναι η συνθήκη....απλά δεν είναι αντιπροσωπευτική. Οπότε, ναι, ας δεχτούμε το προφανές, για αρχή, ότι όλη αυτή η κατηγορία εντύπων αποτελείται, πλαισιώνεται και απευθύνεται σε ΕΝΑ λόμπυ, κατά προτίμηση ενδο-κολλεγιακό ( με την ευρύτερη έννοια).

  Είμαι μόνο εγώ που βγαίνω ΕΞΩ ΦΤΕΡΩΝ με την εμμονή αυτών των ατόμων να αυτο-σκηνοθετούνται;! Να πλασάρονται ως απλοί καθημερινοί τύποι....Πού όοολως τυχαίως κατέληξαν σε κάποιο Παρισάκι! Νάθινγκ λες!!! Νάθινγκ λες δαν Παρισάκι! Και που, όπως η φίλη Ζωή (ως άλλη Όλγα), δεν μπορούσαν να μείνουν σε τίποτα λιγότερο από κάποιο λοφτάκι! Λοφτάκι ιν Παρισάκι! Που ντύνονται με τεχνιέντως ξεθωριασμένα τζην και ξεφτισμένα t-shirt....τα οποία όμως, on the right occasion, θα σεταριστούν με κάποια Mulberry τσάντα...προς ολοκλήρωση του μποεμιλικιού! Που ό,τι έχουν και δεν έχουν θα σου πουν ότι το πήραν από κάποιο παζάρι, ενώ ταυτοχρόνως, σου δηλώνουν με φυσικότητα ότι λατρεύουν τα chanel...διότι είναι πλασμένοι ο ένας για τον άλλο! Διότι είναι mix and match τύποι! Και του σαλονιού και του λιμανιού. Και που επίσης βεβαίως βεβαίως, στην περίπτωση ''επωνύμων'' αλα Κουκλάκη...δε θα φωτογραφηθούν για συνέντευξη/εξ'ωφυλλο με τίποτα που να κοστίζει λιγότερο από $$$. Από την άλλη, όταν εσύ τους πεις για το τάδε βραχιολάκι/μπιχλιμπιδάκι/σκατάκι που ΟΝΤΩΣ αγόρασες από παζάρι/υπαίθριο/μοναστηράκι.....θα σε κοιτάξουν με ΣΟΚ ΚΑΙ ΠΕΟς και θα σε ρωτήσουν με ''θαυμασμό''....''μα που πας και τα βρίσκεις όλα αυτά τα περίεργαααα...πάρε με κι εμένα την άλλη φορά μαζίιιι...''.....διότι εννοείται ότι στην ουσία δεν πατάνε σε τέτοια, ή και όταν πατάνε, είναι μόνο για το φολκλόρ και βεβαίως βεβαίως...ΔΕ ΘΑ ΨΩΝΙΣΟΥΝ ΚΙΟΛΑΣ!!! (Στη συγκεκριμένη υποκατηγορία όμως (=δεν ψωνίζω τίποτα που δεν είναι επώνυμο ή/και δεν έχει διαλέξει/αγοράσει για μένα η μαμα μου) θα αφιερώσω ειδικό βομβάκι στο μέλλον...επιφυλάσσομαι.) Που σπούδασαν κάτι ΕΠΙΣΗΣ επιμελώς ατημέλητο, απροσδιόριστο, ή καθαρά από ανάγκη για αιώνια παράταση της φοιτητικής τους ζωής, χωρίς καμία ανάγκη για την ενδεχόμενη εφαρμογή του! Που σπούδασαν απλώς για να διασκεδάσουν το χρόνο τους μέχρι να εισπράξουν τα δις από την πώληση του ξενοδοχείου τους σε κάποια Σαντορίνη! Να συνεχίσω;!

  Με ενοχλεί ρε παιδί μου η δηθενιά! Σιχαίνομαι! Δεν μπορώ, συφιλιάζομαι! Βγάζω φλύκταινες, πώς το λένε!!! Χίλιες φορές καλύτερα να είσαι η γκόμενα ( που κάπου προανέφερε το Μουνέτο), ή ο αντίστοιχος τύπος, με την πετσετέ φόρμα, την LV αγκαζέ και το χρυσό ρόλεξ που κλαμπάρει και ζεί τη ζωή του τζίτζικα...με τα λεφτά του μπαμπά και της μαμάς! Δε θίγω σε αυτό το σημείο το αν ζεί με το συγκεκριμένο τρόπο συνειδητά ή όχι. Σχολιάζω μόνο το γεγονός ότι ένα τέτοιο άτομο είναι τουλάχιστον σαφές ως προς τις επιλογές του και συνεπές με αυτές. Δεν μπορώ να ακούω ότι της Όλγας...''της αρέσει το χάαααασιμο'', χωρίς να αφρίσω! Μήπως της αρέσει το χάσιμο διότι δεν έχει χρειαστεί να αντιμετωπίσει καμία αντικειμενική δυσκολία στη ζωή της, παρά μόνο πού στο Παρισάκι να μείνει!; Μήπως μπορεί να εξερευνήσει ανενόοοχλητη τα όρια του φλου και του χασίιιιματος διότι έχει την ΠΟΛΥΤΕΛΕΙΑ να μπορεί να επανεφεύρει τον εαυτό της ως όποια περσόνα θέλει! Η επιμελώς ατημέλητη τύπισσα, η μποέμ, η classy, η ''με ρίμελ στα μάτια'' and so on. Που, εννοείται επίσης, ότι είναι τόσο ένα με αυτήν την αυτο-σκηνοθεσία που, κατά πάσα βεβαιότητα, κυκλοφορεί ως ρακένδυτος clochard στην καθημερινή ζωή της....και, αν ΕΣΥ εμφανιστείς με ΄΄ρίμελ στα μάτια'' (ναι, έχω σκαλώσει και αφρίζω με το ρίμελ! το ρίμελ ως σύμβολο! το ρίμελ ως έννοια! χαχαχχαχχαα) και κάτι, οτιδήποτε, μη ξεφτισμένο, μη επαρκώς ατημέλητο...θα αντιμετωπιστείς ως η θεία Μαριγώ απ' το Σικάγο, με την πέρλα και το γουναρικό!

  Η δε εικόνα συμπληρώνεται πάαααντα (με μαθηματική ακρίβεια όμως!) από τη σκηνοθεσία του πνευματικού κόσμου, του καλλιτεχνικού προβληματισμού, της πολιτικής ενασχόλησης και της εμπλοκής με ό,τι θέλει ο καθείς να αποκαλεί ''κουλτούρα''! Το Ολγάκι προβληματίζεται διότι δεν έχει τι να απαντήσει στις συνεντεύξεις όταν τη ρωτάνε για του Έλληνες! Ζεί στο άγριο Παρίσι όπου μαχαιρώματα συμβαίνουν...άκουσον άκουσον στα Champs Elysees (δεν βρίσκω και τους τόνους γαμώ το κέρατο)!!! Μα ποιός θα το φανταζόταν ότι το delinquence θα έφτανε μέχρι εκεί!!! Και εντέλει καταναλώνει φαιά ουσία ΚΑΙ για την κοινωνική πραγματικότητα Ελλάδος τε και Παρισίων! Ώπα ρε Όλγάκι! Σε λίγο θα μας πείς ότι αυτό που κάνεις αντικατοπτρίζει το σύγχρονο protest song!!! (Σε πρόλαβαν όμως άλλοι μαλακές και τό 'παν αυτο...μπουχαχαχχαχαχχχα!!!) Εν πάσει περιπτώσει...που θέλω να καταλήξω; Προφανώς, δεν επιλέγουμε τις αρχικές μας συνθήκες, οπότε ναι, ο καθένας κινείται εκπορευόμενος (κυρίως ή σε μεγάλο βαθμό εν πάσει περιπτώσει) από το περιβαλλον απ' όπου ξεκίνησε. Αφού όμως ήσουν αρκετά τυχερή να έχεις εξασφαλισμένα κάποια, παραπάνω από βασικά, προνόμοια...κράτα λίγο χαμηλό προφίλ! Συγκρατήσου λίγο όταν μιλάς για πράγματα που δεν έχεις ούτε κατά διάνοια βιώσει προσωπικά! Βούλωνε κοινώς! Keep yourself to yourself! Mη μου μοστράρεις σκηνοθεσία/ατημελισιά/μποεμιλίκι και τα συναφή διότι θα χειροδικήσω!

O συγχυσμένος...
Poulos et al.