οι μαλακο30άρηδες

Ο «κλασικός μαλάκας 30άρης» έχει τα εξής χαρακτηριστικά.

1. Είναι λίγο βολεμένο «κωλοπαιδάκι», από οικογένεια με σχετικά καλό οικονομικό μπακγκράουντ (όχι Λάτσηδες και τα σχετικά αλλά σίγουρα ο ντάντης έχει μεριμνήσει να «χώσει» το μπουμπουκέλαιο σε κάποια δουλίτσα, στην οποία ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ ότι δεν ξεκίνησε βγάζοντας φωτοτυπίες αλλά μπήκε σε θεσάρα και σε τμηματάρα (η οποία, σαφώς, αποτελείται κατά 90% ομοίους του)). Ως συνειδησιακό βόιδι που είναι και μην έχοντας να ανησυχήσει και να μεριμνήσει για βασικές ανάγκες, όπως η πλειοψηφία του κοσμάκη, εποχές που είναι, ασχολείται τίγκα με την εμφάνισή του (με την απλοϊκή, βέβαια, λογική «αν είναι ακριβό είναι και καλό» - δηλαδή, δεν κοιτάει απαραίτητα να ισοπεδώσει την μπάκα, αλλά το Diesel και το Armani,,, εκείίίί!!!....), τα γκατζετάκια (χωρίς απαραιτήτως να μπορεί να διαχωρίσει τη RAM από τη ROM…) και, στο τσακίρ κέφι…, τον πιάνουν και τα ψυχολογικά του…

2. Τι σημαίνει «ψυχολογικά». Σημαίνει ότι στα 20 μου ερωτεύτηκα σφόδρα, παράφορα, νεανικά, τρελά, είχα την τέλεια γκόμενα, από εμφάνιση-στυλ-προσωπικότητα-μπρίο, αγάπησα τίγκα, τα έζησα όλα και τα είδα… ΑΛΛΑ οι καργιόληδες οι φίλοι μου με πείσανε ότι σε αυτήν την ηλικία δεν είναι καλό να κολλάς σε μια γυναίκα και «Έλα, ρε μαλάκα…, μη γίνεις μουνόδουλος…», με αποτέλεσμα να με πουσάρουν να χωρίσω μέχρι τα 22-23… Οι φίλοι, βέβαια, διατήρησαν για καμιά 10ετία τις σχέσεις που είχαν από τα 18 τους…. Η συνέχεια ήταν να επιδοθούν σε καμιά 2ετία ακατάπαυστων πηδολογιών με τις πρώτες τυχούσες, οι οποίες, ακόμη κι αν ήταν σαβούρες…, στους φίλους και στις επόμενες θα επιμείνουν να αφήνουν να υπονοείται ότι όλες αυτές ήταν κάτι σε φάση Δούκισσα Νομικού… ΟΚ, ρε μεγάλε, κατούρα και λίγο!

3. Επειδή μετά τα 25-26 νομίζουν ότι σίτεψαν κι ωρίμασαν… ΚΑΙ ΕΠΕΙΔΗ ΟΛΟΙ ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΟΥΣ ΕΧΟΥΝ ΠΛΕΟΝ ΜΠΕΙ ΣΕ ΣΧΕΣΗ …, αποφασίζουν να βρουν κι αυτοί μια λούλα να ‘χουν να λένε ότι έχουν σχέση, η οποία δεν είναι σε καμία περίπτωση τόσο γαμάτη όσο η πρώτη…, αλλά πείθουν τους εαυτούς τους ότι είναι καλύτερη… γιατί τώρα είναι ΠΙΟ ΩΡΙΜΟΙ… ΟΟΟΟΚ… ΓΟΥΑΤΕΒΑ’! Με την γκόμενα αυτή φροντίζουν και κάνουν όόόλα αυτά που δεν έκαναν με την πρώτη γκόμενα (γιατί τότε οι φίλοι τους τους έλεγαν μουνόδουλους ενώ τώρα αυτά τα «μουνοδουλικά» (δώρα, ταξίδια, κοινές εμφανίσεις, πρωτοχρονιές μαζί, ξένες γλώσσες και χόμπι μαζί) τα κάνουν ΚΑΙ οι φίλοι … άάάάρα τώρα είναι ΚΟΥΛ να τα κάνεις) οπότε κάποια στιγμή πείθουν και σαν εικόνα ότι είναι σε σχέση…

4. Βζουμ βζουμ βζουμ… από ανασφάλεια και χλιαρή μαλακία χωρίς ενοχές… αυτό που κάποτε ήταν έρωτας (έστω «περνάμε καλά») μεταμορφώνεται σε τρελή ανασφάλεια + σαπίλα =è πού να τρέχουμε τώρα να βρίσκουμε άλλη γκόμενα;;;…, … οπότε τη χλιαρή αυτή κατάσταση (με την γκόμενα-λούλα, 1-2 σκαλοπάτια κάτω από το μέτριο-βαρετό ψοφίμι που τελικά θα παντρευτούν) συντηρείται 5-7 χρονάκια… ώσπου… φτάνουν κάποια σεμνά 30-32 … … …

5. Σε αυτήν τη φάση, λοιπόν, αποφασίζουν ότι ΔΕ ΒΛΕΠΟΥΝ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥΣ - ΣΑΝ ΕΙΚΟΝΑ - ΝΑ ΑΝΕΒΑΙΝΕΙ ΤΑ ΣΚΑΛΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, οπότε γκρεμίζουν συγκατοικήσεις, σπίτια και όνειρα και λένε στην γκόμενα να χωρίσουν, κόβοντας, μάλιστα, μαχαίρι κάθε επαφή μαζί της… Και, όπως λέει και η Ναταλία Γερμανού, σε αντίθεση με την γκόμενα που μετά από χωρισμό μένει μόνη της σπίτι και κλαίει και προσπαθεί να μαζέψει τα κομμάτια της και οι κολλητές της την έχουν και γραμμένη, άμα λάχει, . . . ο άντρας έχει έέέέτοιμο το σχετικό παρεόνι το οποίο, όχι μόνο το ίδιο κιόλας βράδυ θα έχει φροντίσει να τον βγάλει πρώτο τραπέζι πίστα στα πιο γκλαμουράτα μπουζούκια και στα καπάκια στριπτιτζάδικο και βιζιτοψώνιο…, αλλά σε λιγότερο από βδομάδα θα του έχουν πλασάρει και την επόμενη γκόμενα (την οποία θα του τη φορέσουν θέλει - δε θέλει!) Μην ξεχνάμε, ότι ανάμεσα σε 30άρηδες, ο εργένης είναι μεγάλος κίνδυνος, γιατί αφενός θυμίζει στους δεσμευμένους τις παλιές καλές εποχές τρελού αλωνίσματος και αφετέρου πάντα έχει πιθανότητα να χτυπήσει καλύτερες γκόμενες από αυτές που έχουν οι ίδιοι! ΙΛΕΟΣ! Η γκόμενα, δε, που θα του φορέσουν… θα είναι ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ της ηλικιακής τάξης 21-25…, πράγμα που θα τον κάνει τον άλλο να αισθάνεται πραγματικά μάγκας, που χώρισε τη γραίτζω (28) που ήθελε γάμο και τώρα ξεκοκαλίζει το πιπίνι… Το γιατί το πιπίνι έχει πάει μαζί του και πού θα καταλήξει… δεν τον πολυαπασχολεί για την ώρα…

6. Το πιπινάκι, λοιπόν, των 21-25, που είναι στο άνθος της ηλικίας του 

κι έχει προσφορές πανταχόθεν…, σιγά μην κάτσει με τον 30+άρη, όταν έχει γύρω του όλα τ’ αγγούρια να το προσκυνάνε και να μπορεί να απομυζά από καθέναν και από μια LV, ένα iPhone, μια Μύκονο, ένα σκι στις ελβετικές Άλπεις… Όταν του κουνήσει το μαντήλι (αφού πρώτα, σα γνήσιο πιθήκι, έχει βρει το επόμενο κλαδί απ’ το οποίο θα πιαστεί…)…, ο 30+άρης θα πάθει πραγματική κρίση ηλικίας, θα του ‘ρθουν τα υπαρξιακά και θα του κάτσουν σα μαύρο σύννεφο πάνω από την κεφάλα και κάπου εκεί θα αποφασίσει ότι δεεεεν είναι για σχέσεις και δεσμεύσεις… Θα πάρει τη ζωή του αλλιώς και θ’ αλλάξει ζωή και κάπου εκεί θα νοικιάσει ένα σεμνό ρετιρεδάκι στο Κολωνάκι (700 ευρώ ενοίκιο αλλά να ‘ναι καλά ο ντάντης και η βαθιά του τσέπη…) και θα το κάνει γκαρσονιέρα των οργίων! Μαζί με τους ομοίους του θα αλωνίζουν άπασα Μύκονο και Πάρο ως άλλοι Κανάκηδες-Λάτσιοι… και με σαφή προτίμηση στα 20χρονα…, θα την περνάνε ζωή και κότα!!! Νοου γουόριζ!

7. ΩΣΠΟΥ να φτάσουν κάποια καλά 35-37…, να πάθουν δεύτερα υπαρξιακά, να σκάσουν και τα πρώτα μωρουδέλια από αδελφούς/αδελφές/φίλους/κουμπάρους + τα πρώτα παιδικά πάρτυ, να σκεφτούν ότι δεν πάει άλλο φαγί όλο απ’ έξω και πλύσιμο σώβρακου κάθε Κυριακή στη μάνα… και να αποφασίσουν ότι ήρθε η ώρα να τον περάσουν το χαλκά, πείθοντας, μάλιστα, τους εαυτούς τους ότι θα είναι και ωραία στην τελική. Τώρα…, πώς γίνεται κάποιος που επί μια 5ετία-10ετία επιδιδόταν στις παρτούζες της ζωής τους και αναλωνόταν σε βιζιτογκόμενες…, να ξυπνήσει μια μέρα, να τα διαγράψει όλα και να θέλει να φορέσει το ρόλο του πιστού συζύγου και του υπεύθυνου γονιού…, ας ρωτήσουμε κανάν ΚωστόπουλΑ που το πάει και καλά το έργο…

8. Όπως, λοιπόν, λέει και στο Sex&The City, οι άντρες είναι σαν τα ταξί: όταν έρθει η ώρα τους να παντρευτούν απλά ανάβουν το λαμπάκι και βάζουν μέσα την πρώτη τυχούσα που θα τους κάνει σήμα να την πάρουν για κούρσα. Εξ ου κι ότι ενώ με την άλλη ήταν 10 χρόνια και δεν μπορούσαν να κάνουν βιζουαλάιζ τους εαυτούς τους να ανεβαίνουν τα σκαλιά της εκκλησίας…, με την πρώτη τυχούσα…, σε 6 μήνες – 1 χρόνο… τσουουουπ! πρόταση γάμου! Όόόόχι γιατί αυτή είχε «το πακέτο», όόόόχι επειδή ψυχανεμίσθηκαν ότι θα ‘ναι καλή μάνα, όχι επειδή τους έκανε κλικ…. Ούτε καν επειδή ωρίμασαν. Απλά επειδή ήρθε η ώρα να παντρευτούν και αυτό τους αρκεί. Και κάπου εκεί έρχεται και «κουμπώνει» το μέτριο-βαρετό ψοφίμι και το γιατί αυτές τελικά παντρεύονται πιο εύκολα απ’ τις γαμάτες γκόμενες.

Όλα έχουν μια λογική εξήγηση, ρε πούστη μου!

Ο ορισμός της "κλασικής τυλίχτρας¨

Με αφορμή μία συζήτηση που είχαμε με κάποιους συναδέλφους γύρω από το γάμο, μου ζήτησαν να τους περιγράψω τι εστί γκόμενα "τυλίχτρα", αυτή που "τυλίγει τον καλό γαμπρό", που λέμε. Ιδού.

Το βασικό χαρακτηριστικό της κλασική τυλίχτρας είναι η ισόβια, παντελής απουσία κρίσης και απόκτησης ιδίας άποψης περί θεμάτων ζωής. Κοινώς…, λοβοτομήθηκε αρκούντως από την οικογένεια (και κατά κύριο λόγο από το μέλος εκείνο που έκανε κουμάντο στο σπίτι, βλ. μητριαρχική vs. πατριαρχική δομή), ώστε να πιστεύει ότι ό,τι της λένε οι γονείς (ή γονιός) είναι νόμος!, Ευαγγέλιο!, curved in stone! Επομένως, δεν έχει βάλει ποτέ το μυαλουδάκι της να δουλέψει και να αναρωτηθεί: αλήθεια, αυτή είναι η μόνη λύση;;; Στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων πρόκειται για θηλυκά που από νωρίς συνειδητοποίησαν (;) (ή φρόντισαν να τους εμφυσήσουν αυτήν την ιδέα ως μόνόδρομο και αυταπόδεικτο) ότι δεν μπορούν να επιβιώσουν αλλιώς παρά μόνο με ένα συμφέροντα γάμο. «Αλλιώς» = μορφώνομαι, βάζω την κωλάρα μου κάτω, προσπαθώ, κοπιάζω, σπουδάζω/δουλεύω/δραστηριοποιούμαι επιχειρηματικά/καινοτομώ και διεκδικώ μια θέση στον ήλιο, ακόμα κι αν αυτό θα μου αποφέρει εισοδήματα της τάξης του βασικού μισθού και δεν πρόκειται να με κάνει Βανδή.

Το ρεζουμέ της παραπάνω παραγράφου: κάνουν ό,τι τους λέει η μάνα τους!

Επειδή, όμως, με τα χρόνια οι άντρες ξεχάζεψαν λίγο, ήρθε και ο ΚωστόπουλΑς και τους «έψησε» ότι γάμος πριν τα 35… δεεεε λέει!... κι ότι ο σωστός ο άντρας πρέπει να έχει πηδολογήσει γύρω στις 200 γκόμενες πριν του περάσουν χαλκά…, έτσι καθιερώθηκαν και πέρασαν από γενιά σε γενιά κάποιες κλασικές τακτικές «τυλίγματος»:

1. Κλασική και χιλιοφορεμένη συνταγή: η γκαστριά (βλ. και αρθράκι "της γκαστριάς το κάγκελο") . Βέβαια, η μεγάλη μου απορία είναι ποιοι είναι τελικά αυτοί οι άντρες που με το που τους πει η άλλη περί εγκυμοσύνης τρέχουν για μονόπετρο, γιατί εγώ δε γνωρίζω κανένα άτομο στον κύκλο μου (σε ηλικίες 25-30 μιλάμε) που θα έμπαινε σε τέτοια διαδικασία. Επίσης διατηρώ τις αμφιβολίες μου για το κατά πόσο είναι εύκολο να γίνει κάτι τέτοιο και για το πόσο χαζοί πρέπει να είναι και οι άντρες που δεν παίρνουν προφυλάξεις ή κάθονται και πιστεύουν παπαριές του τύπου «είμαι στο χάπι / δεν είμαι στις μέρες μου / έλα, μωρέ, μη φοβάσαι…, έτσι απλά γίνονται τα παιδιά;;» ή που απλά πηδάνε μεθυσμένοι και 9 μήνες μετά παραλαμβάνουν το «κοστουμάκι».

2. Παίξ’ το σκύλα!: μη σηκώνεις τηλέφωνα, μην του κάνεις τα χατίρια, ακύρωνέ του ραντεβού, πες την κλασική ατάκα στο πρώτο ραντεβού «Δε μ’ ενδιαφέρει να κάνω σχέση… Κοιτάω μόνο να περνάω καλά!». Έχει γραφτεί και σχετικό βιβλίο (εννοείται έγινε και best seller!), το Why men love bitches. Τέτοια ζώα είναι κι οι άντρες και πάνε και κολλάνε με σκυλιά μαύρα…

3. Κλασικό μείγμα «γίνε κολλητσίδα / μίλα του συνέχεια για γάμο / πρήξ’ του τ’ @@ μέχρι να το πετύχεις» + «ή παντρευόμαστε ή χωρίζουμε»

Update: Κάποτε πιστεύαμε ότι κλασική τυλίχτρα, βλ. «κονομημένος γάμος» και εξασφάλιση, ήταν αυτή που την έπεφτε αποκλειστικά σε εφοπλιστές, μεγαλοβιομηχάνους κτλ. κτλ. Αυτές είναι άλλη κατηγορία από μόνες τους, πρώην βίζιτες νυν μανούλες τις λέω εγώ (βλ. Βατίδου-Μαστροκώστα-Νούνια . . . και η λίστα τελειωμό δεν έχει) που, ΟΚ, κάπου το δέχεσαι κιόλας: αν δεν πάρουν αυτές τον πλούσιο… ποια θα τον πάρει;;;

Η «κλασική τυλίχτρα», όμως, δεν είναι απαραίτητα όμορφη (γιατί αν ήταν, ΟΚ, της το «δίνεις» και λίγο και καθίσταται και προφανής/λογική η επιλογή του άλλου). Όόόόχιιιι… Συνήθως είναι κάποιου είδους μέτριο-βαρετό ψοφίμι, ημιμαθές, με απαρατήρητη σκηνική παρουσία, που εσκεμμένα διατηρεί μια ανύπαρκτη προσωπικότητα: στις παρέες του γκόμενου δε θα σκάσει μύτη με μίνι, δωδεκάποντο και ξώπλατο αλλά με το κλασικό τζιν-τοπάκι-σακάκι BERSHKA-τακουνάκι γεροντίστικο. Δε θα επιδοθεί ποτέ σε αστεϊσμούς και χάχανα αλλά θα ξινίσει κιόλας, μάλιστα, στο πρώτο σόκιν ανέκδοτο! Είναι γνωστό, άλλωστε, ότι τις γυναίκες με πάθος, άποψη και πυγμή… κανείς δεν τις θέλει για συζύγους: το πολύ πολύ για marketing directors και ερωμένες να τις θέλουν…

Η «τυλίχτρα» της εποχής, λοιπόν, και δεδομένης και της κρίσης… «στοχεύει» ακόμα και σε ένα διαμερισματάκι ή ένα αυτοκινητάκι ή ένα σταθερό μισθουλάκο. Γιατί, όπως λέει κι ο μπαμπάς μου, βάλε αύριο μια αγγελία σε εφημερίδα ότι ζητάς γαμπρό και να λες ότι παίρνεις 800 ευρώ το μήνα…, να δεις πόσοι θα ανταποκριθούν το πρώτο 24ωρο… 

Το εξπρές του μεταμεσονυχτίου

Δεν είμαι καλά. Δεν είμαι καθόλου καλά ψυχολογικά. Και, ως εκ τούτου, έχω αϋπνίες. Και κουρασμένη να 'μαι, ξέρω ότι αν πέσω για ύπνω πριν τις 2, ξέρω 'γω, θα μου βγει η Παναγία 

να με πάρει ο ύπνος... Θα πονάει ο αυχένας μου, θα κρυώνουν τα ποδάρια μου και θα σκέφτομαι τις κλασικές μαλακίες: πού πας, ρε Καραμήτρο, με 25% ανεργία..., τα 30 που πλησιάζουν, όλους τους καραγκιοζοπαίχτες που τα βρήκαν όλα έτοιμα στη ζωή τους, τους άλλους τους μαλάκες που με γλυψίματα και απόλυτη υποταγή φτάσανε να έχουν θέσεις, αξιώματα και καλούς μισθούς, κάτι άλλες καργιόλες που κλείσανε τα μάτια, ανοίξανε τα πόδια και βολεύτηκαν με τον πρώτο βατραχομούρη που βρέθηκε στο διάβα τους, ίσα να 'χουν ένα εισοδηματάκι, μήνας μπαίνει-μήνας βγαίνει, να κάθονται σπιτάκι τους και να ξύνουν τη μουνάρα τους... και άλλα τέτοια περίεργα. Πήραμε τη ζωή μας λάθος αλλά δε βλέπω ν' αλλάζουμε ζωή. Είναι στραβός ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε;;...

Τέλος πάντων, δεν είν' εκεί το θέμα... Κάθομαι και καίγομαι στο ίντερνετ και αφήνω την τηλεόραση να παίζει έναν τόνο πάνω απ' το μιουτ... και επειδή εδώ τις κανονικές, τις ανθρωπινές ώρες δεν παίζει και τίποτα καλό..., περιμένω το μεταμεσονύχτιο;;..., πέφτω (και το αφήνω να παίζει) σε αυτό το τηλεπαιχνίδι του ALPHA, με τις δύο γκομενίτσες (πάνε εναλλάξ, μία μέρα η μία, μία η άλλη - η "άλλη" είχε πάει κι ένα φεγγάρι στο Next Top Model, η Κρητικιά, η κοντή, που δεν τους έκανε γιατί ήταν... κοντή!). Να μην τα πολυλογώ, λοιπόν, το αφήνω και παίζει. Και έχω κάτι ν' ακούω και ψιλοχαζεύω. Ρίχνω και κανά βλέφαρο να δω αν μπορώ να βρω τη λέξη, πού και πού θα προσέξω και λίγο να δω τι θα πει ο εκάστοτε βλάκας που θα βγει στη γραμμή... και το κορυφαίο, φυσικά, είναι... όταν ξεκινάει... που η παρουσιάστρια ανακοινώνει-διαβάζει τους κανόνες του παιχνιδιού... Οι οποίοι, λέει, έχουν κατατεθεί και σε συμβολαιογράφο και επίσης, λέει, οι πιθανότητες να βγεις στον αέρα είναι μία στις 300.000 (;;!!).

Πάντα ψιλοπίστευα ότι τα τηλεπαιχνίδια αυτά ήταν ψιλοαπάτη. Ψιλομεταξύ μας πίστευα ότι και τα κανονικά τηλεπαιχνίδια, από τον πάλαι ποτέ Τροχό της Τύχης 

(Τροχό της Τύύύχηηηης! ααααχαχαχαχα!!!!) 

ως τις μαλακίες που κάθεται και παρουσιάζει ο Λουγκραρέζος, ήταν ψιλοστημένα και σιγά μη βρήκε η εκάστοτε παραγωγή να μοιράσει 100 και 200 χιλιάρικα που έλεγε και σιγά μην τους τα δίνανε στο τέλος (και αν τους τα δίνανε..., πόσο πήγαινε ο φόρος;;) και σιγά μην η επιλογή γινόταν τυχαία. Ας πούμε, για το Ποιος θέλει να γίνει εκατομμυριούχος σκεφτόμουν ότι αυτοί που ήθελαν να συμμετάσχουν δίνανε Βιογραφικό και εννοείται - όχι τόσο, ας πούμε, ότι τον μηχανικό του ΕΜΠ δε θα τον επέλεγαν για συμμετοχή - ότι στο μηχανικό δε θα του ρίχνανε ερώτηση στατικότητας και γαρμπιλοδέματος. 

Εν πάση περιπτώσει, θεωρώ ότι η ιδέα του πάω σ' ένα τηλεπαιχνίδι και σχετικά εύκολα (εύκολα = το έχω δει το παιχνίδι 30 φορές, πάντα απαντούσα από μέσα μου και απ' το σπίτι μου γρηγορότερα και ορθότερα απ' τους live παίκτες, άρα είμαι καλύτερος άρα γιατί να μην πάω να πάρω τα 100 χιλιάρικα;; + το ότι "τι είχα;-τι έχασα;" ή, αλλιώς "τα είχα κι από χτες;;") γοητεύει πολλούς. Συνήθως θα βαρεθείς να σηκώσεις το κουλό σου να πάρεις να δηλώσεις συμμετοχή, θα σκεφτείς και τη μανούρα του να κανονίσεις μετά να τρέχεις σε στούντιο και μαλακίες και από 'κει και πέρα ααααν σε επιλέξουν... αλλά σίγουρα πάντα ο κύριος ενδοιασμός ήταν ότι ψυλλιαζόμασταν/υποπτευόμασταν ότι, δεν μπορεί..., κάποιο λάκο έχει η φάβα, είναι too good to be true, άάάαρα.... απάτη.

Έβλεπα, λοιπόν, να σου ΄χει τώρα τον αναγραμματισμό 

οσα

ατκ

λο

π.χ., και να σου λέει φτιάξε μου τη λέξη που αρχίζει με σ-, το τρώμε και είναι γλυκό..., το πριμάκι να έχει πιάσει το 2χίλιαρο..., οι μπόμποι που παίρνανε τηλέφωνο - και ενώ τους είχε πει ένα εκατομμύριο φορές ότι ψάχνουν ουσιαστικό - να της λένε "καλόστα", να στεναχωριέται η δικιά σου..., το ποσό να φτάνει τα 2μιση χιλιάρικα και ο χρόνος να τελειώνει..., άκουγα και μερικούς που τους ρωτούσε και λέγανε ότι βγήκαν στον αέρα με την 3η ή την 5η προσπάθεια, ήταν και κανάς-δυο που βγαίνανε με την πρώτη..., σκεφτόμουν κιόλας ότι 2μιση η ώρα τη νύχτα... ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΞΥΠΝΙΟΣ ΚΑΙ ΟΡΕΞΑΤΟΣ ΝΑ ΒΡΙΣΚΕΙ ΛΕΞΕΙΣ;;;... κι αν είναι καμιά θείτσα που είχε αϋπνίες και σηκώθηκε να ξεσκαρτάρει τις φακές..., σιγά μην μπορεί να αναγραμματίσει..., ρε λεεεεεες;;;;....

Ήταν πολλά στη μέση. Κάτι ότι οι κανονισμοί φαίνονταν πολύ σοβαροί και δικηγορίστικοι, κάτι κι ότι το κανάλι ήταν μεγάλο, κάτι κι ότι παλιότερα τους είχαν κάνει μηνύσεις και τους είχαν βάλει να πληρώσουν τα μαλλιοκέφαλά τους για παραβάσεις..., κι έλεγες... δεν μπορεί να είναι απάτη! Αν ήταν δε θα 'βγαινε ένας να κάνει καταγγελία, με στοιχεία και δε θα τα είχαν απαγορεύσει;;;... Κάτι ότι έλεγες κι αυτό, "άντε, μωρέ, ποιος θα κάτσει να δει αυτές τις βλακείες νυχτιάτικο και να σηκώσει το κουλό του να πάρει τηλέφωνο;;;... Η κυρα-Μαρίτσα απ' την Κοζάνη που μόλις γύρισε απ' τη στάνη κι όλη μέρα δε μιλάει σε άνθρωπο και θα χαρεί να βγει στο τσάο κούλα..., ο κυρ-Μένιος που μόλις έκλεισε την ταβέρνα στη Λήμνο και κάθεται και χαζεύει πάνω απ' τους φελλούς... ή καμιά Κυψελιώτισσα ξεπεσμένη αριστοκράτισσα που χαϊδεύει το στειρωμένο κανίς της;;... Ρε δεν παίρνω κι εγώ, μπας και πιάσω γραμμή;;;"... Έτσι λες.

Ήταν και που κάποιοι από αυτούς που τελικά πιάνανε γραμμή..., ακούγονταν όντως ""κάπως"" σοβαροί (όχι κυραΚούλες, δηλαδή), ήταν που κι η παρουσιάστρια έλεγε κάποιες φορές να βάζουν οι τηλεθεατές-συμμετέχοντες προσωπικό όριο στα τηλεφωνήματα (που λες..., ΟΚ, αν ήταν τίγκα απάτη και "να μπούμε στην τσέπη σου"..., θα προειδοποιούσαν να μην κάνεις κατάχρηση και χρεοκοπήσεις, ας πούμε;;), ήταν που έλεγε και στους νικητές να μείνουν στη γραμμή τους και ότι συνδέονται αμέσως με το τηλεφωνικό κέντρο για να ενημερωθούν πώς θα παραλάβουν το ποσό που κέρδισαν... Ήταν και το άλλο! Τη φορά πριν πάρω (ΓΙΑΤΙ ΠΗΡΑ...), πήρε μια θείτσα, έδωσε τη σωστή απάντηση, κέρδισε το ποσό και άρχισε να τη ρωτά η παρουσιάστρια αν της αρέσει η εκπομπή... Και της λέει το θειάδι "Μη με προκαλείτε τώρα... Εεεε...." και της λέει η παρουσιάστρια "Μα γιατί;;..." και της λέει το θειάδι "Ε... έχω πάρει πάρα πολλές φορές και δεν έχω πιάσει γραμμή...". Θέλω να πω..., στο "στημένο"..., γιατί να έβγαζαν τέτοια γραμμή;;

Το ζουμί είναι ότι ένα βράδυ μ' έπιασε η αυτή και λέω... ΔΕ ΓΑΜΙΕΤΑΙ;; κι αν πιάσω γραμμή;;; (Το στόρι ποιο είναι;;... Ότι υπάρχουν, ας πούμε, σαν το τζόκερ, ξέρω 'γω, γραμμές με νούμερα από το 1 έως το 70 (70 γραμμές - λέέέέμε τώρα...) και σου λέει "Πέτυχες τη γραμμή τάδε" και αν η γραμμή τάδε εκείνη την ώρα είναι μία από τις 5 ή τις 8 ή τις 10 γραμμές που είναι ανοιχτές (δηλαδή ενεργές-πετυχημένες-φαίνονται στην οθόνη πάνω απ' την κεφάλα της παρουσιάστριας)... ε, τότε ΙΣΩΣ βγεις στον αέρα.

Εννοείται ότι η όλη μαλακία του 1.97 χρέωση ανά κλήση ήταν άκρως δελεαστική (ακόμα ένα "δε γαμιέται...")..., με αποτέλεσμα να τηλεφωνήσω γύρω στις 10 φορές (και φυσικά να μου 'ρθει λογαριασμός κινητού 20 ευρώ πλας...). Καλόόόός μαλάκας και του λόγου μου. Να καταλαβαίνεις ότι σε πιάνουν κορόδιο, ότι η φάση δεν παίζει... και, παρόλ' αυτά, να πηγαίνεις να χώνεις στα σκατά και την τελευταία ρινίδα αξιοπρέπειας που μπορεί να σου έχει απομείνει και να τα σκας αφειδώς στο ναό της ψευδαίσθησης και της απάτης. Εννοείται, φυσικά, ότι όόόόλες τις φορές..., όχι απλώς δεν πέτυχα-έβγαλα γραμμή..., αλλά και πετύχαινα - και καλά - γραμμή με ένα νούμερο πάνω-ένα κάτω από αυτά που ήταν στην οθόνη (τα ενεργά). Π.χ. ήταν ενεργό το 8, το 17, το 23 και το 30... Ε, όσες φορές και να πήρα σ' ένα 5λεπτο..., έπεφτα ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ! στη γραμμή 7, στη 18, στην 22 και στην 31! ΟΟΟΟΟΚ!, δηλαδή! Οι άνθρωποι το γάμησαν και μάτωσε!...: δημιουργία προσδοκίας βάση εγγύτητας προηγούμενης προσπάθειας και πάει λέγοντας... Ααααα..., μα ήμουν τόσο κοντά! Μήπως την επόμενη φορά....;;;

ΟΚ, αν με πήγαιναν στα δικαστήρια για συκοφαντική δυσφήμιση και λασπολογία και μπούρου-μπούρου..., προφανώς και δε θα είχα χειροπιαστές αποδείξεις ότι το πράμα είναι απάτη και θα είχαν και να μου τρίψουν στη μούρη και ένα "Μία στις 300.000 πιθανότητα να βγεις στον άερα, λέμε!!!". Απ' την άλλη..., υπήρχαν και τ' άλλα! Που θα έκαναν οποιονδήποτε έχει κάτσει κι έχει παρακολουθήσει την εκπομπή 4-5 φορές..., να αναρωτηθεί.

-Καταρχάς, εγώ πήρα εκείνη τη μέρα 10 φορές από κινητό και 2 από σταθερό και μία βδομάδα μετά πήρα άλλες 2 φορές από το κινητό. Άμα ο άνθρωπος είναι μαλάκας... Καμία φορά δεν έπιασα "τυχερή γραμμή", πόσο μάλλον να καταφέρω από 'κει κι έπειτα να βγω και στον αέρα (που εκεί θα έπεφτε άλλη "τυχαία επιλογή", λέει). Όλοι αυτοί, λοιπόν, που βγαίνουν στον αέρα και λένε ότι κατάφεραν ΚΑΙ έπιασαν γραμμή ΚΑΙ βγήκαν στον αέρα με την 1η, με την 3η, με την 4η..., άντε..., με την 5η!... ΠΩΣ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΟ ΚΑΝΟΥΝ;;; Δηλαδή όταν εσύ έχεις πάρει "καπάκια" 15 φορές και δεν έχεις πιάσει "την καλή τη γραμμή"... τι πρέπει να υποθέσεις;;; Μήπως ότι και 30 φορές το λεπτό να έπαιρνες... πάλι δε θα 'πιανες;;; Και, εν πάση περιπτώσει, αν αυτοί που τελικά "βγαίνουν" στον αέρα, δεν είναι απλοί καταναλωτές/διαγωνιζόμενοι, όπως, π.χ., εγώ, αλλά "στημένοι", της παραγωγής..., τι σκατά κάθεται και τους ρωτάει και πόσες φορές πήραν τηλέφωνο;; Και γιατί κάτι άλλους, που τους ακούει μικρούς (γιατί, και καλά, απαγορεύεται να συμμετέχουν ανήλικοι στο τηλεπαιχνίδι) και τους ρωτάει πόσων χρονών είναι και μετά της λένε από το κοντρόλ να τους ρωτήσει δηλαδή ποια χρονιά γεννήθηκαν (για να μην μπορέσουν να κάνουν γρήγορα την αφαίρεση, ας πούμε, και να τους εκθέσει;;; Πωωωω.... Ή μήπως για να δείξουν στο ΕΣΡ ότι, και καλά, τηρούν το νόμο;;)

-Το ότι η παρουσιάστρια συνεχώς λέει "Δεν το έχω βρει... Δεν ξέρω ποια είναι η λέξη... Είναι λίγο δύσκολο..."... τώρα, σοβαρά..., δεν ξέρει και δεν την έχει βρει;; Είπαμε... περιορισμένης... αλλά...

-Το ότι, και καλά, δε βγαίνουν γραμμές... και το πράμα τραβιέται απ' τα μαλλιά για να πάει 2μιση και 3 η ώρα..., που τελειώνει και καλά η εκπομπή... και το ποσό να έχει εκτιναχθεί για πλάκα ως τότε από τα 150, που είναι το αρχικό ποσό, σε κάποιο σεμνό 2μισάρη χιλιάδες... είναι πάντα τυχαίο;;; Αν άλλοι 10 σαν εμένα παίρνουν για κάθε λέξη-γρίφο την ίδια ώρα... και από 10 φορές ο καθένας..., είναι δυνατό όντως να μη βγαίνει γραμμή στον άερα;;;

-Επίσης..., είναι δυνατό να βγαίνουν όντως τόσοι λουζεράδες θείτσοι και θείτσες, με τις χίλιες δυο οδηγίες (ξεκινάει από σ-, είναι ουσιαστικό, είναι γλυκό, το τρώμε και λιώνει στο στόμα, αρέσει στα παιδιά, θα 'θελα να 'χα τώρα ένα απ' αυτά... + ότι πολλές φορές τους δίνει και 2ο και 3ο γράμμα...), και να μην το βρίσκουν και να λένε αρλούμπες;;; Μου θυμίζει εκείνο το επεισόδιο στους Δύο Ξένους, που η Φιλιππίδου κάνει την αντίστοιχη Νικολούλη, με εκπομπή για χαμένους... και βάζει τα παιδιά της παραγωγής να παίρνουν τηλέφωνο απ' το διπλανό δωμάτιο και να το παίζουν κάθε φορά ότι είναι και από άλλη πόλη της Ελλάδας και ο καθένας έχει δει και αλλού την αγνοούμενη... 

...ΟΟΟΟΚ, δηλαδή!

-Άσε που κάθε φορά που βγαίνει παίκτης-τηλεθεατής στον αέρα..., παίζει να 'ναι μόνο η παρουσιάστρια που ακούει τι λέει! Εγώ δεν ακούω τίποτα!!! Από Χανιά ακούω εγώ..., από Λιβαδειά λέει η παρουσιάστρια! Σα να είναι τα κάργα ντροπαλά άτομα..., που παίρνουν, με το ζόρι λένε τ' όνομά τους, λένε απλά τη λέξη που έχουν βρει και..., το πιο περίεργο..., ΚΑΝΕΙΣ ΤΟΥΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΡΩΤΗΣΕΙ "Α, ωραία... και πώς παίρνω τώρα τα λεφτά;;" και ΠΑΝΤΑ η παρουσιάστρια είναι αυτή που τους δίνει, και καλά, πάσα στο κοντρόλ και από 'κει και πέρα δεν ξανακούγεται η φωνή τους, ούτε ευχαριστώ!, ξέρω 'γω, ένα "ααα! πολύ ωραία!, να 'στε καλά!". Ομοίως κι όταν παίρνουν και κάνουν λάθος! Ακούγεται το αντίστοιχο ζονγκοκάμπανο της αποτυχίας... και από 'κει και πέρα τίποτα!!! Η παρουσιάστρια μοιρολογάει, μαλλιοτραβιέται, πέφτει στα πατώματα απ' τη στεναχώρια που ο τηλεθεατής έκανε λάθος κι έχασε το ποσό..., αρχίζει τα γιατί γιατί γιατίίίί;;;!!!! - μα δεν άκουσες που λέγαμε τόση ώρα ότι ζητάμε ΜΟΝΟ! ουσιαστικό;;;... αλλά η γραμμή του τηλεθεατή έχει βουβαθεί πλήρως!!! Καμία απόκριση απ' την αντίπερα όχθη! Δε θα περίμενε κανείς, αυτός που έχει κάνει λάθος και ήταν και τόσο σίγουρος ότι η ανύπαρκτη λέξη που εφηύρε ήταν και η σωστή..., να διαμαρτυρηθεί;;, να πει κάτι;;; Έστω ένα "Ααα... δεν είναι;;..."

ΟΚ, ρε παιδί μου, καταλαβαίνω ότι πρώτη εγώ πρέπει να δεχθώ την κριτική και τα πυρά, που έπεσα στη λούπα και πήρα τηλέφωνο και έσκασα, να πούμε, 20 ευρώ για τη μαλακία. Δέχομαι ότι αρχικά πήρα γι' αυτό που λένε "για την πλάκα", για το "να δούμε..., λέει;;" και ότι οι επόμενες φορές ήταν κλασικός εθισμός-μαλακία-πείσμα-τώρα θα βγει γραμμή!, δεν μπορεί!... Σε ένα πολύ πίσω μέρος του μυαλού μου υπήρχε, βέβαια, και η στατιστική δοκιμή, προκειμένου να μπορώ εμπεριστατωμένα πλέον να βγω και να πω ότι κάτι δεν πάει καλά εδώ πέρα, να καταθέσω τη γνώμη μου εξ ιδίας πείρας.

(δεν έβρισκα του ALPHA κι έβαλα του ΑΝΤ1  χο χο χο...)

Τέλος πάντων, το τζους της υπόθεσης: Μην πάρετε.

το κομμωτήριο του κωλ

Σε συνέχεια του αρθρακίου για τις κομμώτριες, μια ζωντανή μαρτυρία (χο χο χο) από το γνωστό (το ένα και μοναδικό) κομμωτήριο του γνωστού εμπορικού κέντρου των βορείων προαστίων (κλείνω και το μάτι :P) - ότι, και καλά, μην το ονοματίσουμε και αρχινήσει κανά σχέδιο εξόντωσης... 

Έπεσα στην ανάγκα τους, η δόλια, καθότι ήσανε Τετάρτη απόγευμα και οι άλλες οι κουλές την έχουν δει "ώρες καταστημάτων" (λες και ο επιχειρηματίας έχει ωράριο...) και έπρεπε οπωσδήποτε να λουστώ-κουρευτώ-ισιώσω εκείνη τη μέρα.

Κινάω μια και δυο, περνάω στα γρήγορα τα της υποδοχής, με βάζει η σχετική Ρούλα πιστολάκι-κομμώτρια να με λούσει... Πριν καλά καλά μου περάσει την πετσέτα-λαιμοδέτη..., αρχίδει: Έχεις πιτυρίδα;; - Όχι, απ' όσο ξέρω... (που όντως δεν έχω...) - Μα εδώ φαίνεται να έχεις... - Μήπως είναι απ' το στάιλινγκ;; (τρομάρα μου...) - Τι προϊόντα χρησιμοποιείς;; (ΑΡΧΙΣΑΜΕ!... ΚΑΙ ΝΑ ΠΟΥ ΠΑΕΙ - ΕΚΕΊ ΑΚΡΙΒΩΣ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΤΟΝ ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΟ ΝΑ ΠΑΕΙ) ----> - Ε, Pantene Pro-V κατά κύριο λόγο... - Έχουμε φέρει εμείς κάτι επαγγελματικά προϊόντα της τάδε μάρκας (πραγματικά δε θυμάμαι) που αναδομούν/οικοδομούν/σοβατίζουν/βερνικώνουν/λιμάρουν/τορνάρουν ΚΑΙ καλουπώνουν την τρίχα και την προστατεύουν... Αν θες, μόλις σε λούσω να πάμε προς τα 'κει να τα δεις... - Ευχαριστώ..., ΟΚ, θα δούμε...

(λούσε λούσε λούσε)

-Πω πω πω... Η τρίχα σου είναι εντελώς κατεστραμμένη... Απίστευτη αγριότητα.

(Να σημειώσω κάπου εδώ ότι πέρα απ' το ότι τα μαλλιά μου από εμφάνιση και μόνο δεν έχουν κανένα πρόβλημα και αποσπούν συχνότατα θετικά σχόλια, σε όσα κομμωτήρια έχω πάει (και έχω πάει σε αρκετά, γιατί είμαι σουρλουλού και δε μου αρέσει να την έχω σταθερή τη χτένα μου...)... έχω αποσπάσει επίσης πολύ κολακευτικές κριτικές... Ότι η τρίχα μου είναι πολύ δυνατή χωρίς να είναι χοντρή και ακατέργαστη, ότι τα μαλλιά μου είναι ευκολοδούλευτα, ότι έχω ωραίο δέρμα γενικά κτλ. κτλ. κτλ. ΠΟΤΕ περί ξηροδερμίας, ΠΟΤΕ περί πιτυρίδας! Τα σύκα σύκα!

Ότι το μαλλί μου είχε υποστεί μεγάλη ταλαιπωρία και ήθελε ένα γενικό ρεκτιφιέ, επειδή είχα να κουρευτώ 7-8 μήνες και το τελευταίο 2μηνο το 'χα πεθάνει στο σίδερο..., ισχύει. Αλλά, ΟΚ, να πούμε!..., αν το δικό μου ήθελε επείγοντα (και ένα χιλιάρικο "ζημιά") ίσα για να 'ρθει να στρώσει..., ΟΚ, τότε κάτι αχυρογκόμενων η σούφρα... τι να θέλει άραγες;;;

Και ξαναρχινάει η δικιά σου, λοιπόν: ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ ΘΕΡΑΠΕΙΑ (όχι που δεν...)... με αιθέριο έλαιο σκεπασμένο με ζβουνιές από κάπρο του Αυγεία και περιτετμημένο πετσάκι Μαροκινού γκαίουλα, με μια εσάνς σαφράν μύξας της φλωρεάλ πατρίς...

... την αφήνω να λέει τα δικά της...

ΠΕΣ ΜΟΥ ΟΜΩΣ! - ΚΑΙ ΜΟΥ ΔΙΝΕΙ ΜΙΑ ΣΤΗΝ ΚΕΦΑΛΑ ΕΤΣΙ ΟΠΩΣ ΜΕ 'ΛΟΥΖΕ - ΓΙΑΤΙ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΒΑΛΩ ΤΩΡΑ! ΠΟΥ ΤΕΛΕΙΩΝΩ ΜΕ ΤΟ ΣΑΜΠΟΥΑΝ!

-Εεεε... βασικά βιάζομαι λίγο, δεν έχω πολλή ώρα για τέτοια..., θέλω και να προλάβω τα μαγαζιά...

-ΤΑ ΠΡΟΛΑΒΑΙΝΕΙΣ!, (!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!) είπε το προσωπικό μου ρολογάκι!

-Τι κόστος θα είχε αυτό;, ΠΡΟΚΑΜΑ και ρώτηξα...

-Εε..., το σκατό πάει περίπου στα 18 και το παξιμάδι είναι στα 9, με λέει.

-Ε, όχι, κάποια άλλη φορά, δεν είμαι για πολλά αυτόν το μήνα. (ΕΠΡΕΠΕ ΚΑΙ ΝΑ ΝΤΡΑΠΩ, ΝΑ ΠΟΥΜΕ!, ΠΟΥ ΔΕ ΔΙΕΤΙΘΕΜΗΝ ΝΑ ΣΚΑΣΩ ΕΝΑ ΣΕΜΝΟ 30ΑΡΙ (ΓΙΑ ΖΕΣΤΑΜΑ...) ΓΙΑ ΝΑ 'ΧΩ ΝΑ ΛΕΩ ΟΤΙ ΑΑΑΑ..., ΝΑΙ..., ΓΙΑ ΚΟΙΤΑ!..., ΚΑΝΑΝΕ ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΤΟ ΜΑΛΛΙ ΜΟΥ!)

Το καταπίνει - δεν το καταπίνει... αποκάμει πια με το λούσιμο και με πάει στον τυπά για κούρεμα. ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ! ότι ΔΕΝ μπορούσε αν δεν έφερνε το τάδε μπουκαλάκι αρωματικό έλαιο Νο. 1044 και να του πει να το δοκιμάσει στο μαλλί μου πριν με κουρέψει γιατί ξεδιψά/ξεφουσκώνει/αναζωογονεί/ανασταίνει/κλάνει/χέζει την τρίχα! Γιατί η προσπάθεια να σου πουλήσει όλο το μαγαζί... δεν τελειώνει ποτέ! Ε Ν Ν Ο Ε Ι Τ Α Ι !

Εδώ ξεκινάει η κλασική ιστορία που περιέγραφα και στο άλλο άρθρο..., που τους λες ότι θέλεις να πάρουν 2-3 δάχτυλα για την ψαλίδα... και σου προτείνουν ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ! ένα φιλάρισμα ή κάποιο "βαρύ" κόψιμο..., του τύπου το μακρύ μαλλί να γίνει σώνει και ντε καρέ! Ίλεος! Ι Λ Ε Ο Σ ! 

Φρόντισα, πάντως, να τονίσω τίγκα ότι ΔΕ ΘΕΛΩ να δω άλλο μαλλί, άλλο μάκρος, φιλάρισμα, καρεδάκια κι αηδίες! Θέλω να καθαρίσω απ' την ψαλίδα και μέχρι εκεί. Αν τώρα, τα 2-3 δάχτυλα που εγώ είχα σκεφτεί... γίνονταν 3-4..., εντάξει, προφανώς και δεν είχα πρόβλημα. Το παιδί την έκανε μια χαρά τη δουλειά του και τουλάχιστον στο πρώτο "μωρέ..., ήρθα για μια περιποίηση στα γρήγορα γιατί έχω κάτι που επείγει... και δεν είμαι για πολλά, είμαι "στενεμένη" αυτόν το μήνα" σταμάτησε να προσπαθεί να μου πουλήσει το τάδε λάδι για το ίσιωμα και την τάδε κρέμα για κατσάρωμα!

Και, ρε πούστη μου!, έρχομαι και λέω: ΟΚ, έχεις μαλάκα αφεντικό, η αρχικομμώτρια τον παίρνει... και σε αναγκάζουν να την πέφτεις στους πελάτες για να τους πουλάς και προϊόντα περιποίησης μέσα στο μαγαζί. Ωραία. Δηλαδή ποια είναι τα όρια της αξιοπρέπειας που εσύ έχεις θέσει στον εαυτό σου..., προκειμένου να μη γίνεσαι εικόνα και ομοίωση του μαλάκα του αφεντικού σου;; Με κόβεις από την αρχή ότι δε διαθέτω το μπάτζετ, έχω έρθει για κάτι απλό και σύντομο γιατί και βιάζομαι και σε χρησιμοποιώ ως λύση ανάγκης (σ' το είπα εξ αρχής ότι σας προτίμησα γιατί ήσασταν οι μόνοι ανοιχτοί Τετάρτη απόγευμα!)..., ΟΚ, κόψε αβγολέμονο και τελείωνε, ρε παιδάκι μου! Γιατί πρέπει να γίνεις πιο ενοχλητικός κι απ' την ενόχληση;;!

ΟΚ, τελειώνει αυτό, έρχεται κι η κομμωτριούλα η μικρή να κάνει τη σκατοδουλειά, τη λάντζα, να με ισιώσει, δηλαδή..., και, ναι, ΟΚ, πολύ καλή η μικρά, διακριτική, χωρίς να ενοχλεί, έκανε τη δουλειά της μια χαρά. Μέχρι που... ποιος ξέρει τι ακριβώς την έπιασε... και φώναξε την αρχικομμώτρια να ζητήσει συμβουλές για το ίσιωμα! Το σάπιο μου μυαλό λέει ότι ήθελε λίγο να "γλύψει" τη "μεγάλη", ότι, κοίτα, ας πούμε, ζητάω τη συμβουλή σου κι εσύ που είσαι και παλιά... όσο να 'ναι ξέρεις καλύτερα... Δηλαδή, ναι, ΟΚ, . . . θες ντε και καλά να σαλιώσεις... Καν' το στις ανταύγειες!, καν' το στο πανκιό-λουκ, κάν' το στο ξάσιμο, εν πάση περιπτώσει!..., αλλά τι σκατά σκεφτόσουν όταν της ζητούσες συμβουλές για το ίσιωμα;;; Αν ο αντίχειρας στο κράτημα του πιστολακίου πρέπει να 'ναι από πάνω ή από κάτω;;; Πωωω...

Όπου η "παλιά", λοιπόν, θέλοντας να εξαντλήσει τον επαγγελματισμό της στο τίτσινγκ της μικράς..., ωσάν να 'στηνε μπίζνες πλαν για έργο 10ετίας με ρέβενιου σερ..., με καργαρισμένη σοβαρότητα και ύφος... άρχισε να της δείχνει κάτι κινήσεις-κυματάκια και τον αέρα που πρέπει να φεύγει από πάνω προς τα κάτω κτλ. κτλ. ... κι η άλλη να κοιτά σα χαζεμένη...

Τέλος πάντων, σε αυτό δεν αξίζει και πολύ να σταθώ αλλά και τα λοιπά είναι μάλλον ανάξια λόγου. Εννοείται ότι πλήρωσα περίπου 15 ευρώ πάνω από οποιοδήποτε άλλο (μικρό) κομμωτήριο θα είχα επιλέξει να πάω για λούσιμο-κούρεμα-χτένισμα..., εννοείται ότι η αφεντικίνα μου έδωσε και κάρτα προσφοράς για το μήνα Νοέμβριο (μιλάμε για ΤΗΝ! προσφορά, δε: στις 3 φορές που θα πας ΜΕΣ ΣΤΟ ΝΟΕΜΒΡΙΟ... ένα μαλλιοβάψιμο δώρο!!! Γιατί ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ! ότι εν έτει 2012 εσύ έχεις (κι αν δεν έχεις... ΟΦΕΙΛΕΙΣ να έχεις!) ένα 100ευρο σκορποχώρι για να πας τουλάχιστον 3 φορές κομμωτήριο σε ένα μήνα! Ακόμα περισσότερο, βέβαια, ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ! ότι το βάφεις το φαλακράκι σου! Πω πω πω πωωωωωωωω!).

Ένιγουέιζ. Αν έχετε πάει και γοητευτήκατε... να ξαναπάτε. Αν δεν έχετε ξαναπάει και το σκεφτόσασταν... ε, να μαζευτούμε να πάτε.

Ο ορισμός της γυφτιάς/τσιπιάς (Μέρος B')

Στο Μέρος Α' δεν μπήκα καν στον κόπο να ξανα-ματα-αναφερθώ σε κλασικές γυφτιές-τσιπιές που έχουν περιγραφεί εκτενώς σε προηγούμενες αναρτήσεις, όπως η ιστορία με τον πλουτίδη-showoff συνάδελφο που έκανε ολόκληρη ιστορία για ένα προφιτερόλ ή η αναφορά σε αντιπροσωπευτικότατες συμπεριφορές νεόπτωχων φίλων μας (βλ. δεν παίρνουμε ποτέ αμάξι στις εξόδους μας - σου πετάμε και το περιβαλλοντολογικό πρόσχημα (που κολλάει παντού και πάντα) - αλλά πάντα έχουμε φροντίσει να καβατζάρουμε κάποιον από την παρέα να μας κάνει τον ταρίφα, βλ. πάμε στα πιο χιπ μαγαζιά αλλά στεκόμαστε στο έμπα κρατώντας μπύρα από το περίπτερο... ή πιάνουμε την ταμία στο σούξου-μούξου μπας και μας συμπαθήσει και μας βάλει τζάμπα και άλλες τέτοιες "ομορφιές"). Ας συνεχίσω, λοιπόν, με μερικά άλλα εξοργιστικά παραδείγματα άκρατης γυφτομιζέριας...

-Το να παραγγέλνουν στο γραφείο 3-4 συνάδερφοι, να βάζει κάποιος εξ αυτών 1-2 ευρώ για σένα (π.χ. επειδή δεν είχες ψιλά και δε βόλευε στο ρεφενέ ή επειδή δεν είχες προλάβει να βγεις να πας να σηκώσεις από το ATM εκείνη τη μέρα και δεν είχες πάνω σου άλλα λεφτά) και επειδή δε φρρρρόντισες 9 η ώρα την άλλη μέρα το πρωί να τα έχεις ΗΔΗ αφήσει πάνω στο γραφείο του τα χρωστούμενα (αυτά τα 1-2 ευρώ), ν' αρχίζουν ατάκες του τύπου "Θα σ' τα ζητήσω με τόκο... / Πουλάάάκι μουουουου... Κάτσε ν' αρχίσω να γράφω στο τεφτέρι..." κ.ά. τέτοια σαχλά... Τα οποία, ναι μεν διατηρούν την επίφαση του αστειακίου αλλά οποιοσδήποτε πλην των καλοπροαίρετων μπούφων αντιλαμβάνεται ότι από πίσω κρύβουν ΤΗΝ! τρελή αγωνία μην και χάσουν τα 1-2 ευρώ τους και πέσουν έξω τα καράβια τους!

ΗΜΑΡΤΟΝ!

-Για τις κλασικές γυφτοφιγούρες του πάρτυ... επίσης τα 'παμε: άτομα που με το που μπουν ορμάνε στο μπουφέ και γεμίζουν πιάτο με μετακατοχικό σύνδρομο, άτομα που ακόμα κι αν βρουν άδειο το μπουφέ θα σου αδειάσουν χωρίς δεύτερη σκέψη ντουλάπια και ψυγείο..., χωρίς να ρωτήσουν κανέναν..., άτομα που θα σπεύσουν να πάνε να πάρουν το iPhone5 αλλά θα γυρίσουν και το μπολ της σαλάτας ανάποδα να μαζέψουν με το δάχτυλο ό,τι απέμεινε στον πάτο... κ.ά. τέτοια ευχάριστα. Μάλιστα..

-Άτομα που δηλώνουν μονίμως ταπί, αλλά κώλο μέσα δε βάζουν... κι ούτε απ' την άλλη βγαίνουν να δουλέψουν (και αυτωνών... είναι οι τελευταίοι που τους φταίει η ανεργία! - βλ. περιγραφή και στο Μέρος Α') αλλά επειδή θεωρούν κιόλας ταυτοχρόνως υποχρέωσή τους! να πάνε κάτι στο πάρτυ που είναι καλεσμένοι... θα πάρουν ένα Α Ν Ο Ι Γ Μ Ε Ν Ο και μισοκαταναλωμένο ποτό από το σπίτι και θα το πλασάρουν και έως την απόλυτα χιπστερική έκφραση του κουλ και λάιτ, του γουι αρ γιανγκ!, του γουι αρ φρι!!! Θα το πλασάρουν, ακόμα ακόμα, ως υπέρτατη "Α Π Ο Ψ Η"!, γιατί, αν μη τι άλλο... και έφεραν κάτι "απ' το σπίτι" (άρα τι;; home made;; κάθονταν οι ίδιοι και επέβλεπαν το δρύινο τενεσιανό βαρέλι;;;;!) και φτηνό (όσο γι' αυτό...) ΚΑΙ δεν πήγαν με άδεια χέρια στην τελική! Πω πω πω πωωωω!!!!!! Ακόμα μεγαλύτερη σύγχιση και συφυλοριξιά προκαλεί το γεγονός ότι την τακτική αυτή (της μισοπιωμένης φιάλης που πας ως "δώρο" σε πάρτυ/μάζωξη) την έχουν ακολουθήσει κατά το παρελθόν ακόμα και άτομα που ζουν με εισοδήματα 2 και 3 χιλιάδων ευρώ το μήνα, έτσι;;; Τους παίρνει ο Χάρος τώρα ή δεν τους παίρνει;;

-Άτομα που ενώ έχετε κανονίσει ολόκληρη παρέα να βγείτε για φαγί, το έχετε πει ακόμα και μέρες πριν, έχετε κλείσει τραπέζι, το έχετε οργανώσει, εν πάση περιπτώσει, το πράγμα, είναι γκαραντί και συμφωνημένο!... αυτοί θα έρθουν σχεδόν ΠΑΝΤΑ "φαγωμένοι από το απόγευμα" και άρα μπουκωμένοι-φουσκωμένοι..., ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ!!! για να μην αναγκαστούν να βάλουν το χέρι στην τσέπη και πληρώσουν 15-20 ευρώ το άτομο (γιατί δε νομίζω κανείς να νομίζει ότι οι παρέες μας βγαίνουν στη Σπονδή και τη Χύτρα... Ίλεος!). Ρε παιδάκι μου..., ήξερες ότι θα βγούμε για φαϊ! Γιατί, λοιπόν, ΦΡΟΝΤΙΣΕΣ να ρημαδοφάς πριν έρθεις;;; ΑΦΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΡΑΠΕΖΙ!!! Ποιο το νόημα να κανονίσουμε για φαγητό, λοιπόν, όταν εσύ εξ αρχής δεν προτίθεσαι να συμμετάσχεις;;! Σόρι κιόλας, αλλά είναι να μην αισθάνεσαι και μαλάκας, άμα λάχει..., τρεις να τρώνε και δυο να κοιτάνε;;; Ή μήπως τα άτομα αυτά, επαναλαμβάνοντας αυτήν την τακτική σχεδόν σε κάθε έξοδο..., πιστεύουν ότι θα παραμείνουν ασχολίαστα;;; Δεν καταλαβαίνεις, ρε παιδάκι μου!, δε νιώθεις;;;! Και γιατί ακόμα ΚΑΙ αυτό... πρέπει να το πλασάρεις ως κουλ και άνετη συμπεριφορά;;! ΓΙΑΤΙ;;;;; Χίλιες φορές, δηλαδή, να μην έρχονται καθόλου αυτά τα άτομα που επί της ουσίας δεν έχουν καμία πρόθεση και όρεξη να ξοδέψουν! Άι και γαμίδια!, δηλαδή!

-Στο ίδιο μοτίβο, λοιπόν, κινούνται και όόόόλα αυτά τα άτομα που ενώ πάτε σε κοκταιηλάδικο (= μαγαζί που φτιάχνει ωραία κοκταιηλάκια)... και που ενώ πολύ θα ήθελαν να δοκιμάσουν ένα μεγάλο, δροσιστικό, περιποιημένο, ομπρελάτο Mai Tai, ας πούμε..., ΔΕ θα πάρουν κοκταίηλ, παρά θα αρκεστούν σε μία μπύρα και μάλιστα ποτήρι!..., προκειμένου να μη δώσουν 2 ευρώ παραπάνω που στοιχίζει το κοκταίηλ!!! ΚΑΙ ΔΕ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΚΑΘΟΛΟΥ ΟΤΙ ΤΟ ΚΑΝΟΥΝ ΓΙ' ΑΥΤΟ. ΠΩ ΠΩ ΠΩ ΠΩΩΩΩΩ....! Τα ίδια, όμως, άτομα... το καλοκαίρι θα βρουν τρόπο/πηγή να πάνε διακοπές κανά 2μηνο και μάλιστα σε 2-3 νησιά... ΟΚ ΟΚ. The elbow is busy.

-Επίσης στο ίδιο μοτίβο, άτομα που μετά από βραδινή έξοδο/ξενύχτι θα ψήνεται η παρέα για "βρώμικο" αλλά οι ίδιοι θα μανιφεστάρουν με ασύύύλληπτο πάθος πόσο κακό κάνει να καταναλώσουν τέτοια ώρα λιπαρά... ή πόσο δεεεν πεινάνε οι ίδιοι (κι ας έχουν να φάνε από προχτές!)... Πωωωω!!!!!!!.......

-Ε, πάνω κάτω και κάτι άτομα που πάτε να πάρετε κάτι από ένα φαστφουντάδικο, θες να βοηθήσεις την κατάσταση..., τους λες "Θες κάτι;;" - "Όχι" - "Σίγουρα; Να σου πάρω έστω μία πατάτες;;" - "Όχι, ΔΕΝ ΠΕΙΝΑΩ"... ε, και με το που εσύ πάρεις το κλαμπ σάντουιτς και κάτσεις να ρημαδοφάς..., θα αρχίσουν το τσιμπολόημα στις πατάτες, θα σ' τις φάνε και όλες και θα καταλήξετε και οι δύο πολύ χάπι, ο άλλος επειδή είχε την "τσαχπινιά", το "ταπεραμέντο" και το "μπρίο" να αυτοκεραστεί (κοινώς να εκμεταλλευτεί το γεγονός ότι εσύ δεν είσαι σκυλί μαύρο να λυσσάξεις για μία, δύο, δέκα, . . ., τριάντα πατάτες... και εσύ επειδή ξέρεις ότι, ακόμα και στο αστείο να το ρίξεις, ... θα καταλήξεις το ίδιο μαλακομιζερόγυφτος όσο ο άλλος που έχεις απέναντί σου, οπότε κάνεις όσο περισσότερο μπορείς το μαλάκα, προσπαθώντας να αποφύγεις το λουπάκι. Α! Άσε που... επειδή εσύ ΕΧΕΙΣ για να πάρεις ένα σάντουιτς, ένα κλαμπ, ένα τσίκις... είσαι ο χοντρός και ο σπάταλος και ο τζανκιάς και αυτός που δεν ενδιαφέρεται για την υγεία του... ΕΝΩ ο άλλος που ΔΕΝ έχει να πάρει ούτε κοκα-κόλα απ' το περίπτερο... είδες τι γαμάτος που είναι που προσέχει συν τοις άλλοις και την υγεία του με τούτα και μ' εκείνα;;;;

-Κάτι άλλοι γαμάτοι τύποι, δε, με εισόδημα άνω των 1500 ευρώ το μήνα..., που δε θα αρκεστούν απλώς να κράξουν αυτόν από την παρέα που στην ταβέρνα θα θέλει/πάει να αφήσει πουρμπουάρ... αλλά θα γυρίσουν κιόλας πίσω και θα το πάρουν αν ο άλλος παράκουσε και τελικά άφησε 1-2 ευρώ "για το παιδί"! Και αυτό το κατακρίνω εγώ, που ούτως ή άλλως δεν είμαι της άποψης ότι ΠΡΕΠΕΙ όπου πηγαίνεις να αφήνεις τιπ.

-Επίσης, κάτι άλλες λαμογιογυφτέ φιγούρες των τραπεζιών/ποτών/καφέδων ρεφενέ- έχουμε βγει όλοι μαζί παρέα..., απ' των οποίων το μυαλό δε θα περάσει ΚΑΝ! να σου δώσουν τα ρέστα που σου αναλογούν από το συνολικό ποσό του λογαριασμού! Και δε μιλάμε για το 1 ευρώ (να σου πω, όμως κάτι;;;... ένα ένα και δύο δύο... μια χαρά μαζεύονται όλα αυτά και μια χαρά καταλήγεις εσύ πάντα ο ριγμένος της υπόθεσης...), μιλάμε για το 20άρικο από το οποίο ποτέ δεν επιστρέφεται το 3ευρο και το 5ευρο, για το 50άρικο (π.χ. μπουζούκια) από το οποίο ποτέ δεν επιστρέφεται το 10άρικο κ.ά. παρόμοια.

Ο ορισμός της γυφτιάς/τσιπιάς (Μέρος Α')

Για να βάλουμε μερικά πράγματα στη θέση τους, που λέει και η φαν του Μπίμπερ... Γύφτος-γύφτουλας-τσίπης-καρμιρομίζερος δεν είναι αυτός που δεν έχει λεφτά γιατί έχει οικονομικά προβλήματα η οικογένειά του, γιατί η ανεργία έχει βαρέσει ένα σεμνό 25%, γιατί του ήρθαν τα πράγματα ανάποδα και τελμάτωσε... ή αυτός που, εν πάση περιπτώσει, τα βγάζει πέρα δύσκολα και κοιτά να κάνει μια λογική οικονομία... Ίσα ίσα... Η εμπειρία έχει δείξει (και αποτυπώσει, όπως θα διαβάσετε και παρακάτω), ότι γύφτος είναι αυτός που έχει αλλά ΕΙΤΕ έχει ανάγει την τσιπιά σε λάιφστάιλ (και το ακόμα χειρότερο, προσπαθεί να πείσει και τους άλλους ότι αυτό θα πει οικονομικός ορθολογισμός - σε διαφορετική περίπτωση, όλα τ' άλλα είναι παράλογη σπατάλη...), γιατί, όπως έχουμε ξαναπεί... ό,τι τον βολεύει και ό,τι δουλεύει (whatever works) για τον καθένα ... EITE είναι απλά τσιγγούνης (καβούρια στην τσέπη) - έτσι έχει μάθει, έτσι κάνει.

Πάάάάμε σιγά σιγά να τα περάσουμε καλά κι απόψε... - να δούμε μερικά πραγματικά παραδείγματα γνήσιας γυφτιάς-τσιπιάς:

- Τα άτομα που λέτε να βρεθείτε αλλά θα βρουν χίίίίλιες δυο δικαιολογίες να μην το κουνήσουν από την ασφαλή τους εστία, με άπαν πρόσχημα κούρασης-πού να τραβιόμαστε-δε θα 'χουμε και πολλή ώρα-θα 'χει κίνηση-ας το κάνουμε πιο εύκολο... και τελικά σε καλούν απλώς σπίτι τους "ν' αράξετε"... Στην πραγματικότητα αυτό που τσούζει, καίει και πονάει είναι μην και χρειαστεί να πάρουν αυτοκίνητο για να βρεθείτε έξω και καταναλώσουν βενζίνη ή/συν το να πληρώσουν έξω μια μπύρα (των 4-5 ευρώ) ή ένα σουβλάκι, ξέρω ΄γω. Είναι τα άτομα αυτά που ενώ εσύ θα ντραπείς να πας σπίτι τους με άδεια χέρια... και όλο και κάποιο κρασί/ποτό - ακόμα και απ' το σπίτι σου - θα τους πας, όλο και θα τσακιστείς να βρεις ζαχαροπλαστείο 10 η ώρα το βράδυ να τους πας ένα γλυκό, οι ίδιοι είναι ζήτημα όταν πας τελικά σπίτι τους να σου βγάλουν ένα ποτήρι νερό! Εννοείται, βέβαια, ότι αν έστω ΔΙΑΝΟΗΘΕΙΣ να πεις κανά "πείνασα - να παίρναμε τίποτα;"... θα σπεεεεεύσουν να δηλώσουν-καταστήσουν σαφές ότι οι ίδιοι έφαγαν αργάααα άρα δεεεεν πεινάνε άάάάρα δε συντρέχει λόγος (στ' @@ τους κάθε έννοια φιλοξενίας) ή, ακόμα πιο "γαμάτο", θα προσφερθούν να σου ξαναζεστάνουν κάτι φασολάκια που είχαν απ' το μεσημέρι! Γιατί, όπως έχω ξαναγράψει..., ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ! ότι εσύ άφησες το καλό σου, ζεστό, φιλόξενο, γενναιόδωρο σπιτάκι με όλα τα καλά του Αβράαμ και του Ισάακ για να πας να φας τις μπάμιες της γιαγιάς του τάδε!, ας πούμε!... Μηηηη χέέέέσωωωω... Ίλεος! Και, φυσικά, η τσιπιά τελειωμό δεν έχει (δεν έχει "είμαι λίγο τσίπης", ή είσαι ή δεν είσαι!, ή είσαι σε όλα σου και καθ' ολοκληρίαν ή κάτσε στ' αβγά σου!, δεν κάνεις γι' αυτήν τη δουλειά), γιατί αν πεις "Ωραία, άσε, κερνάω μιας κι ήρθα... να πάρουμε καμιά πίτσα..., να τη μοιραστούμε..." τότε εννοείται!... ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ! ότι τα συγκεκριμένα άτομα, όταν έρθει η πίτσα, μια χαρά θα έχουν βρει την όρεξή τους και θα φάνε τουλάχιστον τη μισή, έτσι;;

Στο ίδιο μοτίβο, πάνω-κάτω, άτομα που θα σε καλέσουν σπίτι τους αλλά δε θα έχουν τολμήσει να ανοίξουν καλοριφέρ (ούτε air-condition) Φλεβάρη μήνα με 3 βαθμούς έξω..., άτομα που ενώ θα μαζευτείτε παρέα σπίτι τους και θα προτείνουν να πάρετε φαγί απ' έξω θα κάνουν λίστα ρεφενέ "Ο Μάκης 2 πίτα γύρο... 4.80 . . . , η Σούλα 3 καλαμάκια κοτόπουλο... δώσε 2 ευρώ κι είμαστε εντάξει..., ο Βαγγέλης 1 πατάτες κι ένα τζατζίκι 4.90 . . ., μαζεύτε τα να τα δώσουμε στο παιδί όταν έρθει". Δε μιλάω, φυσικά, για περιπτώσεις που είμαστε μια παρέα κολλητών 5-10 άτομα και μαζευόμαστε κάθε βράδυ στο σπίτι κάποιου και  ε ν ν ο ε ί τ α ι  πως δεν εννοώ ότι αυτός ο ένας με το "ελεύθερο σπίτι" είναι υποχρεωμένος να πληρώνει κάθε βράδυ γιατί είναι οικοδεσπότης! Μιλάω για περιπτώσεις που μαζεύεις κόσμο σπίτι σου μία φορά το μήνα και, ακόμα περισσότερο, περιπτώσεις που οι παρέες εναλλάσσουν σπίτια για "άραγμα" (μια φορά στον έναν και μια στον άλλο). Δηλαδή όταν ο άλλος έχει δικό του σπίτι, μηδέν λειτουργικά έξοδα... και ξέρεις ότι βγάζει κοντά ένα διχίλιαρο το μήνα... ποιο σκατά ακριβώς είναι το πρόβλημά του, ρε γαμώ την πουτάνα μου!;!;!, να κάνει μια καλή κίνηση..., να πληρώσει 15 ευρώ σε σουβλάκια της παρέας;;; Ας το κάνει μία, ας το κάνει 3..., δεν εννοώ ότι πρέπει να το κάνει ΚΑΘΕ φορά ούτε να είναι ο μαλάκας που θα κάνει επανειλημμένως το σπίτι του κωλοχανίο και θα βάζει κι απ' την τσέπη του! Κάάάτσε, όμως!... Δεν μπορεί για να βρεθούμε να με αναγκάζεις σώνει και ντε να 'ρχομαι στο σπίτι σου... και να μη μου βγάζεις και τίποτα! Νομίζω ότι είναι στοιχειώδεις αρχές φιλοξενίας, δείγμα αξιοπρέπειας και, φυσικά, του τρόπου με τον οποίο έχει μεγαλώσει κάποιος, έτσι;;

Α, για να μην το πάω ένα βήμα παραπέρα, για κάποιους που θα τους πας γλυκά για το καλώς σας βρήκα... και ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ! δε θα τα βγάλουν να κεράσουν..., γιατί δεν περνάει ΚΑΝ! απ' το μυαλό τους ότι τα γλυκά, όταν τα πας σε ένα σπίτι... είναι για να κεραστούν κι όχι για να τα κρατήσεις στο ψυγείο σου ωσάν επτασφράγιστο μυστικό και θησαυρό του Αλί Μπαμπά που θα κοιτάς μπας και αβγατίσει! Ίλεος! Ί-ΛΕ-ΟΣ!

-Τα άτομα που όταν λέτε να βρεθείτε κάπου έξω, σχεδόν σου ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΥΝ να σκεφτείς μέρος/μαγαζί εκτός της περιφέρειας του δήμου που μένουν, μην και αναγκαστούν να πάρουν αυτοκίνητο-καταναλώσουν παραπάνω από την προϋπολογισμένη βενζίνη του μήνα, με αποτέλεσμα, αφενός να πηγαίνετε μονίμως σε αυτό το ένα! μαγαζί απέναντι από το σπίτι τους που πόόόόόσο τους αρέσει, ρε παιδάκι μου! και τιιιιι καλά που το 'χουν κάνει στέκι τους... και, αφετέρου, να είσαι εσύ ο καλός ο μαλάκας που μια ζωή τραβιέται στα μέρη τους (λες και για σένα η βενζίνη είναι τζάμπα ή λες κι εσένα σου τρέχουν απ' τα μπατζάκια...)! Δηλαδή, ας πούμε, ένα τέτοιο θέμα... πώς το αντιμετωπίζεις;; Πώς το θίγεις;; Το ρίχνεις στην πλάκα;;; Το ρίχνεις στην απειλή;; Τι λες στον άλλον;; Ή ξεκίνα ν' ανεβαίνεις κι εσύ προς τα μέρη μου ή κόβουμε και την καλημέρα;; Άντε, πες μου τώρα εσύ. Κάπως έτσι φτάνεις να συνειδητοποιείς μια μέρα ότι τελικά... μόνος σου ήσουν και μόνος σου έμεινες γιατί ήσανε όλοι τους μαλακοπίτουρες.

-Στο ίδιο κόνσεπτ της (μη) κατανάλωσης βενζίνης, τα άτομα που ενώ τους έχεις προσκαλέσει να πάτε όλοι μαζί, σαν παρέα, σε ένα πάρτυ και έχετε δώσει σημείο συνάντησης π.χ. κάτω απ' το σπίτι σου, ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ! ότι θα έχουν ΉΔΗ σπεύσει να παρκάρουν και απλώς θα σε περιμένουν να βγάλεις το αυτοκίνητο απ' την πιλοτή, για να επιβιβαστούν και να κινήσετε. Ούτε λόγος να πάρουν οι ίδιοι αυτοκίνητο ή να το διαπραγματευτούμε, έστω, πώς και με ποιον θα πάμε, ποιος θέλει να πιει, ποιος θέλει να καθυστερήσει, ποιος θέλει να γυρίσει νωρίς, ποιος βαριέται να οδηγήσει. Όόόόχιιιιι! Άλλωστε ΕΣΎ! λύσσαξες να πάμε στο πάρτυ... εσύ οδήγα/βάλε βενζίνη!

-Κάτι συνάδελφοι στη δουλειά, που ενώ μπορεί και να βγάζουν τα διπλάσια από σένα (και ταυτόχρονα υποχρεώσεις, παιδιά-σκυλιά-δάνεια, να μην έχουν...) και στην πλειοψηφία των περιπτώσεων θα επιχειρηματολογήσουν υπέρ της σωστής και υγιεινής διατροφής... (το τέλειο πρόσχημα!), τις 200 μέρες του χρόνου που μπορεί να παραγγέλνει φαγητό απ' έξω όλο το γραφείο..., οι ίδιοι συστηματικά και κατ' εξακολούθησην θα φροντίσουν να απέχουν... ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ!... και όταν όλοι θα είναι στην κουζίνα και θα σερβίρονται καλαμάκια και πατάτες-τζατζίκι..., οι ίδιοι σε κάποια γωνιά του νεροχύτη θα κόβουν καρτερικά το ένα! αγγουράκι και τη μία! τομάτα που φρόντισαν - ως προνοητικοί - να φέρουν απ' το σπίτι τους για μεσημεριανό. Εννοείται, φυσικά, προκειμένου να μην αναγκαστούν να πληρώσουν 2μιση ευρώ να πάρουν 2 καλαμάκια (σουβλάκια για τις θεσσαλονικιές αγάπες μου...). Τα ίδια άτομα, όμως, κι ενόσω εξελίσσεται το σκηνικό της σουβλακοφαγίας..., θα χώσουν τους ώμους τους και τις ματάρες τους

 ανάμεσα στους σουβλακόφιλους και θα αρχίσουν τα επίμονα "Ααααα... Τι ωραία που μυρίζει αυτόόόό... Κι έχει καλό κρέας αυτόόόός;;;;... Και από πού τα πήρατε;;;; Και πόσο το 'χει το καλαμάκι αυτόόόός;;; Ααααα... ακριβούτσικος! Ο άλλος το 'χει 1 ευρώ! Ααααα... Πάντως φαίνεται νόστιμο..."! Το ακόμα χειρότερο, που το ίδιο σκηνικό μπορεί ανέτως να παιχτεί και με συναδέλφους που θα έχουν φέρει ένα ωραίο και εμφανίσιμο (π.χ. λαχταριστό μουσακά ημέρας) φαγητό απ' το σπίτι ενώ οι ίδιοι τσίπηδες συνάδελφοι θα τυραννιούνται για ακόμα μία μέρα με το αγγουράκι, την τομάτα, το τοστάκι (μόνο! με τυρί...)... Θα στηθούν από πάνω σου να δουν πώς το ζεσταίνεις..., πώς το τρως, αν έχει κανέλα, να σε ρωτήσουν ποιος το σκάρωσε κι αν η συνταγή είναι της γιαγιάς! Πω πω πω πωωωωωω!!!!!!!! ΜΠΟΡΕΙΣ ΚΙ ΕΣΥ ΝΑ ΔΩΣΕΙΣ 10 ΕΥΡΩ ΣΤΟ ΜΑΝΑΒΗ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΤΣΕΙΣ ΝΑ ΦΤΙΑΞΕΙΣ ΟΣΑ ΠΑΣΤΙΤΣΙΑ ΚΙ ΟΣΟΥΣ ΜΟΥΣΑΚΑΔΕΣ ΘΕΛΕΙΣ!!! ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΝΕΙΣ! ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΝΕΙΣ! ΓΙΑΤΙ???? ΓΙΑΤΙ ΕΙΣΑΙ ΚΑΡΜΙΡΗΣ!, ΑΔΕΡΦΑΚΙ ΜΟΥ!, ΓΙΑΤΙ ΕΤΣΙ ΕΜΑΘΕΣ!!!

Α, και για να συμπληρώσω τα περί προσχήματος "υγιεινής διατροφής", έτσι;;; Όποτε η τζανκιά είναι κερασμένη, βλ. κέρασμα από συνάδελφο, τραπέζι-πάρτυ-μάζωξη σε σπίτι συναδέλφου, περίσσεψε και μία πιτούλα-καλαμάκι στην κουζίνα - μας έβαλε παραπάνω το παιδί γιατί ήταν μεγάλη η παραγγελία..., εκεί μιααααα χαρά ξεχνάμε και τις θερμίδες και τις νύχτες και τις μαγιονέζες που θα κάτσουν στο στομάχι ωσάν γράσο! Εξάλλου, όόόόλα αυτά τα άτομα που ευαγγελίζονται τα περί συντηρητικής διατροφής και προσοχής σώματος... ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ! δεν πατάνε γυμναστήριο, δεν τρέχουν, δε συμμετέχουν σε κανένα άθλημα, δεν ασκούνται γενικότερα - πράγμα το οποίο φαίνεται και στο σώμα τους, έτσι;;; Ίλεος, λοιπόν, ίλεος!!!

Δηλαδή πόσο πιο τίμιο και ειλικρινές είναι - δε λέω να κρεμάσεις ταμπελάκι στο λαιμό ότι έχεις οικονομικές δυσκολίες και δε βγάζεις το μήνα -, αντί να προσπαθείς να κάνεις όόόόλους τους άλλους που θέλουν (και μπορούν) να ξοδεύουν σε φαγητό/καφέ απ' έξω ή που γουστάρουν να τρώνε τζανκιές και να παίρνουν τζάμπα θερμίδες να αισθανθούν άσχημα... να πεις κάποια στιγμή ότι, ναι, ξέρεις, ΟΚ, προσπαθώ να κάνω οικονομία σε αυτό το θέμα γιατί δε "βγαίνω" και θεωρώ ότι αυτό θα βαρύνει τον προϋπολογισμό για το μήνα μου.


- Και μιας και έπιασα και το ζήτημα του "παίρνω καφέ απ' έξω στη δουλειά", αντιλαμβάνομαι ότι για πολύ κόσμο αυτό θεωρείται τζάμπα έξοδο. Να το εξετάσουμε, όμως, λίγο το ζήτημα. Πρώτον. Για παράδειγμα εγώ: θα πάρω ένα καφεδάκι απ' έξω (και μάλιστα από το μαγαζάκι που μας έχει και εταιρική έκπτωση), 1; 2; φορές τη βδομάδα... Θα δώσω χοντρικά 1.80 τον καφέ, πες 2 φορές τη βδομάδα, πες 4 βδομάδες ο μήνας... σου βάζω ένα 15άρι το μήνα. Τώρα... αν κάποιος θεωρεί ότι με αυτό το 15άρι, αν το έβαζα στην άκρη... θα κατάφερνα να αποπληρώσω την Εφορία μου στους 3 επόμενους μήνες ή να βάλω στην άκρη για δάνειο σπιτιού ή ότι θα γέμιζα βενζίνη... ε, ΟΚ, μάλλον σε άλλη χώρα ζούμε. Να δεχτώ ότι αυτό το 15άρι είναι το ακόμα ένα κοκταίηλ που θα πάρεις κάποιο βράδυ που θα βγεις ή, έστω, και 2 σινεμαδάκια με κάρτα Σινεφίλοι. Ωραία. Και λοιπόν;;; Τι έγινε;; Από εκεί σώθηκα;; Αυτό ήταν που θα έλυνε τα προβλήματά μου;; Αυτό ήταν που ξαφνικά κατάφερε να ανάγει την ούτως ή άλλως κακή οικονομική μου κατάσταση σε μέτρια;; Ή μήπως η αναγωγή θα έπρεπε να γίνει στο έτος;;; Ότι, δηλαδή, 15 x 12 = να τα τα 180 ευρώ το χρόνο με τα οποία θα πάω, ας πούμε, ένα 2ήμερο στην Άνδρο;;; ΟΟΟΟΟΚ, γουατέβα'! Είπαμε: σε άλλη χώρα ζούμε... Με 180 ευρώ δε σώνομαι να πάω μαζί σε γυναικολόγο (+ΠΑΠ) και οδοντίατρο (+ κανα δερματολόγο, που λέω κιόλας να γραφτώ και σε πισίνα αυτήν την εποχή - που θες και καρδιολόγο/παθολόγο ίδεργουέι...). Να χαρείτε... Μην αρχίσουμε τις ιστορίες περί ΙΚΑ-ΞΙΚΑ-ΕΟΠΠΥ..., κλείσε σήμερα ραντεβού για να σου πουν ότι πεθαίνεις σε 10 μήνες και να πας και στη νοσοκομειακή εξέταση να βγεις από 'κει μέσα με περισσότερα μικρόβια και μολύνσεις απ' ό,τι μπήκες... Μη συζητήσω για τις πιθανότητες να πέσεις στο γιατρό του ΙΚΑ, από αυτά τα φιντάνια που ενώ δεν είναι καν η ειδικότητά τους θα γυρίσουν να διαγνώσουν (άκουσον άκουσον!) ότι δεν μπορείς να κάνεις παιδιά γιατί έχεις τη μήτρα προς τα πίσω!!! Άντε μην ξαμολύσω συλλογή ψόφων νυχτιάτικα. Όποιος ξύνεται ολημερίς και τον τρώει ο κώλος του..., ας πηγαίνει να στήνεται στο ΙΚΑ και στα πολυιατρεία. Οι υπόλοιποι ας ψοφολογήσουμε επί πληρωμή. Ας είναι. 

Δεύτερον. Χρειάζεται, μήπως, να αναλύσω πόσο χάλια είναι ο καφές της δουλειάς;;; Δουλειά είναι, δεν είναι καφετέρια..., τις επαγγελματικές συσκευασίες αραδιάζουν, τις μεγάλες, που τις παίρνουν στη χονδρική απ' τα MAKRO, να πούμε, και που καμία σχέση δεν έχουν (τουλάχιστον γευστικά) με αυτό που θα πάρεις να πιεις από ένα περιποιημένο μαγαζάκι με τις επαγγελματικές του μηχανές. Στον δε εσπρέσο... το φθηνότερο προμηθευτή θα επιλέξουν - είπαμε: δεν είναι καφέ-μπαρ, κουζινάκι δουλειάς είναι. Και αν μου πει κάποιος ότι, ε, ναι, τι ήθελες;; Τον Τζορτζ Κλούνει να σου σερβίρει νεσπρέσο ρεστρέτο;;, ε, θα του πω ακριβώς αυτό: ότι επειδή εγώ δε γουστάρω να πίνω πια από αυτόν τον καφέ της δουλειάς που 2 χρόνια τώρα ρύθμιζε το αντεράκι μου μια χαρά και 6 η ώρα έτρεχα σπίτι να εντοιχιστώ στο τουαλετάκι...

 ... και που όταν πέρυσι εδέησαν - επιτέλους! - να ανοίξουν τη συσκευή βρήκαν τη! σκουριά στα στόμια, από τον πόσο καιρό που είχε να καθαριστεί..., ναι, ρε πούστη μου!, ναι! Προτιμώ αυτά τα 15 ευρώ το μήνα να τα δώσω στο καπουτσινάκι μου με την ωραία την κρεμούλα την επαγγελματική, να μου φτιάξει και λίγο το πρωινό..., που έχω να βλέπω και ν' ακούω τον κάθε παπάρα... και που θέλω, δικαιωματικά, αυτά τα 10' του καφεδάκου μου..., να τα απολαμβάνω, να μου αρκούν και να αξίζουν! Άι σιχτίρι!, δηλαδή!

Τρίτον: Κάθεται και μου λέει εμένα να κάνω οικονομία με το να μην παίρνω καφέ απ' έξω ποιος;;;; Ο καρμίρης που μαζεύει πετραδάκι-πετραδάκι από κάτι τέτοια και τα μπαλώνει κάτω απ' το στρώμα του για να τα κάνει iPhone6 αύριο-μεθαύριο και να πουλάει μούρη στο γραφείο και την παρέα από το Χολαργό μην και μείνει στην απ' έξω;;; Ή η μπόμπα η άλλη που τις προάλλες όταν της έλεγα ότι δε μου φτάνει ο βασικός μισθός + πτυχίο... γούρλωσε τα ηλιθιομάτια της και έκανε ότι πνίγεται (!!!)...

γιατί δεν μπορούσε! να δεχτεί ότι δεν παίρνω κάθε μέρα ταπεράκι από το σπίτι και ότι ξοδεύω σε καφέ απ' έξω!!!!!!!!! Ποιος;;; Μια βλαμμένη με γκόμενο στα καράβια που όποτε ερχόταν του έκλεινε δωμάτιο σε ξενοδοχείο στο Κέντρο για να την ξεχαρμανιάζει, να τον ταϊζει τον άμπακο και να τον πηγαίνει και μπουζούκια! Ότι αυτό, ας πούμε, ήταν ο άκρατος οικονομικός ορθολογισμός!!! Και που το πρόβλημά της δεν ήταν ότι φτάσαμε 25-27 χρονών, με πτυχία, μεταπτυχιακά, πιστοποιήσεις, γλώσσες... να δουλεύουμε σαν τα σκυλιά και να μην μπορούμε να απολαύσουμε την αφράτη κρέμα του καπουτσίνο (λες και την έχουμε κλεμένη! ΛΕΣ ΚΙ ΑΥΤΑ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΔΕΝ ΤΑ ΔΟΥΛΕΨΑΜΕ!!!!!!).... αλλά το λάθος είμαστε εμείς!!!! και ο καπουτσίνος μας!!!!! Πω πω πω πω ξεφτίλα, μιζέρα και μαλακία ασύστολη!

Και στην τελική..., κάποια άτομα "κράζουν" τόσο πολύ το φαγητό και τον καφέ απ' έξω... λες και σου δίνουν οι ίδιοι! Λες και τους τα τρως! Λες και τους τα ζητάς! Ήμαρτον, γαμώ την καργιολίτσα μου!, ΗΜΑΡΤΟΝ!!!!!

- Άλλο δείγμα απόλυτης καρμιριάς..., κάτι άτομα με γονείς 'κονομημένους (εν πάση περιπτώσει άνετους, τακτοποιημένους...), τα οποία διάγουν κάποιου είδους βίο-ισόβιο, φραουλάτο και χαοτικό, στη χάση και στη φέξη, σε φάση έχουμε φτάσει 30 χρονών και ακόμα λιβανίζουμε κάποιο πτυχίο... και, ενώ ταυτόχρονα θέλουμε να μπορούμε να λέμε ότι αυτοσυντηρούμαστε..., επί της ουσίας ούτε απλώνουμε (πολύ) το χέρι στους γονείς (γιατί είμαστε ανεξάρτητοι κι επαναστάτες - ασχέτως αν το τριάρι στα Εξάρχεια και τις διακοπές στην Τουρκία μας τα πληρώνει η μάμι...) αλλά ούτε και πάμε να δουλέψουμε ένα μεροκάματο, να αποδείξουμε αν έχουμε αρχίδια

και πόσα απίδια βάνει ο σάκος..., με αποτέλεσμα όταν θα βγούμε παρέα με φίλους που, εν πάση περιπτώσει, στα 27-30 τους... κάπως έχουν πιάσει μια δουλειά, κάπως τη βολεύουν και μπορούν να βγουν και για ένα φαγητό και να πληρώσουν και 20 ευρώ... (ΠΩ ΠΩΩΩ ΣΠΑΤΑΛΗ ΚΑΙ ΕΓΚΛΗΜΑΑΑΑ! ΜΕΓΑΛΟ ΕΞΟΔΟ! ΖΗΜΙΑ! ΣΤΗΝ ΠΥΡΑ!), να αρχίσουν να ρωτάνε τη σερβιτόρα αν το ποτήρι κρασί θα τους βγει φθηνότερα από το να συμμετάσχουν στο καραφάκι της παρέας... και άλλα τέτοια. Δηλαδή σε πόσο δύσκολη θέση μπορεί αυτό να φέρει τους υπόλοιπους;;

Λες και αν αυτή τη μία φορά που βγαίνουμε παρέα αυτά τα άτομα έλεγαν "Ξέρεις τι;; Εγώ μέχρι 5 ευρώ μπορώ να διαθέσω... Κερνάτε ένα κρασάκι;;"... η παρέα θα 'λεγε όχι! Μα τι άτομα! Τι άτομα! ΤΙ ΑΤΟΜΑ!!!!!!! Δεν καταλαβαίνουν, δηλαδή, ότι την ειλικρίνεια, την αλήθεια, το ντόμπρο, το "αυτό είμαι, τίποτα λιγότερο - τίποτα περισσότερο" κανείς δεν την παρεξηγεί και κανείς δεν μπορεί! να την παρεξηγήσει... ενώ την υπεκφυγή, το "θέατρο", το ξεφτίλισμα, τη γυφτιά..., το "είμαι άνετος, δεν έχω πρόβλημα να ανοίξω ντίλιες με τη σερβιτόρα και τον κατάλογο μπας και σκοντάρω το 1 ευρώ..." ανέτως μπορεί να το σχολιάσει ο καθείς! Δηλαδή, ρε παιδάκι μου, μου γυρίζει το μάτι με την αντίληψη που έχουν αυτά τα άτομα περί αξιοπρέπειας! Δηλαδή δεν είναι ξεφτίλα στα 27 σου, ας πούμε, να απλώνεις το χέρι στους γονείς για να αλλάξεις το χρώμα των μαλλιών σου από μωβ σε πράσινο 11η φορά σε ένα μήνα... και είναι ξεφτίλα το να πας να δουλέψεις έστω σερβιτόρα!, έστω πωλήτρια!, ας είναι και σε αποθήκη! προκειμένου να έχεις 10 ευρώ το ΣΚ να πας για δυο μπύρες! Και ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ!, βέβαια, ότι τους υπόλοιπους της παρέας, που δουλεύουν από τα 22 τους ή, τέλος πάντων, σημειώνουν κάποια πρόοδο όλα αυτά τα χρόνια και δεν τα έχουν κάνει τόσο χάλια στη ζωή τους και μπορούν να εξασφαλίσουν από κάποια μη-ξεφτίλα πηγή 50 ευρώ για να βγουν..., αυτά τα άτομα τους θεωρούν είτε τους κακομοίρηδες που τους "έσφιξε" η ζωή και αναγκάστηκαν να πάνε να δουλέψουν γα ψίχουλα σε μια εταιρεία, με αφεντικά και βούρδουλα πάνω από το κεφάλι τους... είτε πολυέξοδους και σπάταλους! "Μα αφού φαϊ έχετε και στο σπίτι!..., γιατί να πάτε να φάτε έξω;;;;;"


Ακολουθεί Μέρος Β' (και ίσως και Γ'). Σας καλώ να αποτελέσετε πηγή έμπνευσης με τα δικά σας παραδείγματα και είτε να καταθέσετε και τις δικές σας εμπειρίες-σκηνικά γυφτιάς-καρμιριάς-τσιπιάς (όσο πιο απτά, με πραγματικά περιστατικά-γνωστούς, τόσο το καλύτερο) είτε να μου "ψιθυρίσετε" ιστορίες αναλόγου προφάιλ που χρήζουν σχολιασμού και περαιτέρω ανάπτυξης, προκειμένου να γελάσει κι ο κάθε πικραμένος!

Φιγούρες εξωτικές και ταξιδιάρικες 3: Οι μαλάκες του πάρτυ

Άτομα που συναντάς σχεδόν σε κάθε πάρτυ, με εξαιρετικά γραφικές και χαρακτηριστικές συμπεριφορές και συνήθειες, και που θα σκεφτείς πάάάρα πολύ να τα (ξανα)καλέσεις στο πάρτυ σου...


1. Οι μαλάκες που ήρθαν για να φύγουν

Τα άτομα εκείνα που σου έρχονται για μισή ώρα γιατί ΠΑΝΤΑ έχουν και κάπου αλλού να πάνε... Το "κάπου αλλού", δε, αποτελεί πεδίον γελοιότητος λαμπρό, γιατί συνήθως πρόκειται για κάποια μαλακοπαπαριά του τύπου "τραπέζι με τους γονείς του γκόμενου / έχει έρθει μία φίλη από Ζιμπάμπουε / μου έχουν πει και κάτι παιδιά απ' το Εράσμους...", πράγματα, δηλαδή, που θα μπορούσαν ΑΝΕΤΟΤΑΤΑ να μην τα είχαν στριμώξει την ίδια μέρα με το πάρτυ σου - το οποίο, συνήθως, τους το ανακοινώνεις 3-4 μέρες πριν... και, ακόμα και αν προέκυπταν στη συνέχεια, θα μπορούσαν επίσης ΑΝΕΤΟΤΑΤΑ να πουν ότι δεν μπορούν γιατί έχουν να πάνε κάπου αλλού! Μιλάμε για την επιτομή της βαρεμάρας και της έλλειψης βούλησης! Ή μήπως μιλάμε για το κλασικό "επειδή μπορεί να είναι μάπα το πάρτυ..., ας έχουμε και μια καβάτζα μη χάσουμε το Σαββατόβραδό μας";; Άτομα που έρχονται στο πάρτυ μου με αυτήν τη λογική..., σόρι, ... στα τσακίδια!

Και στην τελική, αν έρχεσαι μόνο και μόνο για να σε δω ότι ήρθες ή για να μου φέρεις το κατιτίς μου, μην και πω ότι γι' αυτό ακριβώς δεν ήρθες, από την τσιγγουνιά σου, σάλτα και πηδήξου, λούγκρα!, που πιστεύεις ότι είμαι από αυτούς που τσεκάρουν απουσιολόγιο για να ξέρουν αν αξίζει να ξοδέψουν 10 σεντς για να στείλουν με τη σειρά τους μήνυμα στη γιορτή του άλλου!

ΙΛΕΟΣ ΚΑΙ ΨΟΦΟΣ!

Για να μην ανοίξω το άλλο ζήτημα..., με τους απρογραμμάτιστους και μονίμως δυσκοίλιους παπάρες, που έτσι και τους πεις για το πάρτυ σου 10 μέρες πριν..., θα γυρίσουν και θα σου πουν την απόλυτη μαλακία: "Ε, καλά..., μέχρι τότε βλέπουμε..." (πάλι με τη λογική ότι μέχρι τότε μπορεί να προκύψει κάτι πιο ενδιαφέρον...) ή το άλλο φοβερό "Ε, καλά..., τι πρηζώνεσαι τόσο πολύ;;" ΕΝΩ ΑΝ ΤΟΥΣ ΤΟ ΠΕΙΣ 3-4 μέρες πιο νωρίς, θα γυρίσουν και θα σου πουν το εξίσου συγκλονιστικό!: "Ωχ, μωρέέέέ..., μπορεί και να μην μπορώ... Αν μου το ΄χες πει νωρίτερα...".

Εν πάσει περιπτώσει, και για να το κλείνουμε μια και καλή: το πάρτυ / γιορτή / μάζωξη το κάνεις για να γιορτάσεις κάτι που σε χαροποιεί και καλείς κόσμο που υποτίθεται ότι γενικά γουστάρεις να είναι στη ζωή σου, ανεξαρτήτως δόσεων με τις οποίες θα επιθυμούσες να λαμβάνεις την παρουσία / παρέα τους, και δεν τους καλείς ούτε για να τους δείρεις ούτε για να "σ' τα στάξουν"!, τους καλείς για να περάσετε όλοι μαζί καλά, με όσες και όποιες παροχές μπορείς και έχεις διάθεση να παρέχεις. Αν αυτό δεν μπορούν να το εκτιμήσουν κάποιοι, ίσως πρέπει να αρχίσουμε να αναθεωρούμε τα περί γνωστών και φίλων.

2. Οι μαλάκες των σπηλαίων

Τα άτομα εκείνα που από τα πάρτυ κιόλας του νηπιαγωγείου είχαν αυτήν τη συνήθεια και δεν την απέβαλαν ποτέ, άλλοτε θεωρώντας ότι πάρτυ χωρίς να κάνεις το σπίτι μπουρδέλο "δε λέει" κι άλλοτε επειδή "ώώώχου, βρε αδερφέ..., εμείς θα καθαρίσουμε;;;", επιδιδόμενοι, λοιπόν, κάποιες φορές πράγματι κατά λάθος (πόσο κατά λάθος, όμως, είναι το κατά λάθος όταν κάνεις τη ζημιά και δε λες τίποτα, τη στιγμή, μάλιστα, που αν έλεγες..., ίσως προλαβαίναμε την ολοσχερή καταστροφή του καναπέ από αποτσίγαρο ή της εταζέρας από κρασολεκέ...;;) και κάποιες άλλες επίτηδες (με σκοπό να καταστρέψουν ο,τιδήποτε ωραίο/σένιο μπορεί να έχει το σπίτι του οικοδεσπότη - και γιατί να το έχει, άλλωστε;;; - στην τρανή απόδειξη του νεαντερνταλισμού τους και της διάθεσής τους να βρεθεί κάποια μέρα κάποιος που θα τους γαμήσει τη μάνα και δε θα ξέρουν από πού ήρθαν.

Μιλάω για τα άτομα που θα πετάξουν μασημένη καραμέλα βουτύρου στη σαλάτα του σεφ που με τόση φροντίδα έφτιαξες και σέρβιρες, προκειμένου οι καλεσμένοι να το μπερδέψουν με τυρί μέσα στο μισοσκόταδο και να κολλήσει στα δόντια τους. Τρου στόρι και έχει γίνει από ενήλικα άτομα, τα οποία αυτήν τη στιγμή που μιλάμε είναι καλοπληρωμένοι υπάλληλοι μεγάλων εταιρειών σε πρωτοκλασάτες πόλεις του εξωτερικού... Τι να πεις;...

Μιλάω για τα άτομα που ενώ τους έχεις εναποθέσει 3 τασάκια σε απόσταση μισού μέτρου από τον αγκώνα τους..., θα προτιμήσουν, όχι απλώς να ρίξουν τη στάχτη στο πάτωμα (να εύχεσαι να μην έχεις χαλιά...) αλλά και να σβήσουν το τσιγάρο τους στα πλακάκια σου! Γιατί, στην τελική, . . . ωωωωχου, βρε αδερφέ;;! Δε βαριέσαι;;;... Εμείς θα καθαρίσουμε;;; Εξάλλου..., ποιος θα μας δει;;; Αλλά και να μας δουν..., μπας και θα μας ξαναδούν;;; Και, ώώώώχου, βρε αδερφέ..., πώς κάνεις έτσι για ένα πούρο που σου 'καψε τον καναπέ που εσύ στερήθηκες 5 μισθούς για να καταφέρεις να τον αγοράσεις;;;! Ήμαρτον, αδερφάκι μου κι εσύ και η σχολαστικότητά σου!

Μιλάω για τα άτομα που επειδή θέλουν να βγουν ορυμαγδόν στο μπαλκόνι να καπνίσουν, να αλλάξουν παραστάσεις, να πάρουν αέρα..., δε θα προσέξουν σε καμία περίπτωση τα φυτά που με τόση φροντίδα και προσοχή εσύ μεγαλώνεις και συντηρείς 15 χρόνια τώρα! Θα γυρίσουν γλάστρες, θα πετάξουν τις στάχτες τους στα παρτέρια, θα σπάσουν δεκάδες φύλλα από τα πιο ευαίσθητα φυτά σου και δε θα έρθουν καν! να σου πουν ένα απλό "Μαλάκα..., σόρι, στη γαμήσαμε την μπιγκόνια..." και την επόμενη φορά, από ευαισθησία και μόνο, να σου φέρουν ένα μικρό γλαστράκι, ακόμα και με κάκτο, ξέρω 'γω!

Για κατουρημένες-χεσμένες τουαλέτες (και όλο τον περίγυρο...)..., δε μιλάω καν. Δεν περίμενα καν να φτάσω σε αυτό, άλλωστε, για να κρίνω την ανατροφή και τα βλαμμένα εγκεφαλικά κύτταρα κάποιων.

Να υπογραμμίσω, δε, ότι πολλά από αυτά τα άτομα που στο δικό σου σπίτι θα καφρουλιάσουν μέχρι αηδίας..., στο δικό τους όμως σπίτι για να μπεις..., θες βγάλσιμο παπουτσιών με μουσουλμανική ευλάβεια και πετσέτα γυμναστηρίου για να σου επιτρέψουν να καθίσεις στον καναπέ τους! Τους πηδάς απ' όπου έχουν τρύπα ή δεν τους πηδάς;;!

3. Οι μαλάκες που την είδαν τσιφλίκι τους

Όταν κλείνω τη μεσαία πόρτα του σπιτιού γιατί θέλω να κρατήσω τον κόσμο στο σαλόνι και την κουζίνα και δε βρίσκω κανένα λόγο άτομα που δεν είναι και κολλητοί μου να έχουν πρόσβαση στα ενδότερα (κρεβατοκάμαρα των γονιών μου, κοσμήματα της μάνας μου, λάπτοπ μου κτλ. κτλ.) ή όταν παρακαλώ να μη βγουν άτομα στο μπαλκόνι και μείνει η μπαλκονόπορτα ανοιχτή και ακούγονται τα ντεσιμπέλ και μας φέρει η συγκαμμένη από απέναντι την αστυνομία..., σημαίνει ότι 1ον) έχω λόγο που το κάνω και 2ον) είναι σπίτι μου και μπορώ και το κάνω. Στο σπίτι σου όταν έρθω εγώ ως επισκέπτης, επέβαλε τους δικούς σου κανόνες! Κι αν δεν τους σεβαστώ, πέτα με και με τις κλωτσιές, άμα λάχει, δεν τραβάω ζόρι. Αλλά όχι και να παριστάνεις το μαλάκα που τα έχει όλα υπό έλεγχο και επειδή τυγχάνει να έχει έρθει άλλες δύο φορές σπίτι μου θεωρεί ότι αυτομάτως έχει αποκτήσει και δικαιώματα ιδιοκατοίκησης! Ίλεος! Ίλεος!!! Και χωρίς να σου έχει δώσει κανείς την άδεια ή να σου έχει πει πού είναι, εσύ να ανοίγεις μόνος σου συρτάρια και ντουλάπια που ούτε εγώ δεν ήξερα ότι υπήρχαν μες στο σπίτι..., προκειμένου να βρεις μπισκότα! Επειδή έτσι σου καύλωσε εκείνη την ώρα! Σύφιλη!

4. Οι κλασικοί και απανταχού παρόντες γύφτουλες

Τα άτομα που με το που τους ανοίξεις την πόρτα και σου ευχηθούν για το ευτυχές..., έχουν ήδη σαλτάρει μέχρι το μπουφέ κι έχουν φουλάρει και για το σπίτι - κατά προτίμηση πιάνοντας τα πάντα ΚΑΙ με τα 20 δάχτυλα!

Τα άτομα που επειδή ήρθαν αργά και δε βρήκαν τίποτα στο μπουφέ να φάνε..., θα οργώσουν εντελώς ανερυθρίαστα και χωρίς - ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ! - να ρωτήσουν κανέναν τα ράφια της κουζίνας για να βρουν μια φρυγανιά να στηλωθούν! Ή θα σκαλίσουν το ψυγείο σηκωμένοι στα δάχτυλα των (πίσω) ποδιών μέχρι τα ακροδάχτυλά τους να εντοπίσουν την ξεχασμένη, ληγμένη μπύρα πάνω αριστερά στο τελευταίο ράφι!

Τα άτομα που έχουν κάνει από πέρυσι ουρά για το iPhone5 και που όπου βρεθούν κι όπου σταθούν σου πετάνε στη μούρη σα χταπόδι ότι πήγαν Κολέγιο και Κωστέα... αλλά που όταν ο μπουφές εξαντληθεί, θα γυρίσουν πέντε-πέντε μαζί το μπολ της σαλάτας του σεφ για να γλύψουν ΜΕ ΤΟ ΔΑΧΤΥΛΟ ό,τι έχει απομείνει στον πάτο! Τρου στόρι. Αυτά τα άτομα έχουν δικαίωμα ψήφου.

5. Οι τσουλίτσες

Οι γκόμενες εκείνες που έχουν ξεφύγει κατά πολύ από την ηλικία που και να μη φορούσες βρακί όταν έβγαινες δε σε παρεξηγούσε κανείς - τόσα ήξερες τόσα έκανες... - αλλά που ακόμα δε νοούν να καταλάβουν ότι τα γενέθλια μιας φιλενάδας δεν αποτελούν απαραιτήτως αφορμή και έδαφος για ψωλοκαβάλημα. Είναι τα αντίστοιχα άτομα που αν εσύ σκάσεις στο γάμο τους έτσι

θα θιχτούν και θα σε κοιτάξουν με μάτι τρία τέταρτα, όχι επειδή θα έχεις δείξει ασέβεια προς το μυστήριο αλλά επειδή θα έχεις τολμμμμήήήσει να τους κλέψεις τη λάμψη και να τις επισκιάσεις τη "σημαντικότερη μέρα της ζωής τους"! Όταν, όμως, εκείνες έρθουν στο πάρτυ σου έτσι...

δε συντρέχει λόγος!, γιατί είναι πάρτυ και άρα από τις μοναδικές ευκαιρίες να νοκ ντάουν ξερές απ' το ΤΖΑΜΠΑ αλκόόλ και να ρουφήξουν 10 καβλιά με καβαντζωμένη την αιτιολογία "Έλα, μωρέ, είχαμε γίνει μουνί κι οι δύο..., δεν καταλαβαίναμε πολλά... Απλώς βρεθήκαμε με σκισμένες σούφρες στο Ιπποκράτειο...".

Σκηνικά απείρου κάλλους και το να πιάνεις την τσουλίτσα και να της λες "Κοίταξε να δεις, στον τάδε μην πηγαίνεις και πολύ κοντά..., τον έχω ψιλοσταμπάρει και γίνεται παιχνίδι εδώ και κανά διβδόμαδο, άσ' τον σε μένα..." και εκείνη ακριβώς τη στιγμή να είναι σα να της λες τράβατόνε ρούφατόνε! Το βιάγκρα, άλλωστε, της παθολογικής τσούλας είναι να της πεις "Μην πλησιαάσεις τον τάδε... είναι δικός μου".

6. Οι απελπισμένες τριαντάρες

Τις Απόκριες είχαμε πάει με μια φίλη σε ένα αποκριάτικο πάρτυ σε σπίτι, με πάρα πολύ κόσμο, όλοι μασκαράδες, ένα σχετικό κέφι..., καλή μουσική, πάρτυ που γίνεται κάθε χρόνο, ηλικίες γύρω στα 30κάτι όλοι... Παρατηρούσαμε, λοιπόν, ότι επί της ουσίας δεν μπορούσες, όχι κουβέντα να πιάσεις, αλλά ούτε καν να αστειευτείς με κάποιον, μην και η γκόμενα καραδοκούσε μισό χιλιοστό πιο δίπλα και το "ωπ, σόρι..." στο σκούντημα πάνω του στριμωξιδιού το εκλάμβανε ως απόπειρα πεσίματος (και άρα κλεψίματος) στον γκόμενό της! Χαρακτηριστική σκηνή, κάποια στιγμή που είδαμε έναν τύπο ντυμένο πεταλούδα (ούτε που είχαμε δει πώς ήταν φατσικά) και πήγαμε να του αγγίξουμε τα φτερά και η γκόμενα παραδίπλα αντιλήφθηκε την κίνηση και σε κλάσματα δευτερολέπτου τον προσγείωσε στην άλλη πλευρά του μπράτσου της, ωσάν η μάνα όταν το κωλοπαίδι κάνει να γλυστρήσει από το χέρι της και να περάσει μόνο του τη διάβαση. Ίίίίίλεεεεοοοοος! Ίλεος!!!

Και άντε οι γκόμενες είναι τραγικές και φοβούνται μην και χάσουν τον ένα και μοναδικό αρσενικό που στα 30 χρόνια ζωής τους στραβώθηκε κι έμεινε μαζί τους πάνω από τριβδόμαδο... Οι γκόμενοι τι στάση λαμβάνουν απέναντι σε αυτό;; ΚΑΜΙΑ! Απάθεια! Βοϊδοσύνη! Φόβος! Δέος! Έέέέέρμαια, ρε παιδάκι μου! Να βλέπεις τώρα άτομα τα οποία μετά χαράς, υπό κανονικές συνθήκες θα τσούγγριζαν μαζί με τη γατούλα και τη μίνι-μάους έτσι, για το καλό..., αλλά όόόόόόχιιιιι!!!! Είσαι τρελήήήή;;;;!!!! Να το αντιληφθεί η γκόμενα και να έχουν να τρώνε κρεβατομουρμούρα μέχρι το δεύτερο Ψυχοσάββατο;;; Να μην έχουν πού το πέος-γομολάστιχα/δαχτυλήθρα/αφαλό ζμπρώξουν για τους επόμενος 3 μήνες;;;!! Ίίίίίλεεεεοοοοοος!!!!

Φιγούρες εξωτικές και ταξιδιάρικες 2: Οι "καλούληδες"

Τα άτομα που ενώ όλοι γύρω τους έχουν πρόβλημα με το προφανές, εκείνοι, είτε για να επιδοθούν στο αγαπημένο τους σπορ, δηλαδή το να "τη σπάνε" στους άλλους, είτε επειδή κάτι έχουν να κερδίσουν από το να βλέπουν και να αντιμετωπίζουν μία κατάσταση διαφορετικά απ' όλους τους άλλους, ή, τέλος, επειδή αποτελούν την επιτομή του λοβοτμημένου..., προσποιούνται ότι ίδιοι δεν έχουν κανένα πρόβλημα, . . . βρίσκουν πάντα και πιάνονται από το ένα χιλιοστό καλού που μπορεί να έχει μία κατάσταση ή ένα πρόσωπο και, στην τελική, προσπαθούν κιόλας να σε πείσουν ότι ΕΣΥ! είσαι ο μαλάκας, που δεν έχεις υπομονή, που παντού βλέπεις πρόβλημα και που όλα τα σχολιάζεις!

Η Συφίλια ήταν μια συμμαθήτριά μας, Εβραία - τυχαίο;; δε νομίζω -, που οι γονείς της, φυσιολογικότατα, ήταν εξαιρετικά φραγκάτοι και η ίδια είχε μεγαλώσει σε στυλ "πρέπει να είσαι μέσα σ' όλα, πρώτη σε όλα, πρέπει να πρωτοστατείς στα πάντα, να εντυπωσιάζεις και να νικάς", εξ ου και ότι η Συφίλια, αν και όχι απαραίτητα "πρωταθλήτρια" σε όλα, ήταν πάντως πράγματι μες στο top 5 όόόόόλων των δραστηριοτήτων που μπορεί να έχει ένα (ιδιωτικό) σχολείο / Πανεπιστήμιο / ομάδα / κοινότητα: στίβος, ελληνικοί χοροί, μοντέρνοι χοροί, ομάδα debate (χολέρα...), γλώσσες, μουσική, μαθήματα, δημοφιλείς παρέες, αγόρια κτλ. κτλ. . . . Ωραίο γκομενάκι, ομολογουμένως, και ένεκα και η ενασχόληση με το χορό..., είχε φτιάξει - και διατηρεί ακόμα, απ' όσο ξέρω - φίνο κορμάκι. Σαν προσωπικότητα, ελεεινή φυσιογνωμία, βέβαια, από αυτές τις ψωνισμένες και λίγο μπεμπεκέ γκόμενες που παίζουν με όλους και με όλα ("είπα-ξείπα τους λες"...), με εκείνη την ηλίθια και εκνευριστικότατη φωνή που σου τρυπάει τα αφτιά έτσι και τ' ανοίξει για να παραπονεθεί για κάτι που δεν έγινε όπως ακριβώς το φανταζόταν, από τα άτομα εκείνα που πρέπει πάσει θυσία και με κάθε μέσο να πρωτεύσουν (βλ. ότι στη Σχολάρα δεν της αρκούσε το 9μιση..., έπρεπε να ζουλήξει/τσιμπήσει/τσαντίσει τον μπροστινό της στην εξέταση αρκετά ώστε να τον ΑΝΑΓΚΑΣΕΙ να της πει το σωστό multiple choice στο 10D, προκειμένου να μη χάσει ΟΥΤΕ 2 εκατοστά του βαθμού!), που έτσι και εμφανιστεί άλλη γκόμενα στην παρέα, πιο εντυπωσιακή, πιο ενδιαφέρουσα, πιο μπριόζα και πιο... real thing, θα λυσσάξει και θα φροντίσει προσωπικά για τον εκτοπισμό της για την παρέα, ολίγον τι σνομπ αλλά άμα μετά απο 15 χρόνια σε συναντήσει στο δρόμο θα φρρρροντίίίίσει!!!!!, χωρίς καν! να γυρίσεις να τη χαιρετίσεις..., να διασχίσει ολόκληρη λεωφόρο με σλάλομ-σπάσιμο μέσης ανάμεσα στις νταλίκες που τρέχουν σαν τρελές προκειμένου να σε πιάσει και να σου αραδιάσει όόόόλα τα έως εκείνη την ώρα επιτεύγματά της στο χορό, τη ζωγραφική, την αρχιτεκτονική, τη σκηνοθεσία, την ηθοποιία, το πώώώώς ο Παπαϊωάννου την επέλεξε ανάμεσα σε χίλιους χορευτές για την τάδε παράστασή του και πώώώώώς (όπως με ενημέρωσε πρώην συμμαθητής που έσπευσε να δει τη μαλακία και μετά ξέρασε...) στην τάδε παράσταση του Παπαϊωάννου έπαιξε μόνο και μόνο για να δείξει τη μουνάρα της 30 δεύτερα, να πούμε... Anyway, κακό ψόφο να 'χει. Αυτή είναι η Συφίλια, λοιπόν, και απ' όλα αυτά κρατάμε ότι γενικά αρέσει στους άντρες, είναι πλούσια και τον παίρνει (σαν προσωπικότητα) από παντού.

Πριν καμιά 5αριά-6αριά χρόνια, λοιπόν, την καψουρεύτηκε ο μακαρίτης ο Γιώργαρος, να πούμε, γιατί η Συφίλια, ακριβώς επειδή είναι άτομο που χωράει παντού και ξέρει καλά να παίρνει το σχήμα του δοχείου για να αρέσει και να μη λείπει από πουθενά, ένα φεγγάρι άφησε κατά μέρος τις Λυρικές και τα γαλλικά... και την είχε δει "ακούω ροκ, μ' αρέσει η Λορίνα Μακκένιττ" (βαράτε βιολιΝτζήδες!) και σε μια ροκ βραδιά, να πούμε, σε ένα παρακμιακό στην ΆνΤρο, είχε γνωρίσει μια μπάντα φίλων, που - και καλά - ρόκαραν..., ε, και ξεκίνησε να κάνει παρέα μαζί τους, με το γνωστό αποτέλεσμα, λοιπόν, οι μισοί να την ερωτευτούν...

Προσπαθούσα, λοιπόν, να πω στο Γιώργαρο, ο οποίος ήταν σε αυτήν την παρέα/μπάντα, ότι η γκόμενα μπάζει και δεν τσουλάει το καροτσάκι και του έδωσα ως κορυφαίο παράδειγμα μαλάκυνσης ένα περιστατικό που μου είχαν δημιουργηθεί: Η οικογένεια της Συφίλιας, λοιπόν, διατηρεί ένα ωραιότατο 10στρεμματάκι στην ΆνΤροΣ, σε υψωματάκι φίνο πάνω από τη θάλασσα, πέτρινο κτίσμα με μπαλκονάρες, τρελή ντιζαϊνιά, μπάνια με βυζαντικό ψηφιδωτό και ρωμαϊκές βρύσες και διάφορα άλλα (μην επεκτείνομαι, αντιλαμβάνεστε, φαντάζομαι το κόνσεπτ). Κάποια φορά, λοιπόν, που είχαν πάει στην ΆνΤρο μια παρέα συμμαθητών, τους είχε πετύχει στο νησί και τους είχε καλέσει με στόμφο, καμάρι και γενικά ύφος πολλά υποσχόμενο..., για τραπέζι ένα βράδυ σπίτι της. Έμαθα, λοιπόν, ότι τους έβαλε σ' ένα τραπέζι που απλώς υπήρχαν πιάτα και μαχαιροπήρουνα (γύρω γύρω χλίδα, μην ξεχνιόμαστε...) και μετά από μια φοβερή εισαγωγή για το πόσο χαίρεται που τους έχει κοντά της απόψε και θα τους περιποιηθεί και ω! τι σας έχω τι σας έχω... εναπόθεσε, να πούμε, στη μέση του τραπεζιού... ένα τσουκάλι φακές! Φ Α Κ Ε Σ ! Το ακόμα καλύτερο, φυσικά, ήταν ότι, πέρα από τις φακές..., δεν υπήρχε τίποτ' άλλο (ούτε είναι ότι βγήκε στη συνέχεια) στο τραπέζι: μια ελίτσα, ένα ραπάνι, μια ρόκα, ένα αρτίδιο, ένα κάτι, ρε αδερφέ!, να κατέβει το σπόρι! Φ Α Κ Ε Σ ! Είχα φρικάρει τόόόσο πολύ όταν μου την είχαν πει αυτήν την ιστορία και ακόμα τη μνημονεύω με "δέος"!...

Τη λέω, λοιπόν, στο Γιώργο και πριν καλά καλά του ολοκληρώσω, τι μου λέει;;;!!!!!:

"Γιατί;; Εμένα μ' αρέσουν οι φακές!"...

Μιλάω, δηλαδή, για τα άτομα που είναι έτοιμα να σε βγάλουν τρελό-υπερβολικό-κουτσομπόλη, να κάψουν ευχαρίστως ένα ολόκληρο δάσος προκειμένου να πηδήξουν το δέντρο, τα άτομα που δεν είναι καν! σε θέση να κατανοήσουν αυτό που ΕΙΝΑΙ και το υπαγορεύει η λογική! Ηθελημένες παρωπίδες;; Εσκεμμένο "σπάσιμο";; Μαλακία παιδιώθεν;; Διάθεση να το παίξουν τόόόόσο ανεκτικοί και ελαστικοί (σαν τσίχλες) προκειμένου να φανείς ΕΣΥ! ο μαλάκας που πιάνεσαι από κάτι τέτοια ασήμαντα;;;

ΊΛΕΟΣ!

Δεύτερο τρανό παράδειγμα, λοιπόν, της στάσης αυτής, του μαλάκα που αρνείται να δεχτεί αυτό που ΟΛΟΙ λένε πόσο "μπάζει"..., ο Χρηστάρας!, για τον οποίο είχαμε ανοίξει και ξεχωριστό κεφάλαιο (καλά, περιπτωσάρα...) παλιότερα, με το προφιτερόλ!

Υπάρχει μία δεδομένη κατάσταση στη δουλειά, λοιπόν... Άσχημες συμπεριφορές, καθικιές, ρεμουλιές, λαμογιές, μπινιές, δυσκοίλια γραφειοκρατία, άτομα που φωνάζουν, βρίζουν και φέρονται άσχημα, καθημερινές μαλακίες, ένα HR-δούλος των αφεντικών, ένας συγκεκριμένος συνάδελφος που, μάλιστα, είναι στο γραφείο μας, ο οποίος ακόμα και το Καλημέρα που λέει είναι σα να σε βρίζει, ειρωνεύεται σαν πούστης, υπονομεύει οποιονδήποτε μπορεί να φανεί λίγο πιο πάνω από αυτόν, είναι κομπλεξικός μέχρι αηδίας, προσβλητικός.... ο κατάλληλος υποψήφιος, με λίγα λόγια, για μια γερή δόση κοκτέιλ ΨΟΦΟΥ-ΧΟΛΕΡΑΣ-ΣΥΦΙΛΗΣ-ΚΑΡΚΙΝΟΥ (δε μιλάω για πράγματα που συμβαίνουν σε κάθε εργασιακό περιβάλλον κι ως ένα βαθμό μπορείς και να πεις "δε βαριέσαι...", μιλάω για πολύ εξτραβαγκαντζαδόρικα πράγματα! Τσακίρ κέφι!). Με τον οποίο, μάλιστα, ο Χρηστάρας ειδικά έχει κοντραριστεί όσο δεν πάει. Και ποτέ δεν είναι φταίξιμο του Χρηστάρα. Ο άλλος του "κολλάει", προκειμένου να τον υποβιβάσει και να του δείξει ποιος είναι το αφεντικό εδώ μέσα. Γιατί ο Χρηστάρας είναι ο νέος και ο άλλος ο παλιός και, ως γνωστόν, οι παλιοί έχουν κάθε λόγο να φοβούνται ότι τα καρεκλάκια τους θα τρίξουν αργά ή γρήγορα, οπότε στήνουν μελετημένες στρατηγικές εξόντωσης των δελφίνων... Ένιγουέιζ, θέλω να καταλήξω ότι ο Χρηστάρας έχει κάθε λόγο να είναι, αν μη τι άλλο, κάπως δυσαρεστημένος από αυτήν την κατάσταση και, σα φυσιολογικός άνθρωπος, έστω μία φορά να αγανακτήσει και να πει και μια κουβέντα ή, εν πάσει περιπτώσει, όταν εσύ του πεις "Σκατά, ε;" να σου απαντήσει ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ένα "Άσε..., δεν την παλεύω...".

Να φεύγετε, δηλαδή, 11 η ώρα τη νύχτα από το κωλοδουλί και να του λες ένα "Πωωω... Μαλακίες..." και να σου λέει ο Χρηστάρας "Όλα καλά. Καλά είναι." Δηλαδή τι είναι το "καλά" για το Χρηστάρα;;; Ότι το 1/3 του χρόνου - συντηρητική εκτίμηση - βαράς 12ωρα στη δουλειά;; Ότι είναι 40 χρονών γαϊδούρι, με μεταπτυχιακό και 15ετή εμπειρία στα εξωτερικά και στο free lancing και παίρνει όσα και ο ταμίας στην ALPHA BANK ενώ όλοι οι συνάδελφοί του στο γραφείο τσιμπάνε ένα χαλαρό 2χίλιαρο;; Ότι ο πούστης ο άλλος στο γραφείο τον προσβάλλει καθημερινά και τον ειρωνεύεται;;; Ότι ενώ στέλνουν σε επαγγελματικά ταξίδια το κάθε τσόλι, ο ίδιος κάθεται και σκίζεται να βγάλει τρελές εντολές στα business plans, να γράφει προσφορές... και στο τέλος να μην τον στέλνουν και πουθενά γιατί εκεί τους "έτσουξε" το οικονομικό;;; Ίλεος! Ίλεος!!!!!! Ι - ΛΕ - ΟΣ !

Δε θα πιάσω καν το τι μπορεί να εννοείται "καλό" για το Χρηστάρα. Θα ρωτήσω, όμως, ποια είναι η βάση αυτής της (υπερ-θετικής) αντιμετώπισης της κατάστασης:

-Ότι ο Χρηστάρας έχει ζήσει φτώχια, πείνα, στέρηση και ανεργία στο πετσί του, να πούμε, οπότε κάνει τη σύγκριση με το να έχει απλώς μία δουλίτσα, όσο κωλοδουλειά και αν είναι αυτή η δουλίτσα, και τα βρίσκει όλα καλά;;;

-Ότι ο Χρηστάρας έχει έστω κάποιον πατέρα, κάποια αδελφή, κάποιον ξάδελφο, κάποιο φίλο, ΈΣΤΩ γνωστό... που είναι άνεργος, οπότε κάνει τη σύγκριση και λέει "άσε, σε σχέση με αυτούς καλά είμαι εγώ";;;

Σημείωση: Το ποιος είναι ο Χρηστάρας, η οικογένειά του, ο κύκλος του και οι επαφές του... δείτε το στο περί προφιτερόλ άρθρο αν δεν πείθεστε.

-Ότι ο Χρηστάρας έχει περάσει και από εταιρείες με χειρότερες καταστάσεις και ξέρει να ξεχωρίζει το καλό λάδι Μυτιλήνης, οπότε σου λέει "εδώ είμαστε άρχοντες!";;; Από πού κι ως πού;;; Στις εταιρείες στο Μαυροβούνιο που ήταν μεγαλομανατζαραίος και καθάριζε 50χίλιαρα το 3μηνο;;; Σίριουζλι, δηλαδή, μη χάσουμε και το χιούμορ μας...

-Ή, μήπως, θέλει κανείς να μου πει ότι ο Χρηστάρας ακούει τι γίνεται γύρω μας, με την ανεργία στο 25% και την καλπάζουσα παγκόσμια κρίση και είναι τόόόόσο συνειδητοποιημένος (και ευαισθητοποιημένος) που θεωρεί ότι θα μπορούσαμε να είμαστε και χειρότερα;; Ποιος, μωρέ, να πούμε;;;!!! Ο Χρηστάρας που κανονίζει ταξίδι μετά της γκομενός σε Βιετνάμ-Καμπότζη και δε χάνει ευκαιρία να το λέει ακόμα και στις κατσαρίδες, προκειμένου να επιδείξει πόσο φραγκάτος και μπον-βιβέρ είναι;;; Ή μήπως ο Χρηστάρας που μέχρι πριν 10 μέρες, πριν αρχίσουν οι βροχές, μιλούσε καθημερινά (εννοείται! επιδεικτικότατα) με τον καθαριστή της πισίνας του;;; Σοβαρά, ρε λούγκρες;;; Σοβαρά;;; Ίλεος! Ίλεος! ΙΙΙΙΙΛΕΕΕΕΟΟΟΟΣ!

ΟΧΙ!, λοιπόν, δεν είναι τίποτα απ' όλα αυτά. Ο Χρηστάρας θέλει απλώς να μπορεί να το παίζει "σένιος", "αλώβητος", "κυρίλας", untouchable, κυριλέ..., ότι και ο κόσμος να γκρεμίζεται γύρω του... η μπακινγκχαμένια ανατροφή του δε θα του επιτρέψει πότε των ποτών να κυλιστεί στο βούρκο των παραπόνων και της αγανάκτησης! Πόσο μάλλον, να πέσει στη λούπα να δείξει σε συνάδελφο ότι, τελικά, ξέρεις... ούτε ο ίδιος περνάει πολύ καλά εδώ μέσα...

Ή μήπως ο Χρηστάρας δεν αγγίζεται από ζητήματα που δεν αφορούν τον κώλο του (π.χ. χαμηλός μισθός) αλλά όταν μπει στο στόχαστρο κάτι που θα του "στοιχίσει"... θα έρθει στη ζούλα διακριτικά και θα σου πει "Μα καλά, τι τους έπιασε τώρα και το αποφασίσανε αυτό;; Για πες... τι ξέρεις..."

Απόδειξη ότι όταν μας βάλανε χέρι για την ώρα προσέλευσης στη δουλειά και του έγινε παρατήρηση από τον προϊστάμενο σε προσωπικό επίπεδο και αυστηρό τόνο, διότι ερχόταν στη δουλειά σταθερά μετά τις 10 και, τις περισσότερες φορές, τελευταίος απ' όλους στο γραφείο... και ο Χρηστάρας δεν εβολεύετο να έρχεται νωρίτερα..., τον έπιασε ένα "ανεβαίνουν οι σφυγμοί, με πιάνει τρέλα πανικός και ταραχή" και άρχισε να ανοίγει το στοματάκι του και να ρωτάει πόσο σοβαρό είναι αυτό με το θέμα της προσέλευσης και τι ακριβώς ώρα θα πρέπει να ερχόμαστε για να μην τρώμε κατσάδα και τι τους πείραξε στην τελική;;;... κτλ. κτλ.

Και να σου πω και το άλλο, που νομίζω ότι είναι ο βασικός άξονας και το βασικό κίνητρο της στάσης τέτοιων ατόμων: με το "όλα καλά, εγώ είμαι ΟΚ, δεν άγχομαι..., είμαι happy,... ΕΣΕΙΣ! έχετε το πρόβλημα...", κάτι τύποι σαν το Χρηστάρα προσπαθούν να κομπλάρουν τίγκα τους άλλους και να φανούν οι ίδιοι ανώτεροι. Να πατήσουν, δηλαδή, πάνω στην ανθρώπινη και λογική ανασφάλεια των υπολοίπων (που π.χ. ανησυχούν για το πόσο μπορούν να χειροτερέψουν τα πράγματα στη δουλειά) για να αναδειχτούν απόλυτοι ελεγκτές και άρχοντες των καταστάσεων! Ότι, δηλαδή, όταν οι πληβείοι έχουν πρόβλημα, εγώ καθαρίζω με Κλινέξ και τα κάνω αόρατα. Ότι όταν οι άλλοι είναι με Λεξοτανίλ..., εγώ φτιάχνω τον εσπρεσάκο μου και τον απολαμβάνω στην υπερωρία μου...


Ανάλογο παράδειγμα, φυσικά, αποτελούν και όλα αυτά τα μαλακιστήρια - διαχρονική αξία, σε σχολείο, Πανεπιστήμιο, μεταπτυχιακό... -, τα οποία... μπορεί να έχουν βγει 29 άτομα από μία εξέταση με τα μάτια όξω, να συμφωνούν στο πόσο παλούκι ήταν τα θέματα και τι γαμήσι προπατορικό ήτο ετούτο..., αλλά θα βρεθεί αυτό το ένα σπασαρχίδικο κολάντερο..., το οποίο θα πει τη θεϊκή και ολ τάιμ κλάσικ ατάκα, συνοδευόμενη από το επίσης κλασικό βλέμμα του μαλάκα: "Όχι, ρε σεις..., μια χαρά ήταν τα θέματα!".

Δε χρειάζεται καν να εξηγήσω ότι η κριτική δεν ασκείται στην αποδοτικότητα-παραγωγικότητα-εξυπνάδα-specialty του ενός ατόμου που, ναι, ΟΚ, με γεια του με χαρά του, έγραψε το πολυπόθητο 20άρι/10άρι και εις άλλα με υγεία! Το θέμα δε γίνεται για να υποστηρίξουμε ότι ο πραγματικά καλός και άξιος οφείλει να γίνει ένα με τη μάζα και να ρίξει το επίπεδό του ώστε να φτάσει τη μέτρια πλειοψηφία. Πλιζ..., μην εξηγΆμε τα αυτονόητα. Το ζήτημα είναι ότι, ακόμα κι αν εσύ, ο ένας ανάμεσα στους 30, έχεις καταφέρει να αριστεύσεις σε μια δύσκολη εξέταση... ΠΟΣΟ ΜΑΛΑΚΑΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ 'ΣΑΙ ΠΟΥ ΧΡΕΙΑΖΕΣΑΙ ΝΑ ΛΑΒΕΙΣ ΑΥΤΟΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΗ ΚΟΜΠΟΡΡΗΜΟΝΑΖΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΑ ΕΠΙΤΕΥΓΜΑΤΑ ΣΟΥ μπροστά σε άτομα που δεν τα πήγανε καλά και ενδεχομένως εκείνη τη στιγμή είναι λυπημένα και απαγοητευμένα;;;!!! Αν τα πήγες καλά, θα το δείξει ο βαθμός σου και η μετέπειτα πορεία σου στον οποιονδήποτε χώρο, δε χρειάζεται να το τρίψεις στη μούρη κανενός!

Μήπως, όμως, όλοι μας έχουμε καταλάβει ότι τα κατεξοχήν άτομα που υιοθετούν τέτοιες συμπεριφορές (του τύπου όταν όλοι είναι σκατά εγώ να το παίζω ότι δεν έχουν δίκιο που είναι σκατά, τα θέματα ήταν ευκολάκια π.χ. . . .) είναι ακριβώς εκείνα τα άτομα άδεια μύδια, που λέει κι ο Γεωργίου;;; Τα άτομα τα κενά περιεχομένου και ουσιαστικής αξίας, τόσο σάπια μέσα τους, τα οποία προσπαθούν με κάθε τρόπο να "τη σπάσουν" στους υπόλοιπους και να τους κάνουν να αισθανθούν τόσο χάλια... που στο τέλος να τους αφήσουν όλους με το στόμα ανοιχτό και την απορία "Μα πώώώώς τα καταφέρνει;;;"

Σαφές και πάγιο ηθικό δίδαγμα δε νομίζω ότι βγαίνει αλλά το "ζουμί" είναι ότι, γενικά, πριν πέσουμε στη λούπα να αισθανθούμε μαλάκες για κάτι που κάποιος παπάρας προσπαθεί να μας πείσει ότι "όόόόχιιιιι! δεν είν' έτσι όπως τα λεεεες!... δε θα 'πρεπε να έχεις πρόόόόβλημαααα..." (με φωνή μπόμπου, να πούμε...), καλό είναι να ξύνουμε λίγο την επιφάνεια, μέχρι να φτάσουμε στο τι πραγματικά είναι αυτό το άτομο και ποιες προσωπικές ανασφάλειες προσπαθεί να προβάλει σε εμάς, συν το τι κίνητρα έχει για να υιοθετεί τέτοιου είδους στάση και με ποιο τρόπο προσπαθεί να μας χειραγωγήσει ώστε να φανεί ο ίδιος κύριος της κατάστασης και, μακροπρόθεσμα, να καταφέρει να πατήσει την ψυχολογία όλων σε τέτοιο βαθμό... ώστε να καταφέρει τελικά να εξουδετερώσει τον όποιο ανταγωνισμό.