Για να βάλουμε μερικά πράγματα στη θέση τους, που λέει και η φαν του Μπίμπερ... Γύφτος-γύφτουλας-τσίπης-καρμιρομίζερος δεν είναι αυτός που δεν έχει λεφτά γιατί έχει οικονομικά προβλήματα η οικογένειά του, γιατί η ανεργία έχει βαρέσει ένα σεμνό 25%, γιατί του ήρθαν τα πράγματα ανάποδα και τελμάτωσε... ή αυτός που, εν πάση περιπτώσει, τα βγάζει πέρα δύσκολα και κοιτά να κάνει μια λογική οικονομία... Ίσα ίσα... Η εμπειρία έχει δείξει (και αποτυπώσει, όπως θα διαβάσετε και παρακάτω), ότι γύφτος είναι αυτός που έχει αλλά ΕΙΤΕ έχει ανάγει την τσιπιά σε λάιφστάιλ (και το ακόμα χειρότερο, προσπαθεί να πείσει και τους άλλους ότι αυτό θα πει οικονομικός ορθολογισμός - σε διαφορετική περίπτωση, όλα τ' άλλα είναι παράλογη σπατάλη...), γιατί, όπως έχουμε ξαναπεί... ό,τι τον βολεύει και ό,τι δουλεύει (whatever works) για τον καθένα ... EITE είναι απλά τσιγγούνης (καβούρια στην τσέπη) - έτσι έχει μάθει, έτσι κάνει.
Πάάάάμε σιγά σιγά να τα περάσουμε καλά κι απόψε... - να δούμε μερικά πραγματικά παραδείγματα γνήσιας γυφτιάς-τσιπιάς:
- Τα άτομα που λέτε να βρεθείτε αλλά θα βρουν χίίίίλιες δυο δικαιολογίες να μην το κουνήσουν από την ασφαλή τους εστία, με άπαν πρόσχημα κούρασης-πού να τραβιόμαστε-δε θα 'χουμε και πολλή ώρα-θα 'χει κίνηση-ας το κάνουμε πιο εύκολο... και τελικά σε καλούν απλώς σπίτι τους "ν' αράξετε"... Στην πραγματικότητα αυτό που τσούζει, καίει και πονάει είναι μην και χρειαστεί να πάρουν αυτοκίνητο για να βρεθείτε έξω και καταναλώσουν βενζίνη ή/συν το να πληρώσουν έξω μια μπύρα (των 4-5 ευρώ) ή ένα σουβλάκι, ξέρω ΄γω. Είναι τα άτομα αυτά που ενώ εσύ θα ντραπείς να πας σπίτι τους με άδεια χέρια... και όλο και κάποιο κρασί/ποτό - ακόμα και απ' το σπίτι σου - θα τους πας, όλο και θα τσακιστείς να βρεις ζαχαροπλαστείο 10 η ώρα το βράδυ να τους πας ένα γλυκό, οι ίδιοι είναι ζήτημα όταν πας τελικά σπίτι τους να σου βγάλουν ένα ποτήρι νερό! Εννοείται, βέβαια, ότι αν έστω ΔΙΑΝΟΗΘΕΙΣ να πεις κανά "πείνασα - να παίρναμε τίποτα;"... θα σπεεεεεύσουν να δηλώσουν-καταστήσουν σαφές ότι οι ίδιοι έφαγαν αργάααα άρα δεεεεν πεινάνε άάάάρα δε συντρέχει λόγος (στ' @@ τους κάθε έννοια φιλοξενίας) ή, ακόμα πιο "γαμάτο", θα προσφερθούν να σου ξαναζεστάνουν κάτι φασολάκια που είχαν απ' το μεσημέρι! Γιατί, όπως έχω ξαναγράψει..., ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ! ότι εσύ άφησες το καλό σου, ζεστό, φιλόξενο, γενναιόδωρο σπιτάκι με όλα τα καλά του Αβράαμ και του Ισάακ για να πας να φας τις μπάμιες της γιαγιάς του τάδε!, ας πούμε!... Μηηηη χέέέέσωωωω... Ίλεος! Και, φυσικά, η τσιπιά τελειωμό δεν έχει (δεν έχει "είμαι λίγο τσίπης", ή είσαι ή δεν είσαι!, ή είσαι σε όλα σου και καθ' ολοκληρίαν ή κάτσε στ' αβγά σου!, δεν κάνεις γι' αυτήν τη δουλειά), γιατί αν πεις "Ωραία, άσε, κερνάω μιας κι ήρθα... να πάρουμε καμιά πίτσα..., να τη μοιραστούμε..." τότε εννοείται!... ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ! ότι τα συγκεκριμένα άτομα, όταν έρθει η πίτσα, μια χαρά θα έχουν βρει την όρεξή τους και θα φάνε τουλάχιστον τη μισή, έτσι;;
Στο ίδιο μοτίβο, πάνω-κάτω, άτομα που θα σε καλέσουν σπίτι τους αλλά δε θα έχουν τολμήσει να ανοίξουν καλοριφέρ (ούτε air-condition) Φλεβάρη μήνα με 3 βαθμούς έξω..., άτομα που ενώ θα μαζευτείτε παρέα σπίτι τους και θα προτείνουν να πάρετε φαγί απ' έξω θα κάνουν λίστα ρεφενέ "Ο Μάκης 2 πίτα γύρο... 4.80 . . . , η Σούλα 3 καλαμάκια κοτόπουλο... δώσε 2 ευρώ κι είμαστε εντάξει..., ο Βαγγέλης 1 πατάτες κι ένα τζατζίκι 4.90 . . ., μαζεύτε τα να τα δώσουμε στο παιδί όταν έρθει". Δε μιλάω, φυσικά, για περιπτώσεις που είμαστε μια παρέα κολλητών 5-10 άτομα και μαζευόμαστε κάθε βράδυ στο σπίτι κάποιου και ε ν ν ο ε ί τ α ι πως δεν εννοώ ότι αυτός ο ένας με το "ελεύθερο σπίτι" είναι υποχρεωμένος να πληρώνει κάθε βράδυ γιατί είναι οικοδεσπότης! Μιλάω για περιπτώσεις που μαζεύεις κόσμο σπίτι σου μία φορά το μήνα και, ακόμα περισσότερο, περιπτώσεις που οι παρέες εναλλάσσουν σπίτια για "άραγμα" (μια φορά στον έναν και μια στον άλλο). Δηλαδή όταν ο άλλος έχει δικό του σπίτι, μηδέν λειτουργικά έξοδα... και ξέρεις ότι βγάζει κοντά ένα διχίλιαρο το μήνα... ποιο σκατά ακριβώς είναι το πρόβλημά του, ρε γαμώ την πουτάνα μου!;!;!, να κάνει μια καλή κίνηση..., να πληρώσει 15 ευρώ σε σουβλάκια της παρέας;;; Ας το κάνει μία, ας το κάνει 3..., δεν εννοώ ότι πρέπει να το κάνει ΚΑΘΕ φορά ούτε να είναι ο μαλάκας που θα κάνει επανειλημμένως το σπίτι του κωλοχανίο και θα βάζει κι απ' την τσέπη του! Κάάάτσε, όμως!... Δεν μπορεί για να βρεθούμε να με αναγκάζεις σώνει και ντε να 'ρχομαι στο σπίτι σου... και να μη μου βγάζεις και τίποτα! Νομίζω ότι είναι στοιχειώδεις αρχές φιλοξενίας, δείγμα αξιοπρέπειας και, φυσικά, του τρόπου με τον οποίο έχει μεγαλώσει κάποιος, έτσι;;
Α, για να μην το πάω ένα βήμα παραπέρα, για κάποιους που θα τους πας γλυκά για το καλώς σας βρήκα... και ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ! δε θα τα βγάλουν να κεράσουν..., γιατί δεν περνάει ΚΑΝ! απ' το μυαλό τους ότι τα γλυκά, όταν τα πας σε ένα σπίτι... είναι για να κεραστούν κι όχι για να τα κρατήσεις στο ψυγείο σου ωσάν επτασφράγιστο μυστικό και θησαυρό του Αλί Μπαμπά που θα κοιτάς μπας και αβγατίσει! Ίλεος! Ί-ΛΕ-ΟΣ!
-Τα άτομα που όταν λέτε να βρεθείτε κάπου έξω, σχεδόν σου ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΥΝ να σκεφτείς μέρος/μαγαζί εκτός της περιφέρειας του δήμου που μένουν, μην και αναγκαστούν να πάρουν αυτοκίνητο-καταναλώσουν παραπάνω από την προϋπολογισμένη βενζίνη του μήνα, με αποτέλεσμα, αφενός να πηγαίνετε μονίμως σε αυτό το ένα! μαγαζί απέναντι από το σπίτι τους που πόόόόόσο τους αρέσει, ρε παιδάκι μου! και τιιιιι καλά που το 'χουν κάνει στέκι τους... και, αφετέρου, να είσαι εσύ ο καλός ο μαλάκας που μια ζωή τραβιέται στα μέρη τους (λες και για σένα η βενζίνη είναι τζάμπα ή λες κι εσένα σου τρέχουν απ' τα μπατζάκια...)! Δηλαδή, ας πούμε, ένα τέτοιο θέμα... πώς το αντιμετωπίζεις;; Πώς το θίγεις;; Το ρίχνεις στην πλάκα;;; Το ρίχνεις στην απειλή;; Τι λες στον άλλον;; Ή ξεκίνα ν' ανεβαίνεις κι εσύ προς τα μέρη μου ή κόβουμε και την καλημέρα;; Άντε, πες μου τώρα εσύ. Κάπως έτσι φτάνεις να συνειδητοποιείς μια μέρα ότι τελικά... μόνος σου ήσουν και μόνος σου έμεινες γιατί ήσανε όλοι τους μαλακοπίτουρες.
-Στο ίδιο κόνσεπτ της (μη) κατανάλωσης βενζίνης, τα άτομα που ενώ τους έχεις προσκαλέσει να πάτε όλοι μαζί, σαν παρέα, σε ένα πάρτυ και έχετε δώσει σημείο συνάντησης π.χ. κάτω απ' το σπίτι σου, ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ! ότι θα έχουν ΉΔΗ σπεύσει να παρκάρουν και απλώς θα σε περιμένουν να βγάλεις το αυτοκίνητο απ' την πιλοτή, για να επιβιβαστούν και να κινήσετε. Ούτε λόγος να πάρουν οι ίδιοι αυτοκίνητο ή να το διαπραγματευτούμε, έστω, πώς και με ποιον θα πάμε, ποιος θέλει να πιει, ποιος θέλει να καθυστερήσει, ποιος θέλει να γυρίσει νωρίς, ποιος βαριέται να οδηγήσει. Όόόόχιιιιι! Άλλωστε ΕΣΎ! λύσσαξες να πάμε στο πάρτυ... εσύ οδήγα/βάλε βενζίνη!
-Κάτι συνάδελφοι στη δουλειά, που ενώ μπορεί και να βγάζουν τα διπλάσια από σένα (και ταυτόχρονα υποχρεώσεις, παιδιά-σκυλιά-δάνεια, να μην έχουν...) και στην πλειοψηφία των περιπτώσεων θα επιχειρηματολογήσουν υπέρ της σωστής και υγιεινής διατροφής... (το τέλειο πρόσχημα!), τις 200 μέρες του χρόνου που μπορεί να παραγγέλνει φαγητό απ' έξω όλο το γραφείο..., οι ίδιοι συστηματικά και κατ' εξακολούθησην θα φροντίσουν να απέχουν... ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ!... και όταν όλοι θα είναι στην κουζίνα και θα σερβίρονται καλαμάκια και πατάτες-τζατζίκι..., οι ίδιοι σε κάποια γωνιά του νεροχύτη θα κόβουν καρτερικά το ένα! αγγουράκι και τη μία! τομάτα που φρόντισαν - ως προνοητικοί - να φέρουν απ' το σπίτι τους για μεσημεριανό. Εννοείται, φυσικά, προκειμένου να μην αναγκαστούν να πληρώσουν 2μιση ευρώ να πάρουν 2 καλαμάκια (σουβλάκια για τις θεσσαλονικιές αγάπες μου...). Τα ίδια άτομα, όμως, κι ενόσω εξελίσσεται το σκηνικό της σουβλακοφαγίας..., θα χώσουν τους ώμους τους και τις ματάρες τους
ανάμεσα στους σουβλακόφιλους και θα αρχίσουν τα επίμονα "Ααααα... Τι ωραία που μυρίζει αυτόόόό... Κι έχει καλό κρέας αυτόόόός;;;;... Και από πού τα πήρατε;;;; Και πόσο το 'χει το καλαμάκι αυτόόόός;;; Ααααα... ακριβούτσικος! Ο άλλος το 'χει 1 ευρώ! Ααααα... Πάντως φαίνεται νόστιμο..."! Το ακόμα χειρότερο, που το ίδιο σκηνικό μπορεί ανέτως να παιχτεί και με συναδέλφους που θα έχουν φέρει ένα ωραίο και εμφανίσιμο (π.χ. λαχταριστό μουσακά ημέρας) φαγητό απ' το σπίτι ενώ οι ίδιοι τσίπηδες συνάδελφοι θα τυραννιούνται για ακόμα μία μέρα με το αγγουράκι, την τομάτα, το τοστάκι (μόνο! με τυρί...)... Θα στηθούν από πάνω σου να δουν πώς το ζεσταίνεις..., πώς το τρως, αν έχει κανέλα, να σε ρωτήσουν ποιος το σκάρωσε κι αν η συνταγή είναι της γιαγιάς! Πω πω πω πωωωωωω!!!!!!!! ΜΠΟΡΕΙΣ ΚΙ ΕΣΥ ΝΑ ΔΩΣΕΙΣ 10 ΕΥΡΩ ΣΤΟ ΜΑΝΑΒΗ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΤΣΕΙΣ ΝΑ ΦΤΙΑΞΕΙΣ ΟΣΑ ΠΑΣΤΙΤΣΙΑ ΚΙ ΟΣΟΥΣ ΜΟΥΣΑΚΑΔΕΣ ΘΕΛΕΙΣ!!! ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΝΕΙΣ! ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΝΕΙΣ! ΓΙΑΤΙ???? ΓΙΑΤΙ ΕΙΣΑΙ ΚΑΡΜΙΡΗΣ!, ΑΔΕΡΦΑΚΙ ΜΟΥ!, ΓΙΑΤΙ ΕΤΣΙ ΕΜΑΘΕΣ!!!
Α, και για να συμπληρώσω τα περί προσχήματος "υγιεινής διατροφής", έτσι;;; Όποτε η τζανκιά είναι κερασμένη, βλ. κέρασμα από συνάδελφο, τραπέζι-πάρτυ-μάζωξη σε σπίτι συναδέλφου, περίσσεψε και μία πιτούλα-καλαμάκι στην κουζίνα - μας έβαλε παραπάνω το παιδί γιατί ήταν μεγάλη η παραγγελία..., εκεί μιααααα χαρά ξεχνάμε και τις θερμίδες και τις νύχτες και τις μαγιονέζες που θα κάτσουν στο στομάχι ωσάν γράσο! Εξάλλου, όόόόλα αυτά τα άτομα που ευαγγελίζονται τα περί συντηρητικής διατροφής και προσοχής σώματος... ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ! δεν πατάνε γυμναστήριο, δεν τρέχουν, δε συμμετέχουν σε κανένα άθλημα, δεν ασκούνται γενικότερα - πράγμα το οποίο φαίνεται και στο σώμα τους, έτσι;;; Ίλεος, λοιπόν, ίλεος!!!
Δηλαδή πόσο πιο τίμιο και ειλικρινές είναι - δε λέω να κρεμάσεις ταμπελάκι στο λαιμό ότι έχεις οικονομικές δυσκολίες και δε βγάζεις το μήνα -, αντί να προσπαθείς να κάνεις όόόόλους τους άλλους που θέλουν (και μπορούν) να ξοδεύουν σε φαγητό/καφέ απ' έξω ή που γουστάρουν να τρώνε τζανκιές και να παίρνουν τζάμπα θερμίδες να αισθανθούν άσχημα... να πεις κάποια στιγμή ότι, ναι, ξέρεις, ΟΚ, προσπαθώ να κάνω οικονομία σε αυτό το θέμα γιατί δε "βγαίνω" και θεωρώ ότι αυτό θα βαρύνει τον προϋπολογισμό για το μήνα μου.
- Και μιας και έπιασα και το ζήτημα του "παίρνω καφέ απ' έξω στη δουλειά", αντιλαμβάνομαι ότι για πολύ κόσμο αυτό θεωρείται τζάμπα έξοδο. Να το εξετάσουμε, όμως, λίγο το ζήτημα. Πρώτον. Για παράδειγμα εγώ: θα πάρω ένα καφεδάκι απ' έξω (και μάλιστα από το μαγαζάκι που μας έχει και εταιρική έκπτωση), 1; 2; φορές τη βδομάδα... Θα δώσω χοντρικά 1.80 τον καφέ, πες 2 φορές τη βδομάδα, πες 4 βδομάδες ο μήνας... σου βάζω ένα 15άρι το μήνα. Τώρα... αν κάποιος θεωρεί ότι με αυτό το 15άρι, αν το έβαζα στην άκρη... θα κατάφερνα να αποπληρώσω την Εφορία μου στους 3 επόμενους μήνες ή να βάλω στην άκρη για δάνειο σπιτιού ή ότι θα γέμιζα βενζίνη... ε, ΟΚ, μάλλον σε άλλη χώρα ζούμε. Να δεχτώ ότι αυτό το 15άρι είναι το ακόμα ένα κοκταίηλ που θα πάρεις κάποιο βράδυ που θα βγεις ή, έστω, και 2 σινεμαδάκια με κάρτα Σινεφίλοι. Ωραία. Και λοιπόν;;; Τι έγινε;; Από εκεί σώθηκα;; Αυτό ήταν που θα έλυνε τα προβλήματά μου;; Αυτό ήταν που ξαφνικά κατάφερε να ανάγει την ούτως ή άλλως κακή οικονομική μου κατάσταση σε μέτρια;; Ή μήπως η αναγωγή θα έπρεπε να γίνει στο έτος;;; Ότι, δηλαδή, 15 x 12 = να τα τα 180 ευρώ το χρόνο με τα οποία θα πάω, ας πούμε, ένα 2ήμερο στην Άνδρο;;; ΟΟΟΟΟΚ, γουατέβα'! Είπαμε: σε άλλη χώρα ζούμε... Με 180 ευρώ δε σώνομαι να πάω μαζί σε γυναικολόγο (+ΠΑΠ) και οδοντίατρο (+ κανα δερματολόγο, που λέω κιόλας να γραφτώ και σε πισίνα αυτήν την εποχή - που θες και καρδιολόγο/παθολόγο ίδεργουέι...). Να χαρείτε... Μην αρχίσουμε τις ιστορίες περί ΙΚΑ-ΞΙΚΑ-ΕΟΠΠΥ..., κλείσε σήμερα ραντεβού για να σου πουν ότι πεθαίνεις σε 10 μήνες και να πας και στη νοσοκομειακή εξέταση να βγεις από 'κει μέσα με περισσότερα μικρόβια και μολύνσεις απ' ό,τι μπήκες... Μη συζητήσω για τις πιθανότητες να πέσεις στο γιατρό του ΙΚΑ, από αυτά τα φιντάνια που ενώ δεν είναι καν η ειδικότητά τους θα γυρίσουν να διαγνώσουν (άκουσον άκουσον!) ότι δεν μπορείς να κάνεις παιδιά γιατί έχεις τη μήτρα προς τα πίσω!!! Άντε μην ξαμολύσω συλλογή ψόφων νυχτιάτικα. Όποιος ξύνεται ολημερίς και τον τρώει ο κώλος του..., ας πηγαίνει να στήνεται στο ΙΚΑ και στα πολυιατρεία. Οι υπόλοιποι ας ψοφολογήσουμε επί πληρωμή. Ας είναι.
Δεύτερον. Χρειάζεται, μήπως, να αναλύσω πόσο χάλια είναι ο καφές της δουλειάς;;; Δουλειά είναι, δεν είναι καφετέρια..., τις επαγγελματικές συσκευασίες αραδιάζουν, τις μεγάλες, που τις παίρνουν στη χονδρική απ' τα MAKRO, να πούμε, και που καμία σχέση δεν έχουν (τουλάχιστον γευστικά) με αυτό που θα πάρεις να πιεις από ένα περιποιημένο μαγαζάκι με τις επαγγελματικές του μηχανές. Στον δε εσπρέσο... το φθηνότερο προμηθευτή θα επιλέξουν - είπαμε: δεν είναι καφέ-μπαρ, κουζινάκι δουλειάς είναι. Και αν μου πει κάποιος ότι, ε, ναι, τι ήθελες;; Τον Τζορτζ Κλούνει να σου σερβίρει νεσπρέσο ρεστρέτο;;, ε, θα του πω ακριβώς αυτό: ότι επειδή εγώ δε γουστάρω να πίνω πια από αυτόν τον καφέ της δουλειάς που 2 χρόνια τώρα ρύθμιζε το αντεράκι μου μια χαρά και 6 η ώρα έτρεχα σπίτι να εντοιχιστώ στο τουαλετάκι...
... και που όταν πέρυσι εδέησαν - επιτέλους! - να ανοίξουν τη συσκευή βρήκαν τη! σκουριά στα στόμια, από τον πόσο καιρό που είχε να καθαριστεί..., ναι, ρε πούστη μου!, ναι! Προτιμώ αυτά τα 15 ευρώ το μήνα να τα δώσω στο καπουτσινάκι μου με την ωραία την κρεμούλα την επαγγελματική, να μου φτιάξει και λίγο το πρωινό..., που έχω να βλέπω και ν' ακούω τον κάθε παπάρα... και που θέλω, δικαιωματικά, αυτά τα 10' του καφεδάκου μου..., να τα απολαμβάνω, να μου αρκούν και να αξίζουν! Άι σιχτίρι!, δηλαδή!
Τρίτον: Κάθεται και μου λέει εμένα να κάνω οικονομία με το να μην παίρνω καφέ απ' έξω ποιος;;;; Ο καρμίρης που μαζεύει πετραδάκι-πετραδάκι από κάτι τέτοια και τα μπαλώνει κάτω απ' το στρώμα του για να τα κάνει iPhone6 αύριο-μεθαύριο και να πουλάει μούρη στο γραφείο και την παρέα από το Χολαργό μην και μείνει στην απ' έξω;;; Ή η μπόμπα η άλλη που τις προάλλες όταν της έλεγα ότι δε μου φτάνει ο βασικός μισθός + πτυχίο... γούρλωσε τα ηλιθιομάτια της και έκανε ότι πνίγεται (!!!)...
γιατί δεν μπορούσε! να δεχτεί ότι δεν παίρνω κάθε μέρα ταπεράκι από το σπίτι και ότι ξοδεύω σε καφέ απ' έξω!!!!!!!!! Ποιος;;; Μια βλαμμένη με γκόμενο στα καράβια που όποτε ερχόταν του έκλεινε δωμάτιο σε ξενοδοχείο στο Κέντρο για να την ξεχαρμανιάζει, να τον ταϊζει τον άμπακο και να τον πηγαίνει και μπουζούκια! Ότι αυτό, ας πούμε, ήταν ο άκρατος οικονομικός ορθολογισμός!!! Και που το πρόβλημά της δεν ήταν ότι φτάσαμε 25-27 χρονών, με πτυχία, μεταπτυχιακά, πιστοποιήσεις, γλώσσες... να δουλεύουμε σαν τα σκυλιά και να μην μπορούμε να απολαύσουμε την αφράτη κρέμα του καπουτσίνο (λες και την έχουμε κλεμένη! ΛΕΣ ΚΙ ΑΥΤΑ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΔΕΝ ΤΑ ΔΟΥΛΕΨΑΜΕ!!!!!!).... αλλά το λάθος είμαστε εμείς!!!! και ο καπουτσίνος μας!!!!! Πω πω πω πω ξεφτίλα, μιζέρα και μαλακία ασύστολη!
Και στην τελική..., κάποια άτομα "κράζουν" τόσο πολύ το φαγητό και τον καφέ απ' έξω... λες και σου δίνουν οι ίδιοι! Λες και τους τα τρως! Λες και τους τα ζητάς! Ήμαρτον, γαμώ την καργιολίτσα μου!, ΗΜΑΡΤΟΝ!!!!!
- Άλλο δείγμα απόλυτης καρμιριάς..., κάτι άτομα με γονείς 'κονομημένους (εν πάση περιπτώσει άνετους, τακτοποιημένους...), τα οποία διάγουν κάποιου είδους βίο-ισόβιο, φραουλάτο και χαοτικό, στη χάση και στη φέξη, σε φάση έχουμε φτάσει 30 χρονών και ακόμα λιβανίζουμε κάποιο πτυχίο... και, ενώ ταυτόχρονα θέλουμε να μπορούμε να λέμε ότι αυτοσυντηρούμαστε..., επί της ουσίας ούτε απλώνουμε (πολύ) το χέρι στους γονείς (γιατί είμαστε ανεξάρτητοι κι επαναστάτες - ασχέτως αν το τριάρι στα Εξάρχεια και τις διακοπές στην Τουρκία μας τα πληρώνει η μάμι...) αλλά ούτε και πάμε να δουλέψουμε ένα μεροκάματο, να αποδείξουμε αν έχουμε αρχίδια
και πόσα απίδια βάνει ο σάκος..., με αποτέλεσμα όταν θα βγούμε παρέα με φίλους που, εν πάση περιπτώσει, στα 27-30 τους... κάπως έχουν πιάσει μια δουλειά, κάπως τη βολεύουν και μπορούν να βγουν και για ένα φαγητό και να πληρώσουν και 20 ευρώ... (ΠΩ ΠΩΩΩ ΣΠΑΤΑΛΗ ΚΑΙ ΕΓΚΛΗΜΑΑΑΑ! ΜΕΓΑΛΟ ΕΞΟΔΟ! ΖΗΜΙΑ! ΣΤΗΝ ΠΥΡΑ!), να αρχίσουν να ρωτάνε τη σερβιτόρα αν το ποτήρι κρασί θα τους βγει φθηνότερα από το να συμμετάσχουν στο καραφάκι της παρέας... και άλλα τέτοια. Δηλαδή σε πόσο δύσκολη θέση μπορεί αυτό να φέρει τους υπόλοιπους;;
Λες και αν αυτή τη μία φορά που βγαίνουμε παρέα αυτά τα άτομα έλεγαν "Ξέρεις τι;; Εγώ μέχρι 5 ευρώ μπορώ να διαθέσω... Κερνάτε ένα κρασάκι;;"... η παρέα θα 'λεγε όχι! Μα τι άτομα! Τι άτομα! ΤΙ ΑΤΟΜΑ!!!!!!! Δεν καταλαβαίνουν, δηλαδή, ότι την ειλικρίνεια, την αλήθεια, το ντόμπρο, το "αυτό είμαι, τίποτα λιγότερο - τίποτα περισσότερο" κανείς δεν την παρεξηγεί και κανείς δεν μπορεί! να την παρεξηγήσει... ενώ την υπεκφυγή, το "θέατρο", το ξεφτίλισμα, τη γυφτιά..., το "είμαι άνετος, δεν έχω πρόβλημα να ανοίξω ντίλιες με τη σερβιτόρα και τον κατάλογο μπας και σκοντάρω το 1 ευρώ..." ανέτως μπορεί να το σχολιάσει ο καθείς! Δηλαδή, ρε παιδάκι μου, μου γυρίζει το μάτι με την αντίληψη που έχουν αυτά τα άτομα περί αξιοπρέπειας! Δηλαδή δεν είναι ξεφτίλα στα 27 σου, ας πούμε, να απλώνεις το χέρι στους γονείς για να αλλάξεις το χρώμα των μαλλιών σου από μωβ σε πράσινο 11η φορά σε ένα μήνα... και είναι ξεφτίλα το να πας να δουλέψεις έστω σερβιτόρα!, έστω πωλήτρια!, ας είναι και σε αποθήκη! προκειμένου να έχεις 10 ευρώ το ΣΚ να πας για δυο μπύρες! Και ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ!, βέβαια, ότι τους υπόλοιπους της παρέας, που δουλεύουν από τα 22 τους ή, τέλος πάντων, σημειώνουν κάποια πρόοδο όλα αυτά τα χρόνια και δεν τα έχουν κάνει τόσο χάλια στη ζωή τους και μπορούν να εξασφαλίσουν από κάποια μη-ξεφτίλα πηγή 50 ευρώ για να βγουν..., αυτά τα άτομα τους θεωρούν είτε τους κακομοίρηδες που τους "έσφιξε" η ζωή και αναγκάστηκαν να πάνε να δουλέψουν γα ψίχουλα σε μια εταιρεία, με αφεντικά και βούρδουλα πάνω από το κεφάλι τους... είτε πολυέξοδους και σπάταλους! "Μα αφού φαϊ έχετε και στο σπίτι!..., γιατί να πάτε να φάτε έξω;;;;;"
Ακολουθεί Μέρος Β' (και ίσως και Γ'). Σας καλώ να αποτελέσετε πηγή έμπνευσης με τα δικά σας παραδείγματα και είτε να καταθέσετε και τις δικές σας εμπειρίες-σκηνικά γυφτιάς-καρμιριάς-τσιπιάς (όσο πιο απτά, με πραγματικά περιστατικά-γνωστούς, τόσο το καλύτερο) είτε να μου "ψιθυρίσετε" ιστορίες αναλόγου προφάιλ που χρήζουν σχολιασμού και περαιτέρω ανάπτυξης, προκειμένου να γελάσει κι ο κάθε πικραμένος!
-Τα άτομα που όταν λέτε να βρεθείτε κάπου έξω, σχεδόν σου ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΥΝ να σκεφτείς μέρος/μαγαζί εκτός της περιφέρειας του δήμου που μένουν, μην και αναγκαστούν να πάρουν αυτοκίνητο-καταναλώσουν παραπάνω από την προϋπολογισμένη βενζίνη του μήνα, με αποτέλεσμα, αφενός να πηγαίνετε μονίμως σε αυτό το ένα! μαγαζί απέναντι από το σπίτι τους που πόόόόόσο τους αρέσει, ρε παιδάκι μου! και τιιιιι καλά που το 'χουν κάνει στέκι τους... και, αφετέρου, να είσαι εσύ ο καλός ο μαλάκας που μια ζωή τραβιέται στα μέρη τους (λες και για σένα η βενζίνη είναι τζάμπα ή λες κι εσένα σου τρέχουν απ' τα μπατζάκια...)! Δηλαδή, ας πούμε, ένα τέτοιο θέμα... πώς το αντιμετωπίζεις;; Πώς το θίγεις;; Το ρίχνεις στην πλάκα;;; Το ρίχνεις στην απειλή;; Τι λες στον άλλον;; Ή ξεκίνα ν' ανεβαίνεις κι εσύ προς τα μέρη μου ή κόβουμε και την καλημέρα;; Άντε, πες μου τώρα εσύ. Κάπως έτσι φτάνεις να συνειδητοποιείς μια μέρα ότι τελικά... μόνος σου ήσουν και μόνος σου έμεινες γιατί ήσανε όλοι τους μαλακοπίτουρες.
-Στο ίδιο κόνσεπτ της (μη) κατανάλωσης βενζίνης, τα άτομα που ενώ τους έχεις προσκαλέσει να πάτε όλοι μαζί, σαν παρέα, σε ένα πάρτυ και έχετε δώσει σημείο συνάντησης π.χ. κάτω απ' το σπίτι σου, ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ! ότι θα έχουν ΉΔΗ σπεύσει να παρκάρουν και απλώς θα σε περιμένουν να βγάλεις το αυτοκίνητο απ' την πιλοτή, για να επιβιβαστούν και να κινήσετε. Ούτε λόγος να πάρουν οι ίδιοι αυτοκίνητο ή να το διαπραγματευτούμε, έστω, πώς και με ποιον θα πάμε, ποιος θέλει να πιει, ποιος θέλει να καθυστερήσει, ποιος θέλει να γυρίσει νωρίς, ποιος βαριέται να οδηγήσει. Όόόόχιιιιι! Άλλωστε ΕΣΎ! λύσσαξες να πάμε στο πάρτυ... εσύ οδήγα/βάλε βενζίνη!
-Κάτι συνάδελφοι στη δουλειά, που ενώ μπορεί και να βγάζουν τα διπλάσια από σένα (και ταυτόχρονα υποχρεώσεις, παιδιά-σκυλιά-δάνεια, να μην έχουν...) και στην πλειοψηφία των περιπτώσεων θα επιχειρηματολογήσουν υπέρ της σωστής και υγιεινής διατροφής... (το τέλειο πρόσχημα!), τις 200 μέρες του χρόνου που μπορεί να παραγγέλνει φαγητό απ' έξω όλο το γραφείο..., οι ίδιοι συστηματικά και κατ' εξακολούθησην θα φροντίσουν να απέχουν... ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ!... και όταν όλοι θα είναι στην κουζίνα και θα σερβίρονται καλαμάκια και πατάτες-τζατζίκι..., οι ίδιοι σε κάποια γωνιά του νεροχύτη θα κόβουν καρτερικά το ένα! αγγουράκι και τη μία! τομάτα που φρόντισαν - ως προνοητικοί - να φέρουν απ' το σπίτι τους για μεσημεριανό. Εννοείται, φυσικά, προκειμένου να μην αναγκαστούν να πληρώσουν 2μιση ευρώ να πάρουν 2 καλαμάκια (σουβλάκια για τις θεσσαλονικιές αγάπες μου...). Τα ίδια άτομα, όμως, κι ενόσω εξελίσσεται το σκηνικό της σουβλακοφαγίας..., θα χώσουν τους ώμους τους και τις ματάρες τους
Α, και για να συμπληρώσω τα περί προσχήματος "υγιεινής διατροφής", έτσι;;; Όποτε η τζανκιά είναι κερασμένη, βλ. κέρασμα από συνάδελφο, τραπέζι-πάρτυ-μάζωξη σε σπίτι συναδέλφου, περίσσεψε και μία πιτούλα-καλαμάκι στην κουζίνα - μας έβαλε παραπάνω το παιδί γιατί ήταν μεγάλη η παραγγελία..., εκεί μιααααα χαρά ξεχνάμε και τις θερμίδες και τις νύχτες και τις μαγιονέζες που θα κάτσουν στο στομάχι ωσάν γράσο! Εξάλλου, όόόόλα αυτά τα άτομα που ευαγγελίζονται τα περί συντηρητικής διατροφής και προσοχής σώματος... ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ! δεν πατάνε γυμναστήριο, δεν τρέχουν, δε συμμετέχουν σε κανένα άθλημα, δεν ασκούνται γενικότερα - πράγμα το οποίο φαίνεται και στο σώμα τους, έτσι;;; Ίλεος, λοιπόν, ίλεος!!!
Δηλαδή πόσο πιο τίμιο και ειλικρινές είναι - δε λέω να κρεμάσεις ταμπελάκι στο λαιμό ότι έχεις οικονομικές δυσκολίες και δε βγάζεις το μήνα -, αντί να προσπαθείς να κάνεις όόόόλους τους άλλους που θέλουν (και μπορούν) να ξοδεύουν σε φαγητό/καφέ απ' έξω ή που γουστάρουν να τρώνε τζανκιές και να παίρνουν τζάμπα θερμίδες να αισθανθούν άσχημα... να πεις κάποια στιγμή ότι, ναι, ξέρεις, ΟΚ, προσπαθώ να κάνω οικονομία σε αυτό το θέμα γιατί δε "βγαίνω" και θεωρώ ότι αυτό θα βαρύνει τον προϋπολογισμό για το μήνα μου.
- Και μιας και έπιασα και το ζήτημα του "παίρνω καφέ απ' έξω στη δουλειά", αντιλαμβάνομαι ότι για πολύ κόσμο αυτό θεωρείται τζάμπα έξοδο. Να το εξετάσουμε, όμως, λίγο το ζήτημα. Πρώτον. Για παράδειγμα εγώ: θα πάρω ένα καφεδάκι απ' έξω (και μάλιστα από το μαγαζάκι που μας έχει και εταιρική έκπτωση), 1; 2; φορές τη βδομάδα... Θα δώσω χοντρικά 1.80 τον καφέ, πες 2 φορές τη βδομάδα, πες 4 βδομάδες ο μήνας... σου βάζω ένα 15άρι το μήνα. Τώρα... αν κάποιος θεωρεί ότι με αυτό το 15άρι, αν το έβαζα στην άκρη... θα κατάφερνα να αποπληρώσω την Εφορία μου στους 3 επόμενους μήνες ή να βάλω στην άκρη για δάνειο σπιτιού ή ότι θα γέμιζα βενζίνη... ε, ΟΚ, μάλλον σε άλλη χώρα ζούμε. Να δεχτώ ότι αυτό το 15άρι είναι το ακόμα ένα κοκταίηλ που θα πάρεις κάποιο βράδυ που θα βγεις ή, έστω, και 2 σινεμαδάκια με κάρτα Σινεφίλοι. Ωραία. Και λοιπόν;;; Τι έγινε;; Από εκεί σώθηκα;; Αυτό ήταν που θα έλυνε τα προβλήματά μου;; Αυτό ήταν που ξαφνικά κατάφερε να ανάγει την ούτως ή άλλως κακή οικονομική μου κατάσταση σε μέτρια;; Ή μήπως η αναγωγή θα έπρεπε να γίνει στο έτος;;; Ότι, δηλαδή, 15 x 12 = να τα τα 180 ευρώ το χρόνο με τα οποία θα πάω, ας πούμε, ένα 2ήμερο στην Άνδρο;;; ΟΟΟΟΟΚ, γουατέβα'! Είπαμε: σε άλλη χώρα ζούμε... Με 180 ευρώ δε σώνομαι να πάω μαζί σε γυναικολόγο (+ΠΑΠ) και οδοντίατρο (+ κανα δερματολόγο, που λέω κιόλας να γραφτώ και σε πισίνα αυτήν την εποχή - που θες και καρδιολόγο/παθολόγο ίδεργουέι...). Να χαρείτε... Μην αρχίσουμε τις ιστορίες περί ΙΚΑ-ΞΙΚΑ-ΕΟΠΠΥ..., κλείσε σήμερα ραντεβού για να σου πουν ότι πεθαίνεις σε 10 μήνες και να πας και στη νοσοκομειακή εξέταση να βγεις από 'κει μέσα με περισσότερα μικρόβια και μολύνσεις απ' ό,τι μπήκες... Μη συζητήσω για τις πιθανότητες να πέσεις στο γιατρό του ΙΚΑ, από αυτά τα φιντάνια που ενώ δεν είναι καν η ειδικότητά τους θα γυρίσουν να διαγνώσουν (άκουσον άκουσον!) ότι δεν μπορείς να κάνεις παιδιά γιατί έχεις τη μήτρα προς τα πίσω!!! Άντε μην ξαμολύσω συλλογή ψόφων νυχτιάτικα. Όποιος ξύνεται ολημερίς και τον τρώει ο κώλος του..., ας πηγαίνει να στήνεται στο ΙΚΑ και στα πολυιατρεία. Οι υπόλοιποι ας ψοφολογήσουμε επί πληρωμή. Ας είναι.
Δεύτερον. Χρειάζεται, μήπως, να αναλύσω πόσο χάλια είναι ο καφές της δουλειάς;;; Δουλειά είναι, δεν είναι καφετέρια..., τις επαγγελματικές συσκευασίες αραδιάζουν, τις μεγάλες, που τις παίρνουν στη χονδρική απ' τα MAKRO, να πούμε, και που καμία σχέση δεν έχουν (τουλάχιστον γευστικά) με αυτό που θα πάρεις να πιεις από ένα περιποιημένο μαγαζάκι με τις επαγγελματικές του μηχανές. Στον δε εσπρέσο... το φθηνότερο προμηθευτή θα επιλέξουν - είπαμε: δεν είναι καφέ-μπαρ, κουζινάκι δουλειάς είναι. Και αν μου πει κάποιος ότι, ε, ναι, τι ήθελες;; Τον Τζορτζ Κλούνει να σου σερβίρει νεσπρέσο ρεστρέτο;;, ε, θα του πω ακριβώς αυτό: ότι επειδή εγώ δε γουστάρω να πίνω πια από αυτόν τον καφέ της δουλειάς που 2 χρόνια τώρα ρύθμιζε το αντεράκι μου μια χαρά και 6 η ώρα έτρεχα σπίτι να εντοιχιστώ στο τουαλετάκι...
... και που όταν πέρυσι εδέησαν - επιτέλους! - να ανοίξουν τη συσκευή βρήκαν τη! σκουριά στα στόμια, από τον πόσο καιρό που είχε να καθαριστεί..., ναι, ρε πούστη μου!, ναι! Προτιμώ αυτά τα 15 ευρώ το μήνα να τα δώσω στο καπουτσινάκι μου με την ωραία την κρεμούλα την επαγγελματική, να μου φτιάξει και λίγο το πρωινό..., που έχω να βλέπω και ν' ακούω τον κάθε παπάρα... και που θέλω, δικαιωματικά, αυτά τα 10' του καφεδάκου μου..., να τα απολαμβάνω, να μου αρκούν και να αξίζουν! Άι σιχτίρι!, δηλαδή!
Τρίτον: Κάθεται και μου λέει εμένα να κάνω οικονομία με το να μην παίρνω καφέ απ' έξω ποιος;;;; Ο καρμίρης που μαζεύει πετραδάκι-πετραδάκι από κάτι τέτοια και τα μπαλώνει κάτω απ' το στρώμα του για να τα κάνει iPhone6 αύριο-μεθαύριο και να πουλάει μούρη στο γραφείο και την παρέα από το Χολαργό μην και μείνει στην απ' έξω;;; Ή η μπόμπα η άλλη που τις προάλλες όταν της έλεγα ότι δε μου φτάνει ο βασικός μισθός + πτυχίο... γούρλωσε τα ηλιθιομάτια της και έκανε ότι πνίγεται (!!!)...
γιατί δεν μπορούσε! να δεχτεί ότι δεν παίρνω κάθε μέρα ταπεράκι από το σπίτι και ότι ξοδεύω σε καφέ απ' έξω!!!!!!!!! Ποιος;;; Μια βλαμμένη με γκόμενο στα καράβια που όποτε ερχόταν του έκλεινε δωμάτιο σε ξενοδοχείο στο Κέντρο για να την ξεχαρμανιάζει, να τον ταϊζει τον άμπακο και να τον πηγαίνει και μπουζούκια! Ότι αυτό, ας πούμε, ήταν ο άκρατος οικονομικός ορθολογισμός!!! Και που το πρόβλημά της δεν ήταν ότι φτάσαμε 25-27 χρονών, με πτυχία, μεταπτυχιακά, πιστοποιήσεις, γλώσσες... να δουλεύουμε σαν τα σκυλιά και να μην μπορούμε να απολαύσουμε την αφράτη κρέμα του καπουτσίνο (λες και την έχουμε κλεμένη! ΛΕΣ ΚΙ ΑΥΤΑ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΔΕΝ ΤΑ ΔΟΥΛΕΨΑΜΕ!!!!!!).... αλλά το λάθος είμαστε εμείς!!!! και ο καπουτσίνος μας!!!!! Πω πω πω πω ξεφτίλα, μιζέρα και μαλακία ασύστολη!
Και στην τελική..., κάποια άτομα "κράζουν" τόσο πολύ το φαγητό και τον καφέ απ' έξω... λες και σου δίνουν οι ίδιοι! Λες και τους τα τρως! Λες και τους τα ζητάς! Ήμαρτον, γαμώ την καργιολίτσα μου!, ΗΜΑΡΤΟΝ!!!!!
- Άλλο δείγμα απόλυτης καρμιριάς..., κάτι άτομα με γονείς 'κονομημένους (εν πάση περιπτώσει άνετους, τακτοποιημένους...), τα οποία διάγουν κάποιου είδους βίο-ισόβιο, φραουλάτο και χαοτικό, στη χάση και στη φέξη, σε φάση έχουμε φτάσει 30 χρονών και ακόμα λιβανίζουμε κάποιο πτυχίο... και, ενώ ταυτόχρονα θέλουμε να μπορούμε να λέμε ότι αυτοσυντηρούμαστε..., επί της ουσίας ούτε απλώνουμε (πολύ) το χέρι στους γονείς (γιατί είμαστε ανεξάρτητοι κι επαναστάτες - ασχέτως αν το τριάρι στα Εξάρχεια και τις διακοπές στην Τουρκία μας τα πληρώνει η μάμι...) αλλά ούτε και πάμε να δουλέψουμε ένα μεροκάματο, να αποδείξουμε αν έχουμε αρχίδια
και πόσα απίδια βάνει ο σάκος..., με αποτέλεσμα όταν θα βγούμε παρέα με φίλους που, εν πάση περιπτώσει, στα 27-30 τους... κάπως έχουν πιάσει μια δουλειά, κάπως τη βολεύουν και μπορούν να βγουν και για ένα φαγητό και να πληρώσουν και 20 ευρώ... (ΠΩ ΠΩΩΩ ΣΠΑΤΑΛΗ ΚΑΙ ΕΓΚΛΗΜΑΑΑΑ! ΜΕΓΑΛΟ ΕΞΟΔΟ! ΖΗΜΙΑ! ΣΤΗΝ ΠΥΡΑ!), να αρχίσουν να ρωτάνε τη σερβιτόρα αν το ποτήρι κρασί θα τους βγει φθηνότερα από το να συμμετάσχουν στο καραφάκι της παρέας... και άλλα τέτοια. Δηλαδή σε πόσο δύσκολη θέση μπορεί αυτό να φέρει τους υπόλοιπους;;
Λες και αν αυτή τη μία φορά που βγαίνουμε παρέα αυτά τα άτομα έλεγαν "Ξέρεις τι;; Εγώ μέχρι 5 ευρώ μπορώ να διαθέσω... Κερνάτε ένα κρασάκι;;"... η παρέα θα 'λεγε όχι! Μα τι άτομα! Τι άτομα! ΤΙ ΑΤΟΜΑ!!!!!!! Δεν καταλαβαίνουν, δηλαδή, ότι την ειλικρίνεια, την αλήθεια, το ντόμπρο, το "αυτό είμαι, τίποτα λιγότερο - τίποτα περισσότερο" κανείς δεν την παρεξηγεί και κανείς δεν μπορεί! να την παρεξηγήσει... ενώ την υπεκφυγή, το "θέατρο", το ξεφτίλισμα, τη γυφτιά..., το "είμαι άνετος, δεν έχω πρόβλημα να ανοίξω ντίλιες με τη σερβιτόρα και τον κατάλογο μπας και σκοντάρω το 1 ευρώ..." ανέτως μπορεί να το σχολιάσει ο καθείς! Δηλαδή, ρε παιδάκι μου, μου γυρίζει το μάτι με την αντίληψη που έχουν αυτά τα άτομα περί αξιοπρέπειας! Δηλαδή δεν είναι ξεφτίλα στα 27 σου, ας πούμε, να απλώνεις το χέρι στους γονείς για να αλλάξεις το χρώμα των μαλλιών σου από μωβ σε πράσινο 11η φορά σε ένα μήνα... και είναι ξεφτίλα το να πας να δουλέψεις έστω σερβιτόρα!, έστω πωλήτρια!, ας είναι και σε αποθήκη! προκειμένου να έχεις 10 ευρώ το ΣΚ να πας για δυο μπύρες! Και ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ!, βέβαια, ότι τους υπόλοιπους της παρέας, που δουλεύουν από τα 22 τους ή, τέλος πάντων, σημειώνουν κάποια πρόοδο όλα αυτά τα χρόνια και δεν τα έχουν κάνει τόσο χάλια στη ζωή τους και μπορούν να εξασφαλίσουν από κάποια μη-ξεφτίλα πηγή 50 ευρώ για να βγουν..., αυτά τα άτομα τους θεωρούν είτε τους κακομοίρηδες που τους "έσφιξε" η ζωή και αναγκάστηκαν να πάνε να δουλέψουν γα ψίχουλα σε μια εταιρεία, με αφεντικά και βούρδουλα πάνω από το κεφάλι τους... είτε πολυέξοδους και σπάταλους! "Μα αφού φαϊ έχετε και στο σπίτι!..., γιατί να πάτε να φάτε έξω;;;;;"
Ακολουθεί Μέρος Β' (και ίσως και Γ'). Σας καλώ να αποτελέσετε πηγή έμπνευσης με τα δικά σας παραδείγματα και είτε να καταθέσετε και τις δικές σας εμπειρίες-σκηνικά γυφτιάς-καρμιριάς-τσιπιάς (όσο πιο απτά, με πραγματικά περιστατικά-γνωστούς, τόσο το καλύτερο) είτε να μου "ψιθυρίσετε" ιστορίες αναλόγου προφάιλ που χρήζουν σχολιασμού και περαιτέρω ανάπτυξης, προκειμένου να γελάσει κι ο κάθε πικραμένος!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου