Φιγούρες εξωτικές και ταξιδιάρικες 2: Οι "καλούληδες"

Τα άτομα που ενώ όλοι γύρω τους έχουν πρόβλημα με το προφανές, εκείνοι, είτε για να επιδοθούν στο αγαπημένο τους σπορ, δηλαδή το να "τη σπάνε" στους άλλους, είτε επειδή κάτι έχουν να κερδίσουν από το να βλέπουν και να αντιμετωπίζουν μία κατάσταση διαφορετικά απ' όλους τους άλλους, ή, τέλος, επειδή αποτελούν την επιτομή του λοβοτμημένου..., προσποιούνται ότι ίδιοι δεν έχουν κανένα πρόβλημα, . . . βρίσκουν πάντα και πιάνονται από το ένα χιλιοστό καλού που μπορεί να έχει μία κατάσταση ή ένα πρόσωπο και, στην τελική, προσπαθούν κιόλας να σε πείσουν ότι ΕΣΥ! είσαι ο μαλάκας, που δεν έχεις υπομονή, που παντού βλέπεις πρόβλημα και που όλα τα σχολιάζεις!

Η Συφίλια ήταν μια συμμαθήτριά μας, Εβραία - τυχαίο;; δε νομίζω -, που οι γονείς της, φυσιολογικότατα, ήταν εξαιρετικά φραγκάτοι και η ίδια είχε μεγαλώσει σε στυλ "πρέπει να είσαι μέσα σ' όλα, πρώτη σε όλα, πρέπει να πρωτοστατείς στα πάντα, να εντυπωσιάζεις και να νικάς", εξ ου και ότι η Συφίλια, αν και όχι απαραίτητα "πρωταθλήτρια" σε όλα, ήταν πάντως πράγματι μες στο top 5 όόόόόλων των δραστηριοτήτων που μπορεί να έχει ένα (ιδιωτικό) σχολείο / Πανεπιστήμιο / ομάδα / κοινότητα: στίβος, ελληνικοί χοροί, μοντέρνοι χοροί, ομάδα debate (χολέρα...), γλώσσες, μουσική, μαθήματα, δημοφιλείς παρέες, αγόρια κτλ. κτλ. . . . Ωραίο γκομενάκι, ομολογουμένως, και ένεκα και η ενασχόληση με το χορό..., είχε φτιάξει - και διατηρεί ακόμα, απ' όσο ξέρω - φίνο κορμάκι. Σαν προσωπικότητα, ελεεινή φυσιογνωμία, βέβαια, από αυτές τις ψωνισμένες και λίγο μπεμπεκέ γκόμενες που παίζουν με όλους και με όλα ("είπα-ξείπα τους λες"...), με εκείνη την ηλίθια και εκνευριστικότατη φωνή που σου τρυπάει τα αφτιά έτσι και τ' ανοίξει για να παραπονεθεί για κάτι που δεν έγινε όπως ακριβώς το φανταζόταν, από τα άτομα εκείνα που πρέπει πάσει θυσία και με κάθε μέσο να πρωτεύσουν (βλ. ότι στη Σχολάρα δεν της αρκούσε το 9μιση..., έπρεπε να ζουλήξει/τσιμπήσει/τσαντίσει τον μπροστινό της στην εξέταση αρκετά ώστε να τον ΑΝΑΓΚΑΣΕΙ να της πει το σωστό multiple choice στο 10D, προκειμένου να μη χάσει ΟΥΤΕ 2 εκατοστά του βαθμού!), που έτσι και εμφανιστεί άλλη γκόμενα στην παρέα, πιο εντυπωσιακή, πιο ενδιαφέρουσα, πιο μπριόζα και πιο... real thing, θα λυσσάξει και θα φροντίσει προσωπικά για τον εκτοπισμό της για την παρέα, ολίγον τι σνομπ αλλά άμα μετά απο 15 χρόνια σε συναντήσει στο δρόμο θα φρρρροντίίίίσει!!!!!, χωρίς καν! να γυρίσεις να τη χαιρετίσεις..., να διασχίσει ολόκληρη λεωφόρο με σλάλομ-σπάσιμο μέσης ανάμεσα στις νταλίκες που τρέχουν σαν τρελές προκειμένου να σε πιάσει και να σου αραδιάσει όόόόλα τα έως εκείνη την ώρα επιτεύγματά της στο χορό, τη ζωγραφική, την αρχιτεκτονική, τη σκηνοθεσία, την ηθοποιία, το πώώώώς ο Παπαϊωάννου την επέλεξε ανάμεσα σε χίλιους χορευτές για την τάδε παράστασή του και πώώώώώς (όπως με ενημέρωσε πρώην συμμαθητής που έσπευσε να δει τη μαλακία και μετά ξέρασε...) στην τάδε παράσταση του Παπαϊωάννου έπαιξε μόνο και μόνο για να δείξει τη μουνάρα της 30 δεύτερα, να πούμε... Anyway, κακό ψόφο να 'χει. Αυτή είναι η Συφίλια, λοιπόν, και απ' όλα αυτά κρατάμε ότι γενικά αρέσει στους άντρες, είναι πλούσια και τον παίρνει (σαν προσωπικότητα) από παντού.

Πριν καμιά 5αριά-6αριά χρόνια, λοιπόν, την καψουρεύτηκε ο μακαρίτης ο Γιώργαρος, να πούμε, γιατί η Συφίλια, ακριβώς επειδή είναι άτομο που χωράει παντού και ξέρει καλά να παίρνει το σχήμα του δοχείου για να αρέσει και να μη λείπει από πουθενά, ένα φεγγάρι άφησε κατά μέρος τις Λυρικές και τα γαλλικά... και την είχε δει "ακούω ροκ, μ' αρέσει η Λορίνα Μακκένιττ" (βαράτε βιολιΝτζήδες!) και σε μια ροκ βραδιά, να πούμε, σε ένα παρακμιακό στην ΆνΤρο, είχε γνωρίσει μια μπάντα φίλων, που - και καλά - ρόκαραν..., ε, και ξεκίνησε να κάνει παρέα μαζί τους, με το γνωστό αποτέλεσμα, λοιπόν, οι μισοί να την ερωτευτούν...

Προσπαθούσα, λοιπόν, να πω στο Γιώργαρο, ο οποίος ήταν σε αυτήν την παρέα/μπάντα, ότι η γκόμενα μπάζει και δεν τσουλάει το καροτσάκι και του έδωσα ως κορυφαίο παράδειγμα μαλάκυνσης ένα περιστατικό που μου είχαν δημιουργηθεί: Η οικογένεια της Συφίλιας, λοιπόν, διατηρεί ένα ωραιότατο 10στρεμματάκι στην ΆνΤροΣ, σε υψωματάκι φίνο πάνω από τη θάλασσα, πέτρινο κτίσμα με μπαλκονάρες, τρελή ντιζαϊνιά, μπάνια με βυζαντικό ψηφιδωτό και ρωμαϊκές βρύσες και διάφορα άλλα (μην επεκτείνομαι, αντιλαμβάνεστε, φαντάζομαι το κόνσεπτ). Κάποια φορά, λοιπόν, που είχαν πάει στην ΆνΤρο μια παρέα συμμαθητών, τους είχε πετύχει στο νησί και τους είχε καλέσει με στόμφο, καμάρι και γενικά ύφος πολλά υποσχόμενο..., για τραπέζι ένα βράδυ σπίτι της. Έμαθα, λοιπόν, ότι τους έβαλε σ' ένα τραπέζι που απλώς υπήρχαν πιάτα και μαχαιροπήρουνα (γύρω γύρω χλίδα, μην ξεχνιόμαστε...) και μετά από μια φοβερή εισαγωγή για το πόσο χαίρεται που τους έχει κοντά της απόψε και θα τους περιποιηθεί και ω! τι σας έχω τι σας έχω... εναπόθεσε, να πούμε, στη μέση του τραπεζιού... ένα τσουκάλι φακές! Φ Α Κ Ε Σ ! Το ακόμα καλύτερο, φυσικά, ήταν ότι, πέρα από τις φακές..., δεν υπήρχε τίποτ' άλλο (ούτε είναι ότι βγήκε στη συνέχεια) στο τραπέζι: μια ελίτσα, ένα ραπάνι, μια ρόκα, ένα αρτίδιο, ένα κάτι, ρε αδερφέ!, να κατέβει το σπόρι! Φ Α Κ Ε Σ ! Είχα φρικάρει τόόόσο πολύ όταν μου την είχαν πει αυτήν την ιστορία και ακόμα τη μνημονεύω με "δέος"!...

Τη λέω, λοιπόν, στο Γιώργο και πριν καλά καλά του ολοκληρώσω, τι μου λέει;;;!!!!!:

"Γιατί;; Εμένα μ' αρέσουν οι φακές!"...

Μιλάω, δηλαδή, για τα άτομα που είναι έτοιμα να σε βγάλουν τρελό-υπερβολικό-κουτσομπόλη, να κάψουν ευχαρίστως ένα ολόκληρο δάσος προκειμένου να πηδήξουν το δέντρο, τα άτομα που δεν είναι καν! σε θέση να κατανοήσουν αυτό που ΕΙΝΑΙ και το υπαγορεύει η λογική! Ηθελημένες παρωπίδες;; Εσκεμμένο "σπάσιμο";; Μαλακία παιδιώθεν;; Διάθεση να το παίξουν τόόόόσο ανεκτικοί και ελαστικοί (σαν τσίχλες) προκειμένου να φανείς ΕΣΥ! ο μαλάκας που πιάνεσαι από κάτι τέτοια ασήμαντα;;;

ΊΛΕΟΣ!

Δεύτερο τρανό παράδειγμα, λοιπόν, της στάσης αυτής, του μαλάκα που αρνείται να δεχτεί αυτό που ΟΛΟΙ λένε πόσο "μπάζει"..., ο Χρηστάρας!, για τον οποίο είχαμε ανοίξει και ξεχωριστό κεφάλαιο (καλά, περιπτωσάρα...) παλιότερα, με το προφιτερόλ!

Υπάρχει μία δεδομένη κατάσταση στη δουλειά, λοιπόν... Άσχημες συμπεριφορές, καθικιές, ρεμουλιές, λαμογιές, μπινιές, δυσκοίλια γραφειοκρατία, άτομα που φωνάζουν, βρίζουν και φέρονται άσχημα, καθημερινές μαλακίες, ένα HR-δούλος των αφεντικών, ένας συγκεκριμένος συνάδελφος που, μάλιστα, είναι στο γραφείο μας, ο οποίος ακόμα και το Καλημέρα που λέει είναι σα να σε βρίζει, ειρωνεύεται σαν πούστης, υπονομεύει οποιονδήποτε μπορεί να φανεί λίγο πιο πάνω από αυτόν, είναι κομπλεξικός μέχρι αηδίας, προσβλητικός.... ο κατάλληλος υποψήφιος, με λίγα λόγια, για μια γερή δόση κοκτέιλ ΨΟΦΟΥ-ΧΟΛΕΡΑΣ-ΣΥΦΙΛΗΣ-ΚΑΡΚΙΝΟΥ (δε μιλάω για πράγματα που συμβαίνουν σε κάθε εργασιακό περιβάλλον κι ως ένα βαθμό μπορείς και να πεις "δε βαριέσαι...", μιλάω για πολύ εξτραβαγκαντζαδόρικα πράγματα! Τσακίρ κέφι!). Με τον οποίο, μάλιστα, ο Χρηστάρας ειδικά έχει κοντραριστεί όσο δεν πάει. Και ποτέ δεν είναι φταίξιμο του Χρηστάρα. Ο άλλος του "κολλάει", προκειμένου να τον υποβιβάσει και να του δείξει ποιος είναι το αφεντικό εδώ μέσα. Γιατί ο Χρηστάρας είναι ο νέος και ο άλλος ο παλιός και, ως γνωστόν, οι παλιοί έχουν κάθε λόγο να φοβούνται ότι τα καρεκλάκια τους θα τρίξουν αργά ή γρήγορα, οπότε στήνουν μελετημένες στρατηγικές εξόντωσης των δελφίνων... Ένιγουέιζ, θέλω να καταλήξω ότι ο Χρηστάρας έχει κάθε λόγο να είναι, αν μη τι άλλο, κάπως δυσαρεστημένος από αυτήν την κατάσταση και, σα φυσιολογικός άνθρωπος, έστω μία φορά να αγανακτήσει και να πει και μια κουβέντα ή, εν πάσει περιπτώσει, όταν εσύ του πεις "Σκατά, ε;" να σου απαντήσει ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ένα "Άσε..., δεν την παλεύω...".

Να φεύγετε, δηλαδή, 11 η ώρα τη νύχτα από το κωλοδουλί και να του λες ένα "Πωωω... Μαλακίες..." και να σου λέει ο Χρηστάρας "Όλα καλά. Καλά είναι." Δηλαδή τι είναι το "καλά" για το Χρηστάρα;;; Ότι το 1/3 του χρόνου - συντηρητική εκτίμηση - βαράς 12ωρα στη δουλειά;; Ότι είναι 40 χρονών γαϊδούρι, με μεταπτυχιακό και 15ετή εμπειρία στα εξωτερικά και στο free lancing και παίρνει όσα και ο ταμίας στην ALPHA BANK ενώ όλοι οι συνάδελφοί του στο γραφείο τσιμπάνε ένα χαλαρό 2χίλιαρο;; Ότι ο πούστης ο άλλος στο γραφείο τον προσβάλλει καθημερινά και τον ειρωνεύεται;;; Ότι ενώ στέλνουν σε επαγγελματικά ταξίδια το κάθε τσόλι, ο ίδιος κάθεται και σκίζεται να βγάλει τρελές εντολές στα business plans, να γράφει προσφορές... και στο τέλος να μην τον στέλνουν και πουθενά γιατί εκεί τους "έτσουξε" το οικονομικό;;; Ίλεος! Ίλεος!!!!!! Ι - ΛΕ - ΟΣ !

Δε θα πιάσω καν το τι μπορεί να εννοείται "καλό" για το Χρηστάρα. Θα ρωτήσω, όμως, ποια είναι η βάση αυτής της (υπερ-θετικής) αντιμετώπισης της κατάστασης:

-Ότι ο Χρηστάρας έχει ζήσει φτώχια, πείνα, στέρηση και ανεργία στο πετσί του, να πούμε, οπότε κάνει τη σύγκριση με το να έχει απλώς μία δουλίτσα, όσο κωλοδουλειά και αν είναι αυτή η δουλίτσα, και τα βρίσκει όλα καλά;;;

-Ότι ο Χρηστάρας έχει έστω κάποιον πατέρα, κάποια αδελφή, κάποιον ξάδελφο, κάποιο φίλο, ΈΣΤΩ γνωστό... που είναι άνεργος, οπότε κάνει τη σύγκριση και λέει "άσε, σε σχέση με αυτούς καλά είμαι εγώ";;;

Σημείωση: Το ποιος είναι ο Χρηστάρας, η οικογένειά του, ο κύκλος του και οι επαφές του... δείτε το στο περί προφιτερόλ άρθρο αν δεν πείθεστε.

-Ότι ο Χρηστάρας έχει περάσει και από εταιρείες με χειρότερες καταστάσεις και ξέρει να ξεχωρίζει το καλό λάδι Μυτιλήνης, οπότε σου λέει "εδώ είμαστε άρχοντες!";;; Από πού κι ως πού;;; Στις εταιρείες στο Μαυροβούνιο που ήταν μεγαλομανατζαραίος και καθάριζε 50χίλιαρα το 3μηνο;;; Σίριουζλι, δηλαδή, μη χάσουμε και το χιούμορ μας...

-Ή, μήπως, θέλει κανείς να μου πει ότι ο Χρηστάρας ακούει τι γίνεται γύρω μας, με την ανεργία στο 25% και την καλπάζουσα παγκόσμια κρίση και είναι τόόόόσο συνειδητοποιημένος (και ευαισθητοποιημένος) που θεωρεί ότι θα μπορούσαμε να είμαστε και χειρότερα;; Ποιος, μωρέ, να πούμε;;;!!! Ο Χρηστάρας που κανονίζει ταξίδι μετά της γκομενός σε Βιετνάμ-Καμπότζη και δε χάνει ευκαιρία να το λέει ακόμα και στις κατσαρίδες, προκειμένου να επιδείξει πόσο φραγκάτος και μπον-βιβέρ είναι;;; Ή μήπως ο Χρηστάρας που μέχρι πριν 10 μέρες, πριν αρχίσουν οι βροχές, μιλούσε καθημερινά (εννοείται! επιδεικτικότατα) με τον καθαριστή της πισίνας του;;; Σοβαρά, ρε λούγκρες;;; Σοβαρά;;; Ίλεος! Ίλεος! ΙΙΙΙΙΛΕΕΕΕΟΟΟΟΣ!

ΟΧΙ!, λοιπόν, δεν είναι τίποτα απ' όλα αυτά. Ο Χρηστάρας θέλει απλώς να μπορεί να το παίζει "σένιος", "αλώβητος", "κυρίλας", untouchable, κυριλέ..., ότι και ο κόσμος να γκρεμίζεται γύρω του... η μπακινγκχαμένια ανατροφή του δε θα του επιτρέψει πότε των ποτών να κυλιστεί στο βούρκο των παραπόνων και της αγανάκτησης! Πόσο μάλλον, να πέσει στη λούπα να δείξει σε συνάδελφο ότι, τελικά, ξέρεις... ούτε ο ίδιος περνάει πολύ καλά εδώ μέσα...

Ή μήπως ο Χρηστάρας δεν αγγίζεται από ζητήματα που δεν αφορούν τον κώλο του (π.χ. χαμηλός μισθός) αλλά όταν μπει στο στόχαστρο κάτι που θα του "στοιχίσει"... θα έρθει στη ζούλα διακριτικά και θα σου πει "Μα καλά, τι τους έπιασε τώρα και το αποφασίσανε αυτό;; Για πες... τι ξέρεις..."

Απόδειξη ότι όταν μας βάλανε χέρι για την ώρα προσέλευσης στη δουλειά και του έγινε παρατήρηση από τον προϊστάμενο σε προσωπικό επίπεδο και αυστηρό τόνο, διότι ερχόταν στη δουλειά σταθερά μετά τις 10 και, τις περισσότερες φορές, τελευταίος απ' όλους στο γραφείο... και ο Χρηστάρας δεν εβολεύετο να έρχεται νωρίτερα..., τον έπιασε ένα "ανεβαίνουν οι σφυγμοί, με πιάνει τρέλα πανικός και ταραχή" και άρχισε να ανοίγει το στοματάκι του και να ρωτάει πόσο σοβαρό είναι αυτό με το θέμα της προσέλευσης και τι ακριβώς ώρα θα πρέπει να ερχόμαστε για να μην τρώμε κατσάδα και τι τους πείραξε στην τελική;;;... κτλ. κτλ.

Και να σου πω και το άλλο, που νομίζω ότι είναι ο βασικός άξονας και το βασικό κίνητρο της στάσης τέτοιων ατόμων: με το "όλα καλά, εγώ είμαι ΟΚ, δεν άγχομαι..., είμαι happy,... ΕΣΕΙΣ! έχετε το πρόβλημα...", κάτι τύποι σαν το Χρηστάρα προσπαθούν να κομπλάρουν τίγκα τους άλλους και να φανούν οι ίδιοι ανώτεροι. Να πατήσουν, δηλαδή, πάνω στην ανθρώπινη και λογική ανασφάλεια των υπολοίπων (που π.χ. ανησυχούν για το πόσο μπορούν να χειροτερέψουν τα πράγματα στη δουλειά) για να αναδειχτούν απόλυτοι ελεγκτές και άρχοντες των καταστάσεων! Ότι, δηλαδή, όταν οι πληβείοι έχουν πρόβλημα, εγώ καθαρίζω με Κλινέξ και τα κάνω αόρατα. Ότι όταν οι άλλοι είναι με Λεξοτανίλ..., εγώ φτιάχνω τον εσπρεσάκο μου και τον απολαμβάνω στην υπερωρία μου...


Ανάλογο παράδειγμα, φυσικά, αποτελούν και όλα αυτά τα μαλακιστήρια - διαχρονική αξία, σε σχολείο, Πανεπιστήμιο, μεταπτυχιακό... -, τα οποία... μπορεί να έχουν βγει 29 άτομα από μία εξέταση με τα μάτια όξω, να συμφωνούν στο πόσο παλούκι ήταν τα θέματα και τι γαμήσι προπατορικό ήτο ετούτο..., αλλά θα βρεθεί αυτό το ένα σπασαρχίδικο κολάντερο..., το οποίο θα πει τη θεϊκή και ολ τάιμ κλάσικ ατάκα, συνοδευόμενη από το επίσης κλασικό βλέμμα του μαλάκα: "Όχι, ρε σεις..., μια χαρά ήταν τα θέματα!".

Δε χρειάζεται καν να εξηγήσω ότι η κριτική δεν ασκείται στην αποδοτικότητα-παραγωγικότητα-εξυπνάδα-specialty του ενός ατόμου που, ναι, ΟΚ, με γεια του με χαρά του, έγραψε το πολυπόθητο 20άρι/10άρι και εις άλλα με υγεία! Το θέμα δε γίνεται για να υποστηρίξουμε ότι ο πραγματικά καλός και άξιος οφείλει να γίνει ένα με τη μάζα και να ρίξει το επίπεδό του ώστε να φτάσει τη μέτρια πλειοψηφία. Πλιζ..., μην εξηγΆμε τα αυτονόητα. Το ζήτημα είναι ότι, ακόμα κι αν εσύ, ο ένας ανάμεσα στους 30, έχεις καταφέρει να αριστεύσεις σε μια δύσκολη εξέταση... ΠΟΣΟ ΜΑΛΑΚΑΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ 'ΣΑΙ ΠΟΥ ΧΡΕΙΑΖΕΣΑΙ ΝΑ ΛΑΒΕΙΣ ΑΥΤΟΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΗ ΚΟΜΠΟΡΡΗΜΟΝΑΖΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΑ ΕΠΙΤΕΥΓΜΑΤΑ ΣΟΥ μπροστά σε άτομα που δεν τα πήγανε καλά και ενδεχομένως εκείνη τη στιγμή είναι λυπημένα και απαγοητευμένα;;;!!! Αν τα πήγες καλά, θα το δείξει ο βαθμός σου και η μετέπειτα πορεία σου στον οποιονδήποτε χώρο, δε χρειάζεται να το τρίψεις στη μούρη κανενός!

Μήπως, όμως, όλοι μας έχουμε καταλάβει ότι τα κατεξοχήν άτομα που υιοθετούν τέτοιες συμπεριφορές (του τύπου όταν όλοι είναι σκατά εγώ να το παίζω ότι δεν έχουν δίκιο που είναι σκατά, τα θέματα ήταν ευκολάκια π.χ. . . .) είναι ακριβώς εκείνα τα άτομα άδεια μύδια, που λέει κι ο Γεωργίου;;; Τα άτομα τα κενά περιεχομένου και ουσιαστικής αξίας, τόσο σάπια μέσα τους, τα οποία προσπαθούν με κάθε τρόπο να "τη σπάσουν" στους υπόλοιπους και να τους κάνουν να αισθανθούν τόσο χάλια... που στο τέλος να τους αφήσουν όλους με το στόμα ανοιχτό και την απορία "Μα πώώώώς τα καταφέρνει;;;"

Σαφές και πάγιο ηθικό δίδαγμα δε νομίζω ότι βγαίνει αλλά το "ζουμί" είναι ότι, γενικά, πριν πέσουμε στη λούπα να αισθανθούμε μαλάκες για κάτι που κάποιος παπάρας προσπαθεί να μας πείσει ότι "όόόόχιιιιι! δεν είν' έτσι όπως τα λεεεες!... δε θα 'πρεπε να έχεις πρόόόόβλημαααα..." (με φωνή μπόμπου, να πούμε...), καλό είναι να ξύνουμε λίγο την επιφάνεια, μέχρι να φτάσουμε στο τι πραγματικά είναι αυτό το άτομο και ποιες προσωπικές ανασφάλειες προσπαθεί να προβάλει σε εμάς, συν το τι κίνητρα έχει για να υιοθετεί τέτοιου είδους στάση και με ποιο τρόπο προσπαθεί να μας χειραγωγήσει ώστε να φανεί ο ίδιος κύριος της κατάστασης και, μακροπρόθεσμα, να καταφέρει να πατήσει την ψυχολογία όλων σε τέτοιο βαθμό... ώστε να καταφέρει τελικά να εξουδετερώσει τον όποιο ανταγωνισμό.