Η ιστορία ενός προφιτερόλ (ο μιζερονεόπλουτος επιδειξίας)

Ο Χρηστάρας ήρθε στην εταιρεία πριν κανά 6μηνο-7μηνο. Έψαχναν καιρό ένα άτομο ακόμα για το Τμήμα αλλά "προς τα έξω" το 'παιζαν ότι δεν "καίγονταν" κιόλας... - οι 3 σκλάβοι το τραβούσαν μια χαρά το κουπί στη γαλέρα, άλλωστε. Και τώρα ειδικά, με την κρίση, κιχ! δε θα 'βγαζαν για το φόρτο εργασίας. Και επί της ουσίας δεν υπήρχε ούτε budget ούτε πρόθεση για προσλήψεις. Αρχικά είχε κυκλοφορήσει ότι ο Χρηστάρας είχε "δόντι", αλλά - έλα ντε, πώς μας ξέφυγε τούτος;;; - μάθαμε ότι μια πρώην γκόμενά του με κονέ στη Γερμανική Σχολή (όχι που δεεεν...) είδε την αγγελία και του το πρότεινε.

Το "γέλιο" είναι ότι κατά ομολογίαν του ίδιου του Χρηστάρα..., δεν ήταν ότι την είχε και τρομερή ανάγκη τη δουλειά. Σύμφωνα με τον ίδιο (πάντα, γιατί στη συνέχεια θα δείτε ότι ο Χρηστάρας είναι από αυτούς τους τύπους που λένε λένε και πρέπει να κρατάς κόσκινο για το τι και κατά πόσο είναι αλήθεια τελικά), είχε διανύσει μια 10ετή περίπου πορεία ως free lancer σε business plans και real estate development σε χώρες των Βαλκανίων (και για να λέμε και τα σύκα σύκα... μόνο άσχετος από οικονομικά-λογιστικά και business plans δεν είναι...) αλλά τον κούρασε, λέει, και το free lancing (το οποίο, όμως, σύμφωνα με το Χρηστάρα, μπορούσε να αποφέρει μέχρι και 50 χιλιάρικα για μια δουλειά 3μήνου...) και η ανασφάλεια του ότι αν χάσεις μερικές επαφές "έξω" μετά μπορεί να καταστραφεί η δικτύωσή σου... συν το ότι ήθελε, λέει, να μπει σε μια εταιρεία για να κάνει πλέον καριέρα: να ξεκινήσει από κάπου και θέτοντας στόχο για όλο και υψηλότερη θέση και καθήκοντα... να φτάσει μια μέρα "να είναι κάποιος".

Αυτά όλα μου τα είπε μια μέρα (μια μέρα που ξεκινήσαμε να δουλεύουμε μέρα και φύγαμε νύχτα...), σε μία "εκ βαθέων" συζήτηση, στην οποία κιόλας μ' ενημέρωσε ότι εδώ δεν του δίνουν πάνω από 1.500 μεικτά (!!!) αλλά δεν τον πειράζει, του το 'χαν πει απ' την αρχή ότι τα λεφτά δεν είναι πολλά. Σε αυτό τον πιστεύω, γιατί είχα ακούσει από πέρυσι το καλοκαίρι ότι έψαχναν κάποιον πάνω κάτω σε αυτό το budget και ότι ένας που είχε εμφανιστεί και τους είχε πει 1.500 στο χέρι... τους είχε φανεί και ακριβός! 38 χρονών, 1.200... και να λες και ευχαριστώ. Μά'στα...

Και γιατί, λοιπόν, ο Χρηστάρας, στα 39 του, με 15ετή εργασιακή εμπειρία και επιτυχημένη (κατά τα λεγόμενά του) καριέρα στο εξωτερικό ήταν και είναι διατεθειμένος να δουλεύει για μισθό 25χρονου (υπό "κανονικές" συνθήκες και όχι στο βόθρο που μας έχουν βουτήξει σήμερα);;; Έχουμε και λέμε:

• Ο Χρηστάρας μένει στο Διόνυσο. Σε κάποιο σεμνό πενταπατάκι (προφανώς και τίποτα λιγότερο). Μέχρι πρόσφατα έμενε με τους γονείς του. 39 χρονών. Μά'στα... (Πλέον πρέπει να συζεί με την γκόμενα - η οποία, κιόλας, του ετοιμάζει και ταπεράκια κάθε μέρα. (Πράγμα που αν συνέβαινε όταν ο Χρηστάρας ήταν 30... θα τον είχε χαλάσει τα μάλα και θα το είχε δει ως μέγιστη δέσμευση και δυσβάσταχτη υποχρέωση και "ωχ... αυτή θέλει παντρειές και τα σχετικά"... Αλλά στα 39 του... δε χαλάστηκε καθόόόλουουου! Ίσα ίσα! Αφενός πού να τρέχεις να βρίσκεις μαγείρισσα (και νοικοκυρά) στις μέρες μας και, αφετέρου..., άσε, μωρέ, γύρισε και μας κοίταξε κάποια, ανέχεται και τη μαλακία μας... μιααα χαρά είμαστε και μη χάσουμε το μινόρε της αυγής!) [Παρένθεση στην παρένθεση και για να στηρίξω και τα "φυκάκια" του Χρηστάρα: μας είχε δηλώσει κάποια στιγμή ότι η λεγάμενη είναι καθηγήτρια!!! Ακούγαμε που της έλεγε και στο τηλέφωνο "Το επιστημονικό προσωπικό δεν απεργεί σήμερα;; / εσείς οι ακαδημαϊκοί..." και τα σχετικά... κι είχε φροντίσει μιαααα χαρά να μας "ψαρώσει" ότι τα έχει με πανεπιστημιακό! Έλα, όμως, που μια μέρα μόνου του του ξέφυγε - θέλοντας να μας διηγηθεί ένα περιστατικό - ότι η τύπισσα διδάσκει σε ένα ΙΕΚ στον Άγιο Στέφανο! Ίίίίίλεεεεοοοος! Και στον Άγιο Στέφανο, κιόλας! Βάλε με το νου σου!])

• Ο Χρηστάρας οδηγεί ένα κουκουλάτο Audi ΤΤ, τους πρώτους μήνες στη δουλειά έσκαγε με τσάντα-φάκελο Louis Vuitton (πιο γκέι πεθαίνεις! - μας έπαιρναν στο γραφείο διάφοροι από άλλους ορόφους και μας ρώταγαν τι 'ν' τούτο;!) - και με Rolex (το οποίο και φρόντιζε να το επιδεικνύει-λαμπιρίζει αρκούντως). Ε, τα Burberry, το iPhone και τα Armani έπονταν, όπως ήτο φυσικό. Μάλιστα, η ατομάρα είχε ρωτήσει και μια συνάδελφο... "Μα καλά... εσείς εδώ... δε σας βλέπω ούτε με γιλέκα ούτε με κοστούμια... Και μου κάνει εντύπωση που δεν έχω δει και κανένα με μανικετόκουμπα!" Πού φτάσαμε Γεράάάάάσιμεεεε;;;!!!!!

Το πόσο "αστείο" είναι, δε, να γνωρίζουν όλοι ότι πληρώνεσαι τόσο λίγο... κι ότι κατά τ' άλλα παριστάνεις το δανδή... και ειδικά σε τέτοιους καιρούς... Πέρα από προκλητικό, δηλαδή, δηλώνει και πλήρη ανεγκεφαλίτιδα, διότι υποδηλώνει πόση ανάγκη έχεις να "δειχτείς" και να κάνεις εντύπωση! Σε ποιους ακριβώς;;; Στους ταλαίπωρους συναδέλφους σου;;; Σε παιδιά με πτυχία και γνώσεις και τόση δουλειά στην πλάτη σου που εσύ ούτε που έχεις φανταστεί και κακοπληρωμένα (σε σχέση με το αντικείμενό τους και την ασχολία τους) όσο δεν πάει;; Ή είσαι τόσο άρρωστος (και οι παρέες σου ακόμα πιο βλαμμένες, αν έτσι σε συμβούλεψαν να κάνεις...) που θεώρησες ότι ο Νο1 τρόπος να "ψαρώσεις" τους πάντες μπαίνοντας στη "μεγάλη εταιρεία" και, ακόμα χειρότερα, να κερδίσεις το σεβασμό τους, . . . ήταν να επιδείξεις την πλούσια γκαρνταρόμπα σου και το παραδάκι που φυσάς από το σπίτι σου;;; Σίριουζζζζλλλλιιιιιιιιιιιι;;;;;;;;;;;;;;;;;

• Ο Χρηστάρας δεν υπάρχει 3ήμερο και αργία που να μην το εκμεταλλευτεί για να πάει κάποιο ταξιδάκι στο εξωτερικό... με την γκόμενα ΚΑΙ! τους γονείς (μου έχει σηκωθεί η τρίχα!)!!! (Ο οποίος Χρηστάρας θα τηλεφωνηθεί τουλάχιστον 5-6 φορές όσο είναι στο γραφείο με τον μπαμπά και τη μαμά, έτσι;;; Μιλάμε για καταστάσεις πολύ ροκ!)

• Ο οποίος Χρηστάρας μας είχε πρήξει τα ούμπαλα, να πούμε, με την επίδειξη του πόόόσο αθλητικός τύπος είναι, που πάει και παίζει τένις σχεδόν κάθε μέρα, σε κάποιο από τα γνωστά (και μη εξαιρετέα) τένις κλαμπ των βορείων προαστίων και που χτυπάει και γυμναστήριο επίσης κάθε μέρα..., με μισή ώρα ελλειπτικό μηχάνημα ανελειπώς!!! Κι ο οποίος, ειδικά τον πρώτο καιρό, ερχόταν κάθε μέρα με ένα αλουμινοχαρτάκι αραβική πίτα-γαλοπούλα-μαρούλι-δική του σάλτσα... και ψσσσσόφαγε να τον ρωτήσουμε αν προσέχει τη διατροφή του..., ζώντας, λοιπόν, στην κυριολεξία! για τη στιγμή που θα μας αποκάλυπτε ότι εδώ και κάμποσα χρόνια κάνει θερμιδομετρημένη δίαιτα!!!!!!!! ΕΙΠΕ Ο ΤΥΠΟΣ ΜΕ ΤΟ ΚΟΙΛΑΚΙ ΤΟΥ 50ΑΡΗ!!!!!!!!!!! ΠΟΥ ΠΕΡΠΑΤΑΕΙ ΚΑΙ ΠΕΤΑΕΙ ΤΟΝ ΚΩΛΟ-ΓΑΛΟΠΟΥΛΑ ΑΠΟ 'ΔΩ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΤΟΥΑΛΕΤΑ, ΛΕΣ ΚΑΙ Η ΤΟΥΡΛΑ ΘΑ ΤΟΝ ΚΟΜΨΥΝΕΙ! ΙΙΙΙΙΛΕΕΕΟΟΟΣ! ΙΛΕΟΣ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Και ο Πολιτίας Τένις Κλαμπ με το κατά τ' άλλα χέρι (και φάτσα) του εργάτη απ΄τη ναυτεργατική ζώνη Περάματος!!!!! Μη χέσω! Μη χέσω! Μηηηηηηηη χέέέέέσωωωωωωωωωω!!!!!!!!!!!!!! (αλλά αυτά θα τα πούμε και στη συνέχεια)

Ο οποίος, ήταν τόόόσ φαν της υγιεινής διατροφής..., που πιο εύκολα δε θα μπορούσαμε να είχαμε μυήσει συνάδελφο στην καθημερινή ιεροτελεστία της junk-food-ιάς! Και να 'βλεπες πόσο ήθελε και πόσο το χαιρόταν;;; Κι ύστερα, φυσικά, του φταίγαμε εμείς που τον παρασύραμε και έπαιρνε κιλά! Ω καλά!...

• Τα ούμπαλα, επίσης, μας τα είχε πρήξει και με το σε τι ακριβά εστιατόρια πηγαίνει σχεδόν κάθε βράδυ την γκόμενα (ασχέτως αν στις τηλεφωνικές συνομιλίες του με την γκόμενα (και να θες δεν μπορείς να μην ακούσεις!, 1μιση μέτρο απόσταση τα γραφεία μας... καταντάει και ενοχλητικό, δηλαδή!) τον ακούς συνέχεια να λέει "Θες να πάμε εκεί;;;... Μωρέ... ξέρεις τι έλεγα;; Να μείνουμε μέσα τα δυο μας να μαγειρέψουμε απόψε και το αφήνουμε για άλλη μέρα αυτό που λες..." (μάτια Αρκά))

και που πλΈρωσε, να 'ουμ', 75 ευρώ το άτομο... αλλά δεεεεν το βρήκε κι ακριβό...., γιατί του Αγίου Βαλεντίνου είχε πληρώσει 150 ευρώ το άτομο, αλλά δεεεεν μπορεί να πει!...: τα άξιζε το μαγαζί τα λεφτά του! Άλλωστε, ψάχνει τώρα που θα πάει στο Ντουμπάι..., ένα μαγαζί που το φθηνότερο πιάτο κάνει 150 ευρώ! Ουόου!

Πράγματα, βέβαια, τα οποία θεωρούσε απολύτως φυσιολογικό να τα συζητά με όόόποιον έβρισκε μπροστά του στον όροφο και, μάλιστα, στην κουζίνα, που είναι και κεντρικό σημείο..., έτσι ώστε να είναι ΒΕΒΑΙΟΣ... ότι το άκουσαν και τα παιδιά του διπλανού τμήματος ότι πήγε στο εστιατόριο του 100άρικου το κεφάλι και να δώσει, έτσι, ένα στίγμα του πόσο τυχαίος δεν είναι...



Ο Χρηστάρας, λοιπόν, του Πουλιτία Φτέρνις Κλαμπ, του ΤΤ και των Ντουμπαγίων..., είναι ο τύπος που του χάλασε η κουκούλα στο ΤΤ και πήρε το μάστορα να μάθει πόσο πάει η επισκευή... και αποφάσισε να βάλει μεταχειρισμένη, γιατί το 1000άρικο που του 'πε ο μάστορας του κάθισε βαρύ! Ο Χρηστάρας που ποτέ δε θα πάρει απ' έξω... όχι καφέ και κρουασάν - είπαμε! κάνει διατροφή... - αλλά ούτε μπουκαλάκι νερό!

Και το θέμα μου δεν είναι να κρίνω το κας(h) μάνατζμεντ του καθενός - το θέμα μου είναι να κατακρίνω τη γυφτομπαρόκ νεοπλουτίστικη "να δείχνουμε ότι έχουμε και να πλασαριζόμαστε ότι είμαστε κάτι άλλο από αυτό που είμαστε μπας και ψαρώσουμε κανάν χτεσινό" αισθητική τέτοιων ατόμων (γιατί είναι προφανές ότι οι απανταχού Χρηστάρες είναι ολόκληρη φυλή...), όταν επί της ουσίας τσιγγουνευόμαστε τόόόσο πολύ τη βενζίνη για να πάμε μέχρι το εξοχικό μας στη Χαλκίδα μία φορά τη βδομάδα.... που προτιμάμε να ταλαιπωρηθούμε με τον καρβουνιάρη! ΙΛΕΟΣ!

Άσε που... έχω αρχίσει και πιστεύω ότι προσπαθεί να διατηρεί μια μπεμπίστικη σχέση με τους γονείς του (βλ. τηλέφωνα, ντάντεμα, βίζιτες στο εξοχικό τους κτλ. κτλ.) προκειμένου να του σκάνε ακόμα και τώρα κάποιες παροχές (χαρτζιλίκι δεν τολμάω ούτε καν να το γράψω!). Α!, και το άλλο που ξέχασα ν' αναφέρω... είχε δηλώσει ότι οι γονείς ήσανε γιατροί (από οικογένεια ιατρών το παληκάρι, λοιπόν)... για να αποκαλύψει - πάλι άθελά του... - ότι είναι... οδοντίατροι!!

Και πάμε και στο μέιν τζους... που είναι το περιστατικό με το προφιτερόλ και το οποίο, για μένα, αποτελεί την επιτομή της μιζερονεοπλουτίστικης επιδεικτικής διάθεσης του συγκεκριμένου ατόμου (και του κάθε "Χρηστάρα", όπως λέω και παραπάνω).

Το περιστατικό συνέβη πριν 4-5 μήνες, ένα μεσημέρι που το Χρηστάρα τον είχε πιάσει "υπογλυκαιμία" και είχε λυσσάξει για πάνω από μία ώρα... ότι θέλει ένα γλυκό και θέλει ένα γλυκό και "αχ να 'χαμε τώρα ένα γλυκό... και τι καλά που θα καθόταν τώρα ένα γλυκό...". Φαίνεται ότι ο Χρηστάρας είναι από αυτούς που πιστεύουν είτε ότι το γλυκό θα σκάσει μπροστά τους σα μάννα εξ ουρανού ή ότι είναι τόσο καλός στο "δούλεμα" που τελικά κάποιος από εμάς, τους συναδέλφους, θα έσπευδε να πάει να φέρει ένα γλυκό! Έτσι, λοιπόν, it didn't cοme as a shock όταν του προτείναμε να πάει εδώ, μέχρι την Κηφισίας, που στα δύο λεπτά απόσταση έχει έναν Κωνσταντινίδη, να πάρει ένα προφιτερόλ! Ξαφνικά, ο Χρηστάρας, ο κοσμοπολίτης, ο κοσμογυρισμένος, ο 100 ευρώ το κεφάλι για το χαβαλέ..., άρχισε να απορεί!: "Πού είναι ο Κωνσταντινίδης;;; Υπάρχει εδώ Κωνσταντινίδης;;; Δεν τον έχω δει ποτέ μου!" (λίγο ακόμα, δηλαδή, και θα μας έλεγε ότι δεν ξέρει και κατά πού πέφτει η Κηφισίας! Ίλεος!)...

Με τα πολλά, όμως, κι αφού - επαναλαμβάνω και τονίζω - μόνος του είχε λυσσάξει ότι θέλει ένα γλυκάκι..., εμείς απλώς πετάξαμε μια πρόταση (κι αφού είπαμε προφιτερόλ... ήταν σαφές ότι θα ήταν τόσο μεγάλο... που εννοείται ότι θα τρώγαμε κι εμείς!), κίνησε για τον Κωνσταντινίδη, έφερε το προφιτερόλ, φέραμε πιατάκια κι αρχίσαμε να τρώμε όόόόλοιοιοιοιοι... Ο Χρηστάρας, δε - νομίζω ότι αξίζει να το σημειώσω... - έφαγε το μισό μόνος του (και μετά έλεγε κιόλας ότι έσκασε! Λες και τον δέσαμε στην καρέκλα και του το κατεβάσαμε με χωνί!)... Ωραία; Ωραία.

Την άλλη μέρα το πρωί, λοιπόν, μπαίνοντας στο γραφείο... κι επειδή ήμουν σίγουρη ότι ο δικός σου κρατάει τρελό τεφτέρι σε κάτι τέτοια..., έθιξα το ζήτημα του "ρεφενέ": "Α... να σου δώσουμε λεφτά για το προφιτερόλ χτες...", του λέω. Και μου πετάει ένα "Εε...", αυτό το "εε..." που σημαίνει "πάλι καλά που το θυμήθηκες! Τι νόμιζες;;; Ότι κέρασα;;; Αφού πέσατε και μου το ρημάξατε! Καλά είναι να πληρώνω εγώ, δηλαδή, κι εσείς να τρώτε τζάμπα;; Γιούφτοι!, ε γιούφτοι!" (και όσα ακόμα μπορεί να εμπεριέχει ένα "εε..." - κρυφός καημός αυτουνού που θα του λείψουν τα 15 ευρώ ενός προφιτερόλ, δηλαδή). Το είπα και στον έτερο συνάδελφο και δώκαμε όλοι - ίση μοιρασιά.

Νομίζω ότι δε χρειάζεται καν να εξηγήσω πού ακριβώς τοποθετώ την κριτική μου κι ότι θεωρώ αυτονόητο ότι, ακόμα κι αν τη δεδομένη στιγμή ξεχαστήκαμε να θίξουμε το... οικονομικό (και του τα δώσαμε μια μέρα μετά)..., κάποια άλλη μέρα κάποιος άλλος από μας θα έφερνε μια τούρτα, ένα παγωτό, ένα γαλακτομπούρεκο (όπως συνηθιζόταν να κάνουμε τις "καλές εποχές" (και με αυτό δεν εννοώ τις οικονομικά καλές εποχές, αλλά τις εποχές που υπήρχε όρεξη και κέφι και που ακόμα δεν είχαμε ξενερώσει τόσο πολύ ούτε με τους συναδέλφους ούτε (τόσο πολύ) με την εταιρεία) στο προηγούμενο Τμήμα που ήμουν). Αυτό που "στηλιτεύω" είναι το πώς από τη μία γουστάρεις να επιδεικνύεις τόσο πολύ τα λεφτά σου (είτε αυτά που έκανες είτε αυτά που βρήκες έτοιμα απ' το σπίτι σου), με πάσα αφορμή και εκδήλωση... και κατά τ' άλλα να μην κλείνεις μάτι όλο το βράδυ για τα 10 ευρώ που σε "φέσωσαν" μία φορά! δύο συνάδελφοι. Σκέψου, δηλαδή, αντί για γλυκό να κερνούσες βιτριόλι...

Υ.Γ. Κι επειδή "προσωπικότητες" σαν αυτή του Χρηστάρα φέρουν χίλια άλλα μύρια όσα κόμπλεξ και ψιλοσιχαμένα χαρακτηριστικά-συμπεριφορές... να αναφέρω και την εξαιρετικά βλαμμένη συνήθειά του να τηλεφωνιέται με την γκόμενα και τους φίλους του μπροστά σε όλους στο γραφείο, σε μια αγωνιώδη προσπάθεια να εντυπωσιάσει τους υπολοίπους με τις συνομιλίες του για κανονίσματα σε Super Paradise, Σαββατοκύριακο στο Παρίσι, κλεισίματα σε κλαμπάκια και λοιπές εξόδους και χρησιμοποιώντας πάντα φρασεολόγιο 18χρονου ("έέέέλαααα..."/"μου ακούγεται πολύ fail"/"ουόου" κ.ά. τέτοια) συν τα σιχαμένα χαζολογήματα που κάνει με την γκόμενα, τη μωρουδιακή ομιλία και τις σαχλαμαρέ γκρινιούλες για πολλή φάπα!

Για πολλή φάπα, μιλάμε!...

της γκαστριάς το κάγκελο

Τις τελευταίες τρεις βδομάδες ακούω συνεχώς για γκόμενες που γκαστρώθηκαν (αίφνης! - όταν γινόταν δεν πήραν χαμπάρι, προφανώς, απουσίαζαν!) και οι γκόμενοί τους έσπευσαν με το μονόπετρο να τις αποκαταστήσουν!

Και ρωτάω τώρα εγώ:

1. Ότι, δηλαδή, η εγκυμοσύνη προέκυψε χωρίς να πάρει χαμπάρι κανείς, έτσι;;; Εντελώς κατά λάθος και χωρίς πρόθεση! Το τέλειο έγκλημα, δηλαδή. Μου εξηγεί κάποιος πώς γίνεται να έχω βγάλει 5-6 χρόνια τα μάτια μου "απροφύλακτα" (δεν εννοώ "φάτε ζουμιά ψάρια" ούτε ότι με τον πρώτο τυχόντα το 'κανα χωρίς προφυλακτικό! Εννοώ ότι είχα δύο σχέσεις του 1 χρόνου η καθεμία και μία των 4μιση ετών και, ΟΚ, είναι λογικό μετά από μισό χρόνο, ξέρω 'γω, και εφόσον γνωρίζεις και εμπιστεύεσαι τον άλλον..., να ξέρετε πότε πού και πώς "κόβεται το γέλιο"...) και να μη μου έχει συμβεί ούτε μία φορά κάτι (και δύο φορές στη ζωή μου που έσπασε το προφυλακτικό... κι ας μην είχε... ολοκληρωθεί η φάση... έτρεξα και πήρα τα κατάλληλα μέτρα, και μάλιστα μπροστά στο αντράκι, για να μη νομίζει ότι υπήρχε περίπτωση να κάνω αβαβά τη φάση!);;; Δηλαδή, ρε πούστη μου, αυτά τα """"ατυχήματα""""... πόσο ατυχήματα και τυχαία είναι τελικά;;; Να μασήσει ντε και καλά η κατσίκα ταραμά, δηλαδή;;; Εκτός κι αν κάποιες νομίζουν ότι οι μήτρες τους είναι από χρυσό και πιάνουν παιδί με το φύσημα του αέρα! Μη χέσω!

2. Ποιοι είναι αυτοί οι άντρες, εν έτει 2012, που με το που πάει η γκόμενα και τους πει "Α, τα 'μαθες;; Τι σου 'χω;; ΠλΈρωνε τώρα, μαλάκα!"... είναι τόόόσο ΟΚ πια με το να τους περάσουν αμέσως δαχτυλίδι και να τρέξουνε για μπομπονιέρες;;;! Σε μια εποχή που όλοι κοιτάνε το τομάρι τους και το πουλί τους, που οι γκόμενες είναι ακόμα ένας αριθμός (μια τρύπα, για την ακρίβεια) και που ο Κωστόπουλος το φύτεψε καλά το σπερματάκι του "Μην είσαι μαλάκας και κάτσεις και βάλεις κουλούρα πριν τα 35..."... υπάρχουν ακόμα άντρες που σπεύδουν να... φανούν ιππότες;;;!!! Μη χέσω! Δε γνωρίζω κανένα στον κύκλο μου - και, ΟΚ, αν μη τι άλλο γνωρίζω πολλούς άντρες, από 25 έως 43 - που αν πήγαινα και του 'λεγα "Ξέρεις... είμαι έγκυος!" θα ψόφαγε να το κρατήσω..., πόσο μάλλον θα έτρεχε και να μου πάρει μονόπετρο! Στην καλύτερη των περιπτώσεων να μου έλεγαν "ΟΚ, αν θες κράτα το, γούστο σου καπέλο σου, αλλά από μένα παντριές και στέφανα μην περιμένεις! Αν περισσεύει κάτι κάθε μήνα θα σου δίνω... και μη με ενοχλήσεις και πολύ."! Και δε νομίζω ότι είναι θέμα δικού μου κύκλου (ότι, δηλαδή, οι δικοί μου είναι αναίσθητοι και μαλάκες), νομίζω ότι η πλειοψηφία των αντρών σήμερα έτσι θα έπραττε (άντε, για να μην υπερβάλλω, δε νομίζω ότι κανείς θα σούταρε την γκόμενα κλωτσηδόν... αλλά δε νομίζω ότι θα έσπευδε κιόλας για κουμπαριές και συμπεθέρια! Ήμαρτον!) 

Ε ρε πούστη μου! Πού κυκλοφορεί αυτή η φάρα να πάω να τις σπάσω μια χιλιαδίτσα πιάτα;;;

Και με τα σχόλια αυτά δε λέω σε καμία περίπτωση ότι τα αντράκια θα έπρεπε να τις στέλνουν στα τσακίδια και σε 20 χρόνια να τρέχουν σα γερόντια στη Χατζηβασιλείου με φωτογραφίες και βαφτιστικά σταυρουδάκια να ψάχνουν το 18ο παιδί που δώσανε για υιοθεσία ή νόμιζαν ότι κάπου στο δρόμο έπεσε απ' την καρότσα με τις πατάτες..., αλλά επικεντρώνω στο άλλο το "ωραίο" - αυτή βασικά είναι η γνώμη μου - που λέει κι η μαμά μου και τείνω να πιστέψω ότι μάλλον έτσι είναι:

"Οι γυναίκες ξέρουν και αναγνωρίζουν ποιοι είναι αυτοί οι άντρες που άμα τις γκαστρώσουν θα τις παντρευτούν κιόλας"

(και, προφανώς, προς τα κάπου εκεί στοχεύουν)

Εμένα αυτά τα περί "ατυχημάτων", εν έτει 2012, με τη σεξουαλική απελευθέρωση και το παντού σεξ, κώλοι, βυζιά, πήδουλο, της τρελής το σπέρμα και το όργιο (όόόσο και ταμπουριασμένη αν είναι ακόμα η ελληνική κοινωνία κι όσο πίσω αν είμαστε σε θέματα σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης...)... μου ακούγονται και ολίγον τι φυκάκια μπλου.

Να σου πω εμένα τι μου κάνει το στόρι;;

Τύπισσες που τραβιόντουσαν κάμποσο με τον "μπερμπάντη" γκόμενο, πήγαινε και δεν πήγαινε το πράγμα..., πρόθεση από πλευράς του για "επισημοποίηση" και σοβαρότητα δεν έβλεπαν... και σου λέει... δεν τον τυλίγω το λουκουμά να κάνω την τύχη μου;;;

Ε, ωραία, προφανώς και υπάρχουν και οι περιπτώσεις γκομενών που μπαίνουν σε αυτήν τη διαδικασία γιατί διέκριναν 'κονομημένο γαμπρό... και, σου λέει, ακόμα και στεφάνι να μη βάλουμε..., μόνο η επιταγή που θα μου κόβει μηνιαίως... σώθηκα!

Ήθελα να γράψω και για την κατά κόρον εμφάνιση τέτοιων φαινομένων στην ελληνική επαρχία αλλά έλα που αφενός όλη η επαρχία έχει έρθει κι έχει κατσικωθεί στην πρωτεύουσα (μαζί με τις ιδέες της και την κουλτούρα της) και, αφετέρου, γενιές και γενιές (και) πρωτευουσιάνικων γκομενών γαλουχήθηκαν με το μότο "να τυλίξεις το κελεπούρι" (μετά μας φταίει η Τζούλια με το "Στόχος είναι τα λεφτά")

(γιατί; δεν είναι;;...)

οπότε... ναι, δεν αξίζει καν να κάνω τη διαφοροποίηση. Η μόνη ίσως διαφορά που οφείλω να διακρίνω είναι ότι στην περίπτωση της επαρχίας, επειδή τα πράγματα είναι πιο "σφιχτά" (τι θα πει ο κόσμος, θα μας την πέσουν τα αδέρφια της λεγάμενης, κλειστή κοινωνία, πολλά και ανοιχτά στόματα, στιγματισμός οικογενειών κτλ. κτλ.)... ο στόχος επιτυγχάνεται ευκολότερα.

Και, εν πάσει περιπτώσει, τέτοια κοπελούδια να τα χαίρονται οι γονείς τους με τις αξίες που τους δώσανε... και λυπάμαι και κάποιους απ' αυτούς που ενώ κάνανε το σκατό τους παξιμάδι να τις σπουδάσουν, με τις Σχολές τους, τα φροντιστήριά τους, τις γλώσσες τους... το μόνο που τους έμεινε ήταν η εναγώνια αναζήτηση του κελεπουριού / θύματος / ισόβιου χορηγού της ανυπαρξίας και της ματαιοδοξίας τους! Ελλάς το μεγαλείο σου!

Αν υπάρχει γυναίκα που νομίζει ότι το τύλιγμα του "κελεπουριού" την ανεβάζει σαν προσωπικότητα... και ότι το γεγονός ότι και σκράπας, τομάρι, τελειωμένος, κάφρουλας και τέρας ανευθυνότητας να 'ναι ο άλλος... θα τους εξασφαλίζει μία στέγη, ένα μηνιαίο εισόδημα, μια επιβίωση, μια πατρική φιγούρα μες στο σπίτι..., της προτείνω απλά να ανοίξει ένα λάκο, να χέσει σύκα... και να βουτήξει με το κεφάλι (και να μείνουν τα ποδαράκια πάνω να κουνιούνται στον αέρα "ψαλιδάκι"!).

Μετά δεν είναι ν' αναρωτιόμαστε για τη δραματική αύξηση των διαζυγίων, για την έξαρση των φαινομένων οικογενειακής βίας, για τα δυστυχισμένα και προβληματικά παιδιά, για το αθάνατο ελληνικό οικογενειακό κέρατο! Μην αναρωτιόμαστε καθόλου!

Γιατί όταν είσαι 25... και προλάβεις μέχρι τα 30 και αμολύσεις και δύο κουτσούβελα για να τον "δέσεις" τον πασά στο σπίτι..., είναι προφανές ότι δεν αντιλαμβάνεσαι ότι σε 10 χρόνια, που ο κώλος σου δε θα είναι πια 25χρονης και το βυζί μετά από δύο μωρά θα έχει σταφιδιάσει... ο τύπος που πιθανότατα ποτέ δε σε αγάπησε / εκτίμησε / σεβάστηκε / θαύμασε και για τους τύπους και μόνο σε αποκατέστησε... θα τρέχει να βρει παρηγοριά και ξέσκασμα στα κωλάδικα έξω απ' την πόλη, με Βουλγάρες και Ουκρανάιζερ! Αλλά δεν αμφιβάλλω διόλου ότι ακόμα και τότε.. κι εσύ κι η μάνα σου θα έχετε φτιάξει τη "μαγική" πασπαρτού δικαιολογία: Ε, άντρας είναι και το κέφι του θα κάνει... - Ο κουβαλητής μας είναι, ας κάνουμε και τα στραβά μάτια, στο κάτω κάτω μας θρέφει, μας συντηρεί... και μπορώ ακόμα να το παίζω κυρία Κοκοβίκου με δόξα και τιμή!

Όσο για τους άντρες οι οποίοι είναι τόσο φλουορέσεντ να πέσουν σε τέτοια λούπα... υπάρχει η φυλή των εκ γεννησιμιού μαλακομαλάκηδων, που δεν καταλαβαίνουν Χριστό... κι ό,τι χόρτο τους πουλήσει η μία και η άλλη το τρώνε αμάσητο (να τους χαίρεστε, ρε μάνες, τους μπούληδές σας! Κοιτάξτε να κάνετε κι άλλους μην και εξαφανιστεί το είδος!) και δεν την ψάχνουν και πολύ τη δουλειά (καλά καλά... γι' αυτό γίνεται της τρελής στα κέντρα γενετικής από εξετάσεις DNA-πατρότητας και σπεύδουν οι καβαλούσες κουμπάρον σύζυγοι να λαδώνουν μικροβιολόγους και νοσοκόμες να μην αποκαλύψουν στους αντράδες τους τον πραγματικό πατέρα των παιδιών τους...) και υπάρχει και η άλλη φυλή, των άλλων βουτυροαναθρεμένων από 'κει, που, ΟΚ, πέρασαν κάποια καλά 35..., κατά βάθος δεν τους χάλασε κιόλας ότι βρέθηκε κάποια να τους πάρει, να ανέχεται τη μαλακία τους και την παραξενιά τους και να της ρίχνουν και κανά κέρατο στη χάση και τη φέξη (ξέρουν τι ζώο παίρνουν, άλλωστε... Αν δεν κυλούσε ο τέντζερης... πώς θα 'βρισκε καπάκι;;), δεν τους χάλασε και το ετοιμοπαράδοτο μπεμπακουλάκι... και το 'καναν αβαβά (κι ας παριστάνουν ότι δεν το 'χαν προγραμματίσει και δεν το 'θελαν).

Κορίτσια... συγκεντρωθείτε!!! WOMEN INDEPENDENT! Mην καταπίνετε αμάσητα τα πρότυπα που μας κληροδότησαν οι γιαγιάδες μας και οι θείτσες μας! Δε φτάσαμε εδώ που φτάσαμε για να κρεμόμαστε από τους σπερματογόνους αδένες οποιουδήποτε μπούλη! Αν κάποια στιγμή θελήσουμε και μπορούμε και αποφασίσουμε να κάνουμε οικογένεια... οφείλουμε τουλάχιστον (σ' εμάς και τα παιδιά μας πρώτ' απ' όλα) να φροντίσουμε να έχει τα εχέγγυα της απαραίτητης ευτυχίας! Αλλιώς δουλειά δε γίνεται! Το πράγμα θέλει αγάπη, συνεννοήση, κοινούς στόχους και ενδιαφέροντα και πάνω απ' όλα να ξέρεις για ποιο λόγο παντρεύεσαι και για ποιο λόγο φέρνεις παιδιά στον κόσμο! Αφήστε τον Κωστόπουλο και τον Πανταζόπουλο στο χάσιμό τους και τις βίζιτές τους! Μην τους προσφέρετε στο πιάτο αυτήν τη σφαγή των αμνών! Μην τους την κάνετε εύκολη αυτήν την πώληση χαμερπού λάιφστάιλ και κουραφεξάλων φτιαγμένων από ανεγκεφαλίτιδα και συναισθηματική αναπηρία! Αφήστε τη γειτόνισσα και την ξαδέρφη να κουρεύονται! Ωραία, τους πήρε ο αρραβωνιάρης δαχτυλίδι και Louis Vuitton! Σίριουζλι! Πετάχτε τες στα Τάρταρα! Λες κι άμα θέλατε... δεν μπορούσατε να τους πηδήσετε τον αρραβωνιάρη (μαζί και τον αδελφό του) και να προβάλεται το DVDάκι στο γάμο τους σε widescreen (έτσι, για ένα πιο πρωτότυπο προσωπικό δώρο...). Αφήστε αυτό που βλέπετε σήμερα, ξύστε λίγο την επιφάνεια, αφήστε να "κάτσει η σκόνη" και ελάτε να μου πείτε σε 10 χρονάκια από σήμερα πού θα 'ναι αυτές και που θα 'στε εσείς!

Σκεφτείτε πριν γκαστρωθείτε!

Ψ Ο Φ Ο Σ !

Η καθαριότητα είναι η μισή αρχοντιά (η ψυχασθένεια της απλυσιάς)

Με αφορμή το κουτσομπολιό που κυκλοφόρησε, ότι η Τσιμτσιλή δεν πλένεται..., να επιχειρήσω μια ανάλυση του φαινομένου "η ψυχασθένεια της απλυσιάς" που είδα (μου είπε κολλητή γι' αυτό) και σε μια γνωστή και που, απ' ό,τι μπορώ να καταλάβω, πλήττει κατά κόρον άτομα που τα έχουν όλα και επί της ουσίας δεν έχουν τίποτα.

Η γνωστή, λοιπόν, το μπακγκράουντ της οποίας συνοψίζεται σε κάτι σε φάση "παρατείνω την απόκτηση πτυχίου μια 5ετία ακόμα (στο χαλαρό...), ψάχνω χίλια χρόνια για πτυχιακή/πρακτική και - για δες! - "γίνονται μαλακίες" και δε βρίσκω θέμα / δε βρίσκω πώς να το δουλέψω / είχε η μαμά μου μια γνωστή που ήξερε τον τάδε στο τάδε ινστιτούτο που θα με έπαιρνε για ένα 3μηνο αλλά τελικά "μωρέ... δεν έκατσε", η μαμά μου μου πληρώνει νοίκι και με χαρτζιλικώνει, αλλά με την προϋπόθεση να διατηρήσω ένα σταθερό - νορμάλ - χρώμα μαλλιών για τον επόμενο μήνα και να σουλουπώσω λίγο τα σαλβάρια και τα σταράκια 10ετίας..."... ε, και γενικότερα μια κατάσταση... χάσιμο και αλαμπουρδίαση...,

...

μετά από επανειλημμένες συναντήσεις μαζί της, στις οποίες ερχόταν πάντα καταϊδρωμένη, λερωμένη, με τα ΊΔΙΑ ΑΚΡΙΒΏΣ! ρούχα, . . . ΜΥΡΙΖΕ!... και έβλεπες και στο μαλλί της ένα "λάδι" (ελιάς)..., να 'χει κατακάτσει από κάποια αλουσιά μήνα, να πούμε...,

διαπιστώσαμε ότι μάλλον είχε διαταραχτεί "ψυχικά" και χρησιμοποιούσε την απλυσιά για να κάνει ένα statement (;) / να "την πει" (σε ποιον ακριβώς;) (;) . . . για τη μόνιμη αφασία στην οποία είχε περιέλθει από κάποια 16 της, ξέρω 'γω..., και η οποία είχε αποβεί άκρως καταστροφική για τη μετέπειτα ζωή της: πτυχίο δεν έπαιρνε, οι εξεταστικές περνούσαν και αυτή κολλούσε αυτοκολλητάκια στην ντουλάπα της και έφτιαχνε κοσμηματάκια σε πετονιά, ξεκινούσε μια ξένη γλώσσα, ένα χόμπι, μια ασχολία, έμπαινε σε μία ομάδα... και είναι ζήτημα αν ο,τιδήποτε τέτοιο είχε τελικά διάρκεια άνω του 3βδόμαδου..., οι σχέσεις της άκρως προβληματικές και ανώριμες, . . .  οι σχέσεις της με τους γονείς της επίσης αλαλούμ (οι οποίοι γονείς, σε μια προσπάθεια απόδειξης του πόόόόσο και καλά "L' Oreal γιατί σας αξίζει" είναι κι ότι και καλά κατάφεραν μετά από χρόνια δουλειάς και κοπιάσματος να χτίσουν δικό τους σπίτι... πήγαν και έφτιαξαν μια έπαυλη κάπου στο διάολο... κι αφού κατάφεραν και έχτισαν/εξόπλισαν το σπίτι με ό,τι πιο ακριβό και υπερ-μοδάτο και γαμάτο υπήρχε..., εν τέλει ΄ΤΣΙΓΓΟΥΝΕΥΤΗΚΑΝ ΤΑ ΑΛΟΥΜΙΝΙΑ για τις πόρτες-παράθυρα!!!, . . . και τελικά δε βάλανε!..., με αποτέλεσμα να ποστάρουν ένα θείο να φυλάει καραούλι μες στο σπίτι τις ώρες που εκείνοι θα έλειπαν... μην και μπει κανένας κλέφτης!!! ΑΚΟΥ τώρα να δεις!!!)

Και, εν τέλει, το συμπέρασμα για την εν λόγω γνωστή είναι ότι η ζωή της ήταν τόσο ηλίθια και ανερμάτιστη... που μάλλον η "αποτυχία" τη χτύπησε... στο να μην πλένεται (;;!!) (σε σημείο που όταν κάποια στιγμή πλύθηκε, επιτέλους!... και η κολλητή της είπε "Βλέπω τα μαλλιά σου λάμπουν!"... γύρισε και της είπε "Α, το παρατήρησες, ε;;"), θέλοντας, έτσι, να απευθύνει κάποιο δριμύ κατηγορώ προς τους γονείς που ποτέ δε νοιάστηκαν πραγματικά και των οποίων η ζωή (για την ακρίβεια και πιο συγκεκριμένα το μεγάλωμα και η επιμέλεια των παιδιών τους) ήταν ΕΞΙΣΟΥ ανερμάτιστη και ό,τι να 'ναι; Στον γκόμενο που την πίεζε να "σουλουπωθεί λιγάκι" και να πάρει πιο σοβαρά το κόνσεπτ σχέση, έτσι ώστε κάποια στιγμή να καταφέρουν να μείνουν υπό κοινή στέγη;; Στην πουτάνα τη ζωή που της χρεώσανε

 και που - ω!, για δες! - απαιτεί κόπο και προσπάθεια και, εν πάσει περιπτώσει, κάάάάποια στιγμή, πού και πού... να στρώνεις και τον πωπουδάκο σου κάτω και να διαβάζεις;;; Η', εν πάσει περιπτώσει, αν με τις σπουδές δεν την πάλεψες ή δε σου άρεσαν ή πήρες τη ζωή σου λάθος... ΓΙΑΤΙ ΔΕ ΒΓΑΙΝΕΙΣ ΝΑ ΔΟΥΛΕΨΕΙΣ, ΡΕ ΜΠΟΥΡΔΕΛΑΚΙ ΑΝΑΠΟΔΟ;;;!!! ΓΙΑΤΙ;;;!!! ΧΕΡΙΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ;;; ΠΟΔΙΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ;;;!!!!! ΚΕΦΑΛΑΚΙ;;;! ΟΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΣΤ!!!!!!!!!!!

Πω πω πω πωωωω!!! Για τι ψυχασθένειες μιλάμε;;!

Τα 'χαμε ακούσει όλα, ρε παιδάκι μου!: αυτούς που πίνουν, αυτούς που καπνίζουν, αυτούς που κόβονται/καίγονται, αυτούς που βαράνε το κεφάλι τους στον τοίχο... όλα τα είδη αυτοκαταστροφής και αυτοτιμωρίας, σε μια προσπάθεια να παλέψουν - λέμε τώρα - αυτά τα άτομα ό,τι δεν προσπάθησαν καν! να αντιμετωπίσουν νωρίτερα με συμβατικούς τρόπους/μεθόδους (δουλειά, προσπάθεια, ειλικρίνεια, φίλοι, αναζήτηση βοήθειας σε πρόσωπα του στενού περιβάλλοντος ή και ψυχολόγους, γυμναστική... whatever!). Αλλά η απλυσιά, να πούμε, πού ακριβώς κολλάει;;! Τι ακριβώς μήνυμα περνάει και τι θέλει να εκφράσει;;! Στο κάτω κάτω της γραφής, έχεις και γκόμενο, ρε παιδί μου!, . . . ο οποίος... τι;!... δε σου λέει τίποτα;; Δεν αντιδρά; Δε διαμαρτύρεται;;! Σε ανέχεται;;! Και τι ακριβώς περιμένεις;;!;; Να σου πει κάποιος σε μια παρέα ότι βρωμάς και ζαίχνεις και άι στο διάολο κι εσύ κι η μπίχλα σου;;

Ίλεος!

Το σοκ και το πέος που εγείρει η λέξη ψόφος

Συχνά πετάω το "ψόφος!" είτε προφορικά είτε σε κανά Facebook και τέτοια και έχω μια φίλη να μου λέει "Ε, μωρέ, να... δεν ακούγεται ωραία" και μια άλλη τσουτσού να πιστεύει ότι μου χαλάει, λέει, το "πρόσωπο" στο Facebook! Ω! Ω! Ωωωωωωωωωωω!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

1. Ότι, δηλαδή, αν εγώ πετάξω ένα "ψόφος"... αμέσως θα λυγίσουν καμιά δεκαριά κορμιά απ' τη χολέρα! Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που και τις 100 φορές που στη ζωή μας μας έχει στείλει κάποιος στο διάολο ... εμείς αμέσως τρέξαμε να κάνουμε βαλίτσες (και δεν ξεχάσαμε τη μάσκα ύπνου)! Ωωωωω! Ωωωωω! Ωωωωωω!!!!!!! Μα είναι δυνατόν άτομα που έχουν τελειώσει Πανεπιστήμια να πιστεύουν ότι και μόνο η λέξη μπορεί να επιφέρει θάνατο;;; Ναι ναι... Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που ευχόμαστε "Ό,τι επιθυμείς!" και γι' αυτό ζούμε όλοι τον καθημερινό καρκίνο που ζούμε και όόόλα μας έχουν έρθει δεξιά! Πωωωω... Πωωωωω.... Είπα και την άλλη μαγική λέξη, "καρκίνος", κι είμαι σίγουρη ότι σήκωσα χιλιάδες τριχίδια ατομακίων που πιστεύουν όόόόχι ότι άμα την πεις θα το πάθεις... αλλά ότι άμα ΔΕΝ το πεις... ε τότε "καθάρισες"!, δε θα χτυπηθείς ποτέ από τη νόσο!

2. Όταν διαβάζω/ακούω ειδήσεις για σκυλιά που τους βγάζουν τα μάτια με τα χέρια ή που τα καίνε με καυτό λάδι, για πολιτικούς που βγάλανε έξω λογαριασμούς εκατομμυρίων, για ανύπαρκτες "βλαχάρες-αμόρφωτες-τελευταίες"

(απ' τ' αγαπημένα μου!)

που βάλανε τους αντράδες τους να καταχραστούν δημόσιο χρήμα για να τους ψωνίσουν σαλέ στο Γκστάαντ και επαύλεις στη Μύκονο, τηλεστάρ (φτου κακά) να υποκρίνονται και να ψεύδονται δημοσίως για ένα κάρο ευαίσθητα για τον "απλό βιοπαλαιστή λαουτζίκο" θέματα, νεάτερνταλ ανθρωποειδή να στέλνουν γυναίκες και παιδιά στο νοσοκομείο απ' το ξύλο - καλά, για πόλεμους, ακρωτηριασμούς βάσει αφρικανικών-μουσουλμανικών νόμων, παιδική πορνεία κτλ. κτλ. . . . δεν το πιάνω καν!...

... τι ακριβώς ΟΦΕΙΛΩ να κάνω ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΩ;;;!! ΤΗΝ ΠΑΠΙΑ;;; Να μην πω τίποτα γιατί αυτό "χαλάει τη δημόσια εικόνα μου";;; Σιγά μωρή Μπλερ!, να πούμε! Μη χέσω! Μη χέσω!!!!!!!!!!!

Η οποία αντίληψη περί υπεράσπισης της "εικόνας" και της "καλοσύνης" εκπορεύεται από ποιους;;;

Από άτομα 100% πληγέντα από ακρισία, με μοναδικά ενδιαφέροντά τους τους σαρογιαρμάδες της μάνας τους, το τι θα κάνει ο ΠΑΟΚ στην Ευρώπη και το πόσες μέρες τη βδομάδα θα σκατζάρουν ρεπό από τη δημόσια υπηρεσία στην οποία - πάλι καλά - εργάζονται;;;

Ή μήπως από άτομα που όόόόλο αυτό το κόνσεπτ περί θετικής διάθεσης, απαλλαγής απ' το "αρνητικό φορτίο" και ξαλάφρωσης του κάρμα το έχουν κάνει στάση ζωής ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΠΕΙΔΗ - όσο κι αν παριστάνουν ότι δεν ενδιαφέρονται και δεν αποσκοπούν σε υλικά αγαθά, βόλεψη, καλοζωισμό και καριέρες... - ξέρουν να παίζουν άριστα το παιχνίδι του δημοσιοσχεσιτισμού και της "ΚΑΛΗΣ ΠΡΟΘΕΣΗΣ", ένα ολιστικό "ας τα 'χουμε με όλους καλά, ποτέ δεν ξέρεις..."... - ε, μα αυτό ακριβώς!: επειδή ποτέ δεν ξέρεις! Ας το παίζουμε ότι δεν ενοχλούμαστε από κανέναν και ότι σε όλους μπορούμε να αναγνωρίσουμε κάτι καλό..., γιατί ξέρουμε πολύ καλά ότι από όόόλους αυτούς τους "όλους" έχουμε κάτι να επωφεληθούμε, είτε τώρα είτε μελλοντικά. Θες να το πεις δικτύωση; Θες να το πεις οικονομική στήριξη; Θες να το πεις κεράσματα;;; Ε, υπό αυτήν την έννοια έχουν λόγο να τους βλέπουν όλους καλούς και να υιοθετούν την - ομολογουμένως για πολύ πούτσο και ξύλο - ΟΥΔΕΤΕΡΗ ΣΤΑΣΗ (ανατριχιάζω και μόνο που το σκέφτομαι)!: ΟΚ, μαλάκω η τύπισσα αλλά αν αύριο μεθαύριο βάλει κι ένα χεράκι να ζμπρώξουμε τον αδερφό μου σε καμιά δουλίτσα.., γι' αυτό, άσε καλύτερα, ας μην τη σχολιάσω ως ανεγκέφαλη και ψωνάρα!  Ή  Δεν έχω κανένα κοινό με τον τάδε, οι ζωές μας απέχουν παρασάγγας... αλλά ας κάνω παρέα μαζί του γιατί έχει καλές σπουδές και δεν ξέρεις αύριο πόσα λεφτά θα βγάζει και τι κύκλο θα έχει δημιουργήσει... οπότε, άσε, ας μην παραδεχτώ πόσο "καμμένος" είναι! / Ας μην καταφερθώ εναντίον των γκομενών-τυλίχτρων, γιατί αύριο-μεθαύριο ποιος ξέρει αν κι εγώ δεν "αναγκαστώ" να το γυρίσω στο κυνήγι του 'κονομημένου που θα με βγάλει απ' τη μιζέρια μου;;

Το χειρότερο, λοιπόν, είναι ότι αυτή η δεύτερη κατηγορία ατόμων που ανατριχιάάάζουν με το "ψόφος" επιλέγουν την "ουδετερότητα" και τη σιωπή/αφάνεια/μη-διευκρίνιση των απόψεών τους, όχι από ακρισία, όπως οι πρώτοι, αλλά εντελώς συνειδητά!... μιας και γι' αυτούς... ΣΥΜΦΕΡΕΙ! να τα έχεις καλά με όλους και να ψιλο-είσαι και άοσμος-άχρωμος-αόρατος κάποιες φορές... Άλλωστε... δεν ξέρεις πώς τα φέρνει η ζωή.

Κι όταν ακόμα επιχειρηματολογήσεις για το γιατί κάποιες καταστάσεις ή άτομα σε βγάζουν από τα ρούχα σου... και τα άτομα αυτά δεν έχουν τίποτα άλλο να σου πουν... θα σου πετάξουν κι ένα "Μωρέ... τον εαυτό σου χαλάς που ασχολείσαι".

Ατάκα που μου δίνει καλή πάσα για το 3.

3. Εγώ τον ύπνο μου σπάνια τον χάνω κι αν τον χάσω θα είναι είτε επειδή είμαι σε υπερένταση απ' την πολλή δουλειά (ναι, να ενημερώσω κάποιους ότι υπάρχει και αυτό!: κανονική δουλειά, 8ώρου (πολλές φορές και 10ώρου), 5 μέρες τη βδομάδα, για 3 και 60, με μαλακοαφεντικά και μαλακοσυναδέλφους που νομίζουν ότι με 3 και 60 εσύ ΟΦΕΙΛΕΙΣ! να παράγεις για 3 χιλιάδες!) είτε επειδή με παράτησε κανάς γκόμενος (και τα τελευταία 2 χρόνια ούτε καν αυτό...) είτε επειδή έχω άγχος με κανά διάβασμα, εξέτασεις κτλ. (να ενημερώσω κάποιους και αυτό τι θα πει;;;...).

Με άλλα λόγια, Π Ρ Ο Φ Α Ν Ω Σ ! και δε χάνω τον ύπνο μου επειδή κάποια ηλίθια τύλιξε κάποιον πανηλίθιο και της ψώνισε LV ή επειδή μπατσάκια 21 χρονών βγαίνουν απ' τη Σχολή και πληρώνονται 1.300 ή επειδή η άλλη 23 χρονών εκεί που καθόταν και ξυνόταν είπε να τραβήξει και μια γκαστριά να μη χάνει χρόνο ή επειδή η γυναίκα του Τσοχατζόπουλου τον παίρνει από παντού! Ούτε μία άσπρη τριχούλα! Λέω αυτό που είναι να πω γιατί αυτό μου βγήκε να πω εκείνη την ώρα, γιατί σπάω πλάκα με το distribution ψόφων προς πάσα κατεύθυνση, γιατί έτσι "ξεσπάω", γιατί έτσι βγάζω το άχτι μου. Και εκεί λήγει η υπόθεση. Πρέπει, δηλαδή, να κάθομαι και να κάνω εκτενή ανάλυση του γιατί θεωρώ ότι υπάρχει κοινωνική αδικία, γιατί κάποιοι απολαμβάνουν ΤΥΧΑΙΑ πράγματα που άλλοι θα έπρεπε να έχουν, γιατί πολιτικά έχουμε φτάσει εδώ που έχουμε φτάσει, τις πταίει και γιατί πιστεύω, στην τελική, ότι, ναι!, υπάρχουν άτομα που μου χαλάνε την αισθητική;;; Έχω θέση πάνω σε αυτά αλλά σε ποιον να κάτσω να την πω;;; Στο πιθήκι τον ΜΠΑΟΚτζή ή σε άτομα που επιβιώνουν με ψυχοφάρμακα γιατί ΖΟΡΡΡΡΙΙΙΙΣΤΗΚΑΝ! ΖΟΡΡΡΡΡΡΡΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΣΤΗΚΑΝ!!!!;;;;;; (παραπομπή στην εισαγωγή του Poulos et al., Μάρτιος)

4. Η διαφορά μου, ίσως, από τους "άκριτους" και τους "ουδέτερους" είναι ότι εγώ δεν τρέφω απολύτως καμία ψευδαίσθηση/αυταπάτη ούτε ότι αρέσω σε όλους ούτε ότι δεν υπάρχουν άτομα που με "θάβουν" ούτε ότι είμαι η καλύτερη του χωριού. Και το ακόμα γαμιστερότερο είναι ότι ακριβώς επειδή έχω λυτρωθεί από τέτοιους "πόθους", να είμαι αρεστή, δηλαδή, σε όλους και "το καλό παιδί της παρέας" (κοινώς μέτριο βαρετό ψοφίμι που προτιμά απλά να περιφέρει το κορμί του χωρίς να ανοίγει το στόμα του να πει λέξη!, μην κι αυτή η λέξη που θα πει κάτσει στο λαιμό κάποιων και γραφτεί στα πρακτικά και χάσει τη συνοχή του το όνειρο για απαγκίστρωση από ζωές, κέφια, κύκλους, δραστηριότητες και - γιατί όχι; - πορτοφόλι άλλων), για ακριβώς αυτό το λόγο, λοιπόν, έχω το απόλυτο θάρρος της γνώμης μου και το ακόμα πιο απόλυτο δικαίωμα έκφρασής της.

Έχω απόλυτη συναίσθηση του ότι δεν πρόκειται να λάβω κάποιου είδους χειροκρότημα για το "ψόφος" αλλά μια φορά εγώ το άχτι μου το έβγαλα και, άμα λάχει, κατέδειξα και 2-3 μαλάκες-ενόχους ή ανέδειξα και κάτι εξοργιστικό-ρεζίλικο.

5. Όσο για το ότι χαλάω τη μόστρα μου στο Facebook... φαντάζομαι ότι αν κάποιος δε γουστάρει να βλέπει αυτά που γράφω... ε, ας μην τα βλέπει ή ας με βγάλει απ' το Facebook ή ας με βγάλει κι απ' τη ζωή του - δεν είμαι εγώ αυτή που τραβάω ζόρι με το θέμα. Εξάλλου, κι ένας απ' τους λόγους που έκλεισα τον προηγούμενο λογαριασμό μου πέρυσι ήταν ακριβώς ότι δε γούσταρα να βλέπει ο κάθε μπινές που είχα αποδεχτεί ως "Φίλο" τι κάνω και τι γράφω! Σα μια ξαδέρφη που διάβασε κάτι που έγραφα σε φάση ότι μετά από κάποια ηλικία πρέπει να μπορείς να αποδεσμεύεσαι συναισθηματικά από την έννοια "σπιτάκι"... και φρίκαρε!, να πούμε! Φρρρρίίίίκαρε!!!! Τόσο που άφησε και comment!: "Τι 'ν' αυτά που γράφεις;;;"!

Α, επίσης, όποιος θεωρεί ότι το βιντεάκι που θα αναρτήσει στο Facebook, η ατάκα που θα αμολύσει, το κόμεντ που θα κάνει στη φωτογραφία του τάδε... κτλ. κτλ. κτλ. . . . είναι ενδεικτικά του χαρακτήρα του... ε, τότε μήπως ήρθε ο καιρός να αναθεωρήσουμε περί νοημοσύνης κάποιων;;

Μην ανοίξω καν το στόμα μου για κάποιους που στην πραγματική τους ζωή είναι ο ορισμός του καψιματία (επαγγελματίας "καμμένος") αλλά κατά τ' άλλα στο FB προσπαθούν να τα έχουν όλα νιτ εντ τάιτ και να παριστάνουν τους καλτ μαλάκες που ενδιαφέρονται για όλα τα στάιλις(h) και ταυτόχρονα πολίτικαλι κορέκτ θέματα, εξ ου κι ότι προσέχουν σχολαστικότατα τι φωτογραφίες θα ανεβάσουν, σε ποιανού τη φωτο θα κάνουν Like και η παπαρίτιδα σταματημό δεν έχει...

Και, εν πάσει περιπτώσει, οι άνθρωποι των οποίων η γνώμη για μένα μετράει... είναι μετρημένοι στα δάχτυλα και θαρρώ ότι οι μισοί κιόλας απ' αυτούς... Facebook δεν έχουν. Αν είναι δυνατόν, δηλαδή, να τραβάω ζόρι με το τι θα νομίζει για μένα ο τάδε παπαρίγκος απ' το τάδε χωριό, που έχει φτάσει 30 χρονών γομάρι κι ακόμα τον συντηρούν οι γονείς του γιατί ποτέ δεν μπόρεσε να ανακάμψει από την αποτυχία του να γίνει ποδοσφαιριστής σε τοπική ομάδα Δ' Εθνικής... ή η τάδε αποτυχημένη ΤΕΙ-ιτζού του κώλου που έχει μαδήσει όλο της το φρύδι και δεν μπορεί να βγει να πάει μέχρι το περίπτερο άμα πρώτα δεν αδειάσει 3 μπουκαλάκια μάσκαρα της Πενέλοπε Κρουζ στις 2 τρίχες που έχει για ματοτσίνορο! Μη χέσω, να πούμε!, μη χέσω!!!!!!!!!!!

6. Και κλείνω με το πιο τρανταχτό επιχείρημα: Δηλαδή από όλα αυτά που συμβαίνουν και λέγονται γύρω μας, από τα τόσα blogs και ειδησεογραφικά-δημοσιογραφικά sites που εύχονται καθημερινά σύφιλη και πανώλη στον Παπανδρέου, το Βενιζέλο, τον Πάγκαλο, τον Τσοχατζόπουλο, τον Καρατζαφέρη, που από πάνω μέχρι κάτω τους "στολίζουν" με "παχύδερμο/ελέφαντας/τρίφυλλη ντουλάπα/θα μας κατασπαράξει/ο μαμάκιας", τα εκατομμύρια σχόλια που αναρτώνται δημοσίως στο ίντερνετ για διάφορα θέματα και περιστατικά (τους γκαίη, τους φονιάδες, τη θανατική καταδίκη, τους πολέμους στη Μέση Ανατολή, το ΔΝΤ . . .) . . . αυτό που ιντριγκάρει περισσότερο το περί "ορθότητας"-"κομ-ιλ-φο"-"χριστιανοσύνης" αίσθημά μας... είναι το "ψόφος" που θα γράψω εγώ στο Facebook;;;;!!!!! Πω πω πω πωωωωωωωωωωωωωωωω!!!!!! Πωωωωωωωωωωωω!!!!!!

Αλλά δεν περίμενα καν γνώση και αντίληψη (πόσο μάλλον κριτική) αυτών των θεμάτων-γεγονότων από άτομα που ακριβώς επειδή θα τράβαγαν και κανά πήδουλο απ' το μπαλκόνι αν έπρεπε να ντιλ γουίθ με πολέμους-πείνες-βιασμούς-κατακρεουργήσεις-αδικίες-ελλείμματα-ανεργίες κτλ. κτλ. . . . προτιμούν να σκοτίζονται με το αν ο Τσιρίλο θα πάρει μεταγραφή στην Ίντερ, αν το κέικ της αδερφής τους φούσκωσε και γιατί το καινούργιο άλμπουμ της Μαντόνα βαθμολογήθηκε μόνο με 6 από το Pitchfork!

Πωωωω.... πωωωωωωω.... ΕΙΣΤΕ ΓΕΛΟΙΟΙ!!!!!!!!

Η λογοκρισία της LiFO σπάει κόκαλα (και ενίοτε και αρχίδια)!

Το 'χα πει από τότε που πρωτοκυκλοφόρησαν αυτά τα free press έντυπα, τύπου LiFO, Athens Voice, αργότερα και η FAQ και πάει κλαίγοντας: δεν υπάρχει πιο φασιστικό πράγμα από το τζάμπα μαζικό πλασάρισμα γνώμης (και συνεπακολούθως τάσεων, μόδας, προτάσεων κτλ. κτλ.). Δε θα σταθώ τόσο στο πώς αυτά τα έντυπα, παραμασχάλως κάθε φοιτητή - under 30 - συχνάζω και six d.o.g.s. και Cash Κεφαλάρι έγιναν ο ύμνος του χιπστερισμού και ξεκινάω λέγοντας ότι διαβάζω την ηλεκτρονική έκδοση της LiFO καθημερινά. Ομολογώ, επίσης, ότι στα περισσότερα από τα άρθρα που επιλέγω να διαβάσω δεν αναζητώ ούτε την καλή διήγηση ούτε την εκθαμβωτική αρθρογραφία ούτε καν την είδηση καθαυτή: το κράξιμο, τον (κακό) χαμό και το βυζοτράβηγμα στα σχόλια αναζητώ. Και το διασκεδάζω τσίτα! Τίγκα! Κάργα! Θα σταθώ, λοιπόν, από αυτό που βλέπω και από σχόλια που έχω στείλει κι εγώ και δε δημοσιεύτηκαν ποτέ, σε 2-3 περιστατικά λογοκρισίας και θα περάσω και στο χιπστερισμό (για ένα πρώτο μπάσιμο στο θέμα βλ. και Poulos et al. "Όλγα και Ζωή", αρθράκι Απριλίου).

Το πρώτο κρούσμα λογοκρισίας το διαπίστωσα άμα τη "Απολογία του Πέτρου Κωστόπουλου" (με τη χρεωκοπία της ΙΜΑΚΟ και ένα άρθρο-"απολογία" που δημοσίευσε ούτε εγώ κατάλαβα πού, στο οποίο, λίγο-πολύ, επαναλάμβανε το εμετικό μότο του "Η ζωή είναι πολύ μικρή για να είναι θλιβερή"), την οποία την αναδημοσίευσε και η ηλεκτρονική έκδοση της LiFO και από κάτω είχε προσθέσει η ομάδα που τσεκάρει τα σχόλια ότι, και καλά, υβριστικά και προσβλητικά σχόλια δε θα δημοσιεύονται, κάτι τέτοιο. Ακολούθησε καταιγισμός αρνητικών σχολίων για τον άμυαλο (και ακούραστο) γεροτέντιμπόι, πορνοξεκουτιασμένο λαιφστυλιά απ' το Βόλο, με τα τεράστια κοκάλινα δάχτυλα της διαφθοράς και της ρεμούλας (με το can't do without δαχτυλίδι νεκροκεφαλή) και όταν λέω καταιγισμός..., ναι, δεν πρόκειται να μπω στη διαδικασία να μετρήσω ούτε να βγάλω στατιστικά ούτε να αναδημοσιεύσω. Η προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι ένα 90κάτι% (τουλάχιστον) των σχολιαστών "έκραζε" τον Κωστόπουλο: για την ψευτιά του, την υποκρισία του, το ότι πήρε μια ολόκληρη γενιά στο λαιμό του με το μακάριο πλασάρισμα λαιφσταϊλισμού του κώλου και της χολέρας μέσω του Νίτρο και του Κλικ (παλιότερα)), πόσους εργαζόμενους άφησε στο δρόμο, πόσα χρέη, που αυτός και η Τζενάρα δεν πρόκειται όχι απλώς να πεινάσουν αλλά θα εξακολουθούν να ζουν στον χρυσοποίκιλτο τσιχλοφουσκωτό κόσμο τους χωρίς να δίνουν δεκάρα για τις ευθύνες τους αλλά ούτε και για το πόσο αντιπαθητικοί κατήντησαν κτλ. κτλ. Από αυτά που είδα, τα σχόλια ήταν αρκετά καυστικά, έντονα, ειρωνικά. Ύβρεις-προσβολές-κατάρες κτλ. . . ., ναι, δεν υπήρχαν και νομίζω ότι ο κόσμος κατάφερε να περάσει αυτό που ήθελε να πει και, εν πάσει περιπτώσει, δεν υπήρχε αμφιβολία ότι για έναν παλιομαλάκα μιλούσαν όλοι (τον ίδιο).

Έστειλα κι εγώ, λοιπόν, το σχολιάκι μου, ότι να πουν κάτι και για το γεγονός ότι έδερνε τη γυναίκα του. Το 'στειλα μία, το έστειλα δύο, το έστειλα τρεις..., μάλιστα έλεγα σε ένα από αυτά, κιόλας, ότι το θεωρώ και ψιλομαλακία, άμα λάχει, τόσο σοβαρά πράγματα όπως η ενδοοικογενειακή βία να περνάνε στο ντούκου και επέμεινα και για το γεγονός ότι ο κόσμος το ΄χει τούμπανο... Ήταν, μάλιστα, από τα πολύύύ πρώτα κουτσομπολιά που είχαν ακουστεί για σόου-μπιζ, τόσο παλιό και τόσο διαδεδομένο (όποιον και να ρωτήσεις θα σου πει ότι κάπου το έχει ακούσει) που..., ναι, ΟΚ, δεν καταλαβαίνω το λόγο να το κρατάμε κρυφό, να πούμε (για τη θέση μου επί των κουτσομπολιών κάνω βλέπε προηγούμενο αρθράκι).

Εν πάσει περιπτώσει, δεν το δημοσίευσαν ποτέ, έγραψα μία παράγραφο επ' αυτού και στο tromaktiko κι όχι ότι λυσσούσα που δεν ακούστηκε η "φωνή ΜΟΥ", αλλά μου τη σπάει απίστευτα αυτό το κρυφτούλι πίσω από το (κωλο)δάχτυλό μας. Αλήτες ρουφιάνοι δημοσιογράφοι, ξεπλυμένη και ξεπουλημένη φάρα: μπορούν να καταδεικνύουν ενόχους, να εκφέρουν γνώμη επί παντός επι στητού... αρκεί να εκφράζουν την αγελοπλειοψηφία τους και, φυσικά, να μη χαλάνε ούτε τη ζαχαρένια των (μεγαλο)εκδοτών τους ούτε την "πιάτσα". Γιατί μη μου πείτε ότι υπάρχει έστω και ένας γραφιάς σήμερα που δεν έχει ανταλλάξει, έστω, χειραψία με τον Κωστόπουλο... Επίσης μη μου πείτε ότι ο αρχι-αυτός της LiFO δεν έχει συμφάγει τουλάχιστον μία φορά με τον ΚωστόπουλΑ! Άσε που.... σε κάποιο πίσω μέρος του μυαλού τους είμαι βέβαιη ότι σκέφτονταν ότι ας έχουν καλυμένο το κώλο τους σήμερα, ας μετριάσουν - όσο περνά απ' το χέρι τους - την οργή, τη λοιδορία, τα υβριστικά σχόλια, τις υπερβολές, τα κουτσομπολιά, το άχτι!, εν πάσει..., γιατί αύριο-μεθαύριο κανείς δεν ξέρει τι κανόνι μπορεί να βαρέσουν κι οι ίδιοι ή πιο σκάνδαλο εις βάρος τους μπορεί να έρθει στην επιφάνεια.... ε, και καλό θα 'ταν τότε... τα υπόλοιπα έντυπα, οι "συνάδελφοι"... να τους ρίξουν στα μαλακά: φύλαγε τα ρούχα σου να ΄χεις τα μισά, που λένε. Τάτσι-μήτσι-κότσι τα παπαγαλίνο, που λέτε.

Και το εννοώ αυτό που λέω: οποία υπεράνω γελοιότητα απ' το να ξέρει όλο το έθνος ότι ο Κωστόπουλος δέρνει το γυναικάκι του.... και να το κάνουν όλοι τουμπεκί ψιλοκομένο;;; Το ακόμα αθλιότερο, δε, η Τζενάρα να ΄χει και κανά αφιέρωμα για τις δαρμένες στο blogίδιό της... Χο χο χο! Η καμήλα την καμπούρα της...

Δεύτερο(τριτο) κρούσμα λογοκρισίας... Κάτι στήλες, κάτι αρθράκια, κάτι αφιερώματα που κάνει κατά κόρον η LiFO (καλά, και τα άλλα freepressοστάσια) σε ατομάκια με τα εξής κοινά γνωρίσματα (πιο κοινά δε γίνονται!):

-καλλιτέχνες (θες ποιητές; θες γλύπτες; θες φωτογράφοι; θες ηθοποιοί;;)

-χίπστερ όσο δεν πάει (βλ. δευτερότριτες παραγωγές που προβλήθηκαν μόνο σε κάποιο Βερολίνο, σε κάποιο Μόντρεαλ, σε κάποια Κοπεγχάγη...., βλ. κολλητάρια κάποιου Λάνθιμου - βεβαίως, βεβαίως... -, βλ. δε μένουν σε τίποτα λιγότερο από κάποιο ΛΥΚΑΒΗΤΤΟ, ΜΕΤΣ, ΜΕΤΑΞΟΥΡΓΕΙΟ, ΑΚΡΟΠΟΛΗ (πραγματικά!, μιλάμε!... πάρτε στατιστικά!) και, φυσικά, αγαπημένες τους περιοχές στην Αθήνα δεν είναι τίποτα λιγότερο από τα επίσης Εξάρχεια, Μεταξουργείο, Αθηνάς, Λόφος Στρέφη...)

-ατομάκια που στα 22 τους έχουν ήδη καταφέρει και μένουν μόνα τους σε κάποιο νεοκλασικό ή (σεμνό) λοφτάκι σε κάποια από τις παραπάνω περιοχές (ΑΡΑ: είτε τα άτομα αυτά βγάζουν ένα 1500άρι το μήνα στην καθισιά τους για να μπορούν να αντεπεξέρχονται στα ενοίκια των συγκεκριμένων περιοχών είτε... το βρήκαν γονική παροχή/κληρονόμησαν;;; Ή μήπως ο μπαμπάς ακόμα Ζμπρώχνει με κάποιο εμβασματάκι/χαρτζιλίκι του 1500άρικου (μίνιμουμ) επίσης;;;)

-πριν τα 30 τους έχουν καταφέρει κι έχουν αποκτήσει διεθνή - λέει η LiFO - φήμη σε παρακλάδια της μουσικής/στυλιστικής/ντιζαϊνοαυτής, ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ! στην Ελλάδα ελάχιστοι τους γνωρίζουν..., θεωρούνται, δε, πρωτοπόροι!, λέει, στο είδος τους στη Μογγολία (παπαροντανταϊσμός πώλησης κοπανιστού αέρα ξυσματιαζόντων χρυσοτσούγγρανων...)!!!

-δουλεύουν τόόόόόσο σκληρά, δε, που η ζωή τους προλαβαίνει να βρίσκεται κάπου μεταξύ Λονδίνου-Νέας Υόρκης-Βερολίνου (ΠΑΝΤΑ! Άλλες πόλεις, δε, ο κόσμος δεν έχει! Μας τελείωσαν!) και επίσης η καθημερινότητά τους περιλαμβάνει πάντα έναν ξέγνοιαστο καφεδάκο στον τάδε βοτσαλομαρμαρόστρωτο πεζοδρομάκο που τόόόσο αγαπάνε στην Αθήνα...

-έχουν οπωσδήποτε σπουδάσει κάποια υψηλή τέχνη σε κάποιο επίσης ΛΟΝΔΙΝΟ-ΒΕΡΟΛΙΝΟ-ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ, χωρίς, φυσικά (εκτός ελαχίστων φωτεινών εξαιρέσεων που ήταν, προφανώς, τόσο ταλέντα που τους χορήγησαν υποτροφία), να γίνεται λόγος για το πόσα λεφτά χρειάστηκαν για να μεταβούν στο ΛΟΝΔΙΝΟ-ΒΕΡΟΛΙΝΟ-ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ, πόσα λεφτά χρειάστηκαν για να διαμείνουν (σε τίποτα λιγότερο, επίσης, από ένα σεμνό λοφτάκι) στο ΛΟΝΔΙΝΟ-ΒΕΡΟΛΙΝΟ-ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ, να φάνε, να πιουν, να μετακινηθούν, να πληρώσουν τους λογαριασμούς τους, να κάνουν τα ταξίδια-εφορμήσεις που έκαναν από 'κει (βλ. γύρισα τη μισή Λατινική Αμερική σε ένα χρόνο (στον οποίο, αυτενοουμένως, ούτε σπούδαζα ούτε δούλευα)) + να πληρώσουν τα δίδακτρά τους και, βεβαίως, ΠΟΥ ΤΑ ΒΡΗΚΑΝ τα λεφτά να κάνουν αυτήν τη ζωή;;;; 

Αφήνουν, απλώς, να πλανάται...., ότι, ναι, ΟΚ,  . . .  προέρχονται, άμα λάχει, κι από μία οικογένεια που κάθε άλλο παρά οικονομικό πρόβλημα αντιμετώπιζε και που ήτο πολύύύ πολιτισμένη και hype και με επίσης καλλιτεχνικές ανησυχίες, λέει...

-ορισμένοι, δε, από αυτούς φέρουν το ήδη βαρύ (σαν ιστορία) όνομα κάποιας μάνας γνωστής φωτογράφου, κάποιου πατέρα θεατρανθρώπου..., κάποιας θείας σκηνογράφου με καριέρα κοντά στον Φο... και τέτοια

Κάτι σαν την κόρη του Νταλάρα, να πούμε, που 23 χρονών την μπάσανε σκηνοθέτη στο Εθνικό Θέατρο. Μπουχαχα

-Και που, φυσικά, οι ζωές αυτών των ατομακίων περιέχουν πάντα έναν τέλειο, γαμάτο, ομοϊδεάτη, συνοδοιπόρο και - ω! θαύμα! - επίσης καλλιτέχνη σύντροφο..., που η καθημερινότητά τους, πέρα από τον καθημερινό καφεδάκο στον τάδε πεζόδρομο, που αναλύσαμε και παραπάνω, περιλαμβάνει κηπουρική στο 100 τετραγωνικά μπαλκόνι τους με θέα την Ακρόπολη, μαθήματα πορτογαλικών και γιοκαλίλι, συμμετοχή σε οργανώσεις διάσωσης γκρενά πεταλίδων... και δε συμμαζεύεται.

Πράγματα, δηλαδή, που εσύ ΟΦΕΙΛΕΙΣ! να λυπάσαι! που δεν μπορείς να τα κάνεις! Που ΟΦΕΙΛΕΙΣ! να ντρέπεσαι που δεν μπορείς να τα έχεις! Και που είναι ΒΕΒΑΙΟ! ότι τα κατακρίνεις επειδή τα ζηλεύεις, επειδή τα φθονείς και επειδή είσαι τόσο ατάλαντος/-η και ακαλλιέργητος/-η... που ούτε στο μισό από το μικρό τους δαχτυλάκι δεν τα φτάνεις αυτά τα άτομα!

Ναι, ομολογώ ότι η καινοτομικότητα των ιδεών μου αρχίζει και τελειώνει στο να φορέσω στον Ορέστη αντιανεμικό Nike και να τον πετάξω ανάμεσα σε ένα χορό ντυμένο από το ασημάκι της Σοκοφρέτας! Ουάάάάουουουου!!!!.... Σ Ο Κ Ο Φ ΡΡΡ Ε Τ Α Α Α Α Α ! ! ! ! 

Μπήκα σε 2 τέτοιες συνεντεύξεις, λοιπόν, η μία μιας τύπισσας under 30, dj, λέει, σε κάποιο Παρίσι (α, ναι, αυτό το ξέχασα), πολύ γνωστή εκεί πέρα, λέει, τη ζητάνε όλοι.... κι ο παραγωγός της είναι ο τάδε... και μιας άλλης, κόρης γνωστού σκηνοθέτη του θεάτρου, που θεωρείται μεγάλο ταλέντο, λέει, και έχει σπουδάσει σε πόσες σχολές του εξωτερικού κι εγώ δεν ξέρω. Και ξεκίνησα να διαβάζω τα σχόλια των αναγνωστών από κάτω:

"Βαρεθήκαμε πια", έλεγε ένας, "την τόση προβολή ατόμων που τα έχουν βρει όλα έτοιμα απ' το σπίτι τους / που είχαν την πολυτέλεια να ακολουθήσουν αυτό που ήθελαν όταν άλλοι παλεύουν για ένα πτυχίο σε δύσκολες σχολές / που παρουσιάζετε τόσο τέλεια τη ζωή τους λες κι οι υπόλοιποι πρέπει να ζηλέψουμε ή τους οφείλουμε ευγνωμοσύνη που υπάρχουν", "Τι θέλετε να μας πείτε", έλεγε ένας άλλος, "με τη συνέντευξη αυτή; Να θαυμάσουμε τη δυστυχία του να ζεις μεταξύ Νέας Υόρκης και Παρισίου;;; Το πόσο σκληρή στάθηκε η ζωή για άτομα που στα 23 τους τα πήρε από κοντά ο τάδε μεγαλοσκηνοθέτης/διευθυντής μουσείου και τα έμπασε στα πράγματα;/ Που ενώ πέρασε Φιλολογία/Ιατρική προτίμησε την γλυπτική/φωτογραφία;;" και άλλα τέτοια, με το νόημα (το "ζουμί") αυτών που κράζω κι εγώ παραπάνω. Ήτο χαρακτηριστικό, δε, ότι τα σχόλια αυτά παίρνανε 30τόσα like, ξέρω 'γω, (ΟΚ, η LiFO το like το έχει "Ενδιαφέρον/Μη ενδιαφέρον") και μόνο 2-3 διαφωνούσαν ή πέταγαν την επιχειρηματολογία (Δημοτικού) "όσα δε φτάνει η αλεπού..." ή τα "είστε κακοπροαίρετοι" κτλ. κτλ. Κάποιοι άλλοι, δε, το έριχναν στην εποχή: που μας έχει κάνει τόσο σκληρούς και μόνο να μισούμε ξέρουμε και να προσπαθούμε να μειώσουμε το έργο των άλλων, λέει.

Και στις 2-3 συνεντεύξεις κάθισα κι έγραψα ένα σχόλιο με τη γνώμη μου. Ούτε υβριστικό ούτε φασιστικό ούτε προσβλητικό - καλά καλά χωρίς πάθος: ακριβώς επειδή έχω αντιληφθεί τη δυσκοιλιότητα δαμάσκηνου 

που τους δέρνει όλους εκεί μέσα (και το γαμάτο είναι ότι άλλοι είχαν ήδη αφήσει σχόλια πολύ "σκληρότερα" απ' τα δικά μου! "Την έπεφταν" ακόμα και σε αρθρογράφους της LiFO που έχουν κολλητούς τέτοια ατομάκια και γι' αυτό πασχίζουν κάθε φορά να (υπερ)προβάλλουν τις φυσιογνωμίες τους και τις δουλειές τους), προσπάθησα να είμαι "γλυκιά" και σχετικά ουδέτερη και να γράφω και σε τρίτο ενικό (σε φάση "πρέπει να γίνει αντιληπτό / κάποιοι πιστεύουν / είναι ευρέως κατανοητό" κτλ.)...

Εν ολίγοις, αυτό που έλεγα ήταν ότι είναι εντυπωσιακό το ότι η πλειοψηφία αυτών των ατομακίων-χιπστεριάδων που προβάλλονται είναι σαφές-σαφέστατο ότι έχουν "σπρωχτεί" από το οικογενειακό πορτοφόλι (και ενίοτε και όνομα) (καλά, εννοείται δεν τα 'γραφα έτσι...) και ότι πρέπει να καταλάβουν εκεί στη LiFO ότι τη στιγμή που στην εποχή μας εκεί έξω υπάρχουν παιδιά με διδακτορικά στη Βιοτεχνολογία και τη Ρομποτική, που τους έχει βγει ο κώλος στα μαθηματικά, τη μελέτη, την έρευνα, τα εργαστήρια κτλ. κτλ. και πάλι δεν μπορούν να βρουν δουλειά ή δουλεύουν 14ωρα για το βασικό μισθό... είναι αν μη τι άλλο προκλητικό να υπερ-προβάλλεται ο συγκεκριμένος τύπος ανθρώπων, που όόόόλα τους ήρθαν βολικά, που έκαναν "ζωάρες" από γεννησιμιού τους, που επαφίονταν πάντα στο ισχυρό μπακγκράουντ τους, που με μια νύχτα dj-ιλίκι βγάζουν όσα δε βγάζω εγώ σε ένα χρόνο... και, φυσικά, ξαναλέω...., υπήρχε κόσμος που έκραζε (και τα σχόλιά τους είχαν δημοσιευτεί κιόλας) πολύ πιο συγκεκριμένα πράγματα, με πολύ πιο καυστικό και απόλυτο τρόπο ("Αυτήν τη ζωή στο "δημιουργικό χάσιμο" ξέρω κι εγώ να την κάνω με την τσέπη του μπαμπά μου" / "Γιατί αν δε μας έλεγε ότι πέρασε 4η στη Φιλοσοφική θα 'σκαγε!" / "Ποια είναι αυτή που 22 χρονών την προσέλαβε αρχισυντάκτρια μεγάλη βρετανική οικονομική εφημερίδα;!" κ.ά. τέτοια).

Ένιγουέις... και στο διά ταύτα... 3-4 φορές τους έγραψα, αλλάζοντας και κάθε φορά το ύφος μου, χωρίς ειρωνεία και "γλαφυρισμό", έλεγα τα πράγματα όπως ήταν και ζητούσα απλώς λίγη κατανόηση και προς την "άλλη πλευρά", αυτή των "απλών θνητών"... και δεν τα δημοσίευσαν ποτέ.

Πέρα απ' το ότι, ΟΚ, έχουν το ελεύθερο να δημοσιεύουν ό,τι θέλουν - αλοίμονο κιόλας -  . . . ε, δεν είναι και λίγο σα να τους τη χαλάς όταν τα λες "καλά" και "'ξηγημένα" και, κυρίως, με επιχειρήματα;;; Όταν βλέπουν ότι έχουν πέσει 40 άτομα να τους φάνε και μόνο 2 είναι με το μέρος της χΥπΣΤΕΡΙΑΣ τους..., οπότε αντιλαμβάνονται ότι δημοσιεύοντας κάτι που κρίνει (και θίγει) τα θεμέλια της νοοτροπίας του έργου τους... θα πρέπει να κοιταχτούν και λίγο στον καθρέφτη;;; Κι ότι, πάνω απ' όλα, επί της ουσίας τους καλείς να κάνουν την αυτοκριτική τους: πρώτον γιατί και οι ίδιοι κάτι τέτοια ατομάκια είναι (πώς, άλλωστε, μπορεί να βιοπορίζεται αξιοπρεπώς κάποιος που το μόνο που κάνει στη ζωή του είναι να αρθρογραφεί στη LiFO;;) και δεύτερον γιατί προβάλλουν και υπερασπίζονται και διαφημίζουν τα φιλαράκια τους και ένα lifestyle που οι ίδιοι θεωρούν ότι τους εξυψώνει δυο πούτσους πιο πάνω απ΄ τους υπόλοιπους.

Και, εν πάσει περιπτώσει, στην τελική.... υπάρχουν και αρθρογράφοι/bloggers στη LiFO που δημοσιεύουν ό,τι σχόλιο λαμβάνουν και κατά καιρούς κάποιοι έχουν εξαπολύσει δριμύτατες επιθέσεις και χαρακτηρισμούς εναντίον τους... και - δεύτερον - αν το θέμα τους είναι να φιμώνουν αυτούς που δε γουστάρουν (και έχουν και θέση) να καταπίνουν αμάσητο ό,τι τους πλασάρουν... γιατί αφήνουν εξ αρχής ανοιχτά τα κείμενά τους σε σχολιασμό;;; Το θέμα ποιο είναι ακριβώς;; Ή συμφωνείτε ή σκάστε;; Διαπιστώσαμε πώς μας κρίνει η πλειοψηφία κι αποφασίσαμε μέσα σε λίγες ώρες να το κάνουμε αβαβά το θέμα;;

Περί κουτσομπολιών

Ως προφέσορας του είδους νομίζω ότι όφειλα εδώ και καιρό κάποιες εξηγήσεις στο λαό μου. Ήρθε, λοιπόν, η ώρα να (ψ)σολάρω! Να μοιράσω πραγματική αφρόκρεμα στο κοινό μου!

1.       Όταν μιλάμε για κουτσομπολιά… μιλάμε για κουτσομπολιά: φήμες, κακεντρέχειες, «καπνός», έτσι ακούστηκε, αυτό κυκλοφόρησε, το είπε ο τάδε στον τάδε, φαίνεται να έγινε εκείνο, δείχνει να είναι έτσι… ΔΕ μιλάμε για δημοσιογραφική έρευνα, δε μιλάμε για ντοκουμέντα, δε μιλάμε για είδηση, δεν είναι νόμος!, δεν είναι οι πλάκες του Μωυσή και – ΠΡΟΦΑΝΩΣ! – αν δεν είσαι μπροστά… ΔΕΝ μπορείς να αποδείξεις ότι ήταν/έγιναν έτσι όπως τα λες.

     Την εξυπνάδα του τύπου «Κι εσύ πού το ξέέέέρειειειεις…;;;» θα την ακούσω πολλές φορές ακόμα;;; Όταν ξεκινάω την κουβέντα με το «Έχω κουτσομπολιό! Ακούστε!»… τη λέξη κουτσομπολιό δεν την ακούς;;; Ή μήπως δεν ξέρεις τι σημαίνει;;;

2.       Αν γενικά είσαι κατά των κουτσομπολιών ή δε γουστάρεις να ακούς αυτές τις μαλακίες…, ΟΚ, κοίτα τι σου ΄χω:

α. Γύρνα και πες «Δε γουστάρω, τα βρίσκω μαλακίες αυτά και δε μ’ αρέσει που ασχολείσαι» (μπορεί και να το συζητήσουμε…).

β.  Μην ακούς και μην ασχολείσαι.

γ.   Αν προσβάλλεσαι τόσο πολύ πια (κι εσύ και η αισθητική σου)… σήκω και φύγε.

δ. Πρότεινε ΕΣΥ! κάποιο σοβαρότερο και κουλέστερο θέμα σε μια παρέα ξενέρωτων-απολιτίκ-ανούσιων-βαρετών (και βαρεμένων)-καμμένων ατόμων που είναι διατεθειμένοι να κάθονται 2μιση ώρες που έχουμε βγει και να μη λένε τίποτα μεταξύ τους! Πόσες φορές ακόμα θα χρειαστεί να κάνω τον καραγκιόζη και να προμοτάρω το one woman show μου για να βγουν παρέες από την ανυπαρξία, την καΐλα και το λήθαργο που τους δέρνει;;;!!!

Το να στήνεις το αφτί του γαργαντούα, όμως, να μην παίρνεις ανάσα μέχρι να τελειώσω μην και χάσεις και το -α και μετά να ξύνεις τον κώλο σου για κριτική και «ξεφτιλισμό», του τύπου «Μα τα πιστεύεις αυτάάά;;; Μα είναι δυνατόόόν;;;!»… ε, δεν είναι και λίγο μαλακία (συν τοις άλλοις);;;

Κι επίσης… όταν βλέπεις μια ολόκληρη παρέα… 7-10 άτομα… (που επίσης παριστάνουν τις περισσότερες φορές ότι δεν ξέρουν τι θα πει Star και Τζένη Χειλουδάκη) να στήνει αφτί και να λυσσάει να μάθει κι άάάλλο κι άάάλλοο κι άάάλλοοοο… εσύ τι ζόρι τραβάς;;;

Πραγματικά! Αν έχεις να προτείνεις να κάνουμε ή να πούμε κάτι πιο ενδιαφέρον… ή έχεις άλλον τρόπο να κάνεις τη δική σου «ανάσταση» ανάμεσα στα ψοφίμια… γιατί πολύ απλά δεν παίρνεις το λόγο και δεν το κάνεις;;;

3.       Το αν εγώ τα πιστεύω τα κουτσομπολιά που φέρνω στο τραπέζι… δεν ξέρω τι ακριβώς εξυπηρετεί να το ξέρεις και τι κερδίζεις με το να σου απαντήσω. Και δε σε συμφέρει καθόλου να πάρεις τη σοβαρή απάντηση που σου ετοιμάζω – όπως τόσα και τόσα άτομα που αμέσως μαζεύονται σαν τα λαγούδια όταν τους αναλύω τη θέση μου επί κουτσομπολιών! Λέω, λοιπόν:

α. Τα κουτσομπολιά τα λέω για την πλάκα μου και την προσωπική μου διασκέδαση και αυτή… και όσο βλέπω ότι η παρέα (αυτοί, τέλος πάντων, στους οποίους τα λέω) διασκεδάζει και γουστάρει και γίνεται τζέρτζελο… διασκεδάζω πιότερο κι εγώ.

Με την ίδια λογική, να σταματήσουμε να λέμε και ανέκδοτα!... γιατί σε κάποιους φαίνονται κακόγουστα ή γιατί δε συμφωνούν με την αισθητική του εκάστοτε αστείου!

β. Απ’ τη στιγμή που δεν είμαι μπροστά στα συμβάντα ή δε γνωρίζω προσωπικά αυτούς τους οποίους αφορούν… είναι σαφές ότι όσο δεν παίζει με τίποτα να είναι έτσι… άλλο τόσο παίζει και καραπαίζει! Πώς να το κάνουμε;;

Αλλά είμαι βέβαιη για μερικούς/-ές ότι και να ήμουν μπροστά και να τα μετέφερα… αφού δε θέλουν να πιστέψουν ή βρίσκουν την «ώρα των κουτσομπολιών» την ιδανική στιγμή να κρίνουν το ποιόν μου… πάλι ψέματα και βλακείες θα τα ‘βρισκαν.

γ. Προφανώς επειδή – σε αντίθεση με άλλους – δε γεννήθηκα χτες και τα βιώματά/ακούσματα/διαβάσματά μου δεν περιορίζονται στο πάρτυ του Villa Mercedes, τους REC και το Cosmopolitan… είναι σαφές ότι έχω μια κάποια αντίληψη του τι μπορεί να ισχύει και τι είναι καραψέμα-λάσπη-χολέρα-στόχευση κτλ. Αλλά δεν κατάλαβα! Όποιος λέει σε μια παρέα «Σήμερα άκουσα ότι…»… σημαίνει αυτομάτως κι ότι το πιστεύει ή το συμμερίζεται ή ότι συμφωνεί ή – ακόμα χειρότερα – ότι κάνει κι εκείνος τα ίδια;;;!!! Δηλαδή απ’ το «Ακούγεται / Λέγεται / Φημολογείται / Εικάζεται / Μου είπαν / Μάθαμε»… τι ακριβώς δεν καταλαβαίνουν;;; Ποια ακριβώς ΜΗ-εμπλοκή μου στην πληροφορία ΔΕΝ αντιλαμβάνονται;;;

+    

4.       Επειδή το ακούω πολύ συχνά το «Τσ τσ τα τα, ρε παιδάκι μου! Γίίίνονται τέτοια πράγματα;;; Άκου να δεις! Διαφθορά! Είδες;;;…» και εισπράττω σπινθηροβόλα βλέμματα βοδιού,

   σε όλους λέω ένα πράμα: Φαντάσου να ήσουν δημοσιογράφος, τραγουδιστής, μεγαλομάνατζερ, μεγαλοεπιχειρηματίας, παρουσιαστής, ποδοσφαιριστής… και το μεροκάματό σου να ήταν από χίλια έως πολλές χιλιάδες ευρώ. Το  μ ε ρ ο κ ά μ α τ ο , έτσι; Όταν εδώ βλέπεις τον κάθε πουθενά να ξεκωλιάζει μισό λεκανοπέδιο επειδή έχει ωραίο αμάξι ή, έστω, σπίτι δικό του (κι όμως…)… εσύ με 100 χιλιάρικα το μήνα τι θα έκανες;;; Λιτανεία;;

Αν μπορούσες να ‘χεις όποια 19χρονη μοντέλα ήθελες, όποια διάσημη ήθελες (γιατί είσαι και πάμπλουτος  - άρα πλΕρώνεις καλά + ανεβάζεις το στάτους αυτών που είναι δίπλα σου (κοίτα, ρε, που πρέπει να κάθομαι να εξηγώ τα αυτονόητα)), τις ωραιότερες και πιο ποθητές γυναίκες της χώρας και ίσως κάποιες κι από το εξωτερικό…, ωραία…, θα τις έπαιρνες όλες τα πρώτα 1, 2, . . . 5 χρόνια!... κάποια στιγμή δε θα ήθελες να ζήσεις και «το άλλο»;;; Ή, εν πάσει περιπτώσει, ο κύκλος που θα ‘χες δημιουργήσει (οι όμοιοί σου) δε θα σε έπειθαν/«έσπρωχναν» να δοκιμάσεις και κάτι άλλο;; Στην αρχή μπορεί να είναι οι παρτούζες…, μετέπειτα έρχεται κι η ένωση πούτσας-σφιγκτήρα και γουστάρεις να τον φας κι από όμορφο αγόρι έτοιμο για όλα.

Στην αρχή πληρώνεις αλλά στη συνέχεια βρίσκεις και αγάπη σε αυτό – γιατί, πώς να το κάνουμε;; Η 24 ώρες το 24ωρο δημοσιότητα σε κάνει και σαλτάρεις…, χάνεις τον εαυτό σου, ξεχνάς πώς και γιατί ξεκίνησες, διαφθείρεσαι συνειδησιακά και τελικά «τη βρίσκεις» με ομοίους σου που μόνο αυτοί μπορούν να καταλάβουν πώς νιώθεις και τι περνάς, γιατί, αν μη τι άλλο, they ‘ve been there... – και έτσι αποκτάς και σταθερό γκόμενο και αγαπιέστε και αλληλοσπονσοράρεστε και το κρύβετε και ταμπουριάζετε και πάει κλαίγοντας.

Όταν, δε, στη φάση μπλέκονται και ναρκωτικά…, κάθε μέρα ώρα και στιγμή είσαι «φτιαγμένος» (πάλι με «ομοίους» σου)… νομίζεις ότι από ένα σημείο και μετά πολυνιώθεις και τι κάνεις;; Είσαι μονίμως στα χάι σου και παίρνεις ό,τι έχεις πλάι σου.

Εδώ εμείς, ρε, κι απ’ τη χαρά των νιάτων μας, την περιέργεια και τη μαλακία που μας έδερνε… και πόσα κάναμε το ένδοξο πάλαι ποτέ;!...

Πόσο μάλλον όταν εδώ που φτάσαμε (κι αυτό όχι τώρα – χρόόόνια κρατάει η πατέντα) και για φωτογράφος στο Κυνήγι και Κυνοφιλία να πας… πρέπει να κάτσεις να σ’ τον βάλουν! Όταν σου χύνουν τον κόσμο στα πόδια σου… λεφτά, συμβόλαια, μόνιμα χιλιάρικα, εξώφυλλα, δημοσιότητα, διάσημους φίλους, τζάμπα ταξίδια, πάρτυ, εύκολη ζωή… σίρουζλι… πόσοι από μας θα βρισκόμασταν ΜΕΣΑ σε αυτό και θα λέγαμε όχι;;;

5.       Η άλλη μαλακομαλακία που ακούω συνέχεια – και το λένε και με βεβαιότητα επιχειρήματος οι λούληδες! – είναι το «Έλα, μωρέέέέ… Ποιος τον παίρνει;;; Αφού αυτός είναι παντρεμένος!» (αν, δε, ο «αυτός» έχει και παιδιά… μιλάμε για το άθικτο της κωλοτρυπίδας αλα αλάθητο του Πάπα! Ωωωω! Ωωωω! Ωωωωωωωωωωωωω!!!!!!!!!!). Και τι θα πει αυτό, ρε βοδάκια!;, να πούμε;;; Τι θα πει;;; Ότι όποιος έχει παιδιά δε γουστάρει πού και πού να τον τρώει ή να τον δίνει σε άτομο του ίδιου φύλου;;; Γιατί;; Το κλείδωσε;; Το αμπάρωσε;;; Ή μήπως ξέρουμε μία και δύο περιπτώσεις ατόμων που ζουν μια ζωή με το «μεράκι» και δεν το ξέρει ούτε η γυναίκα τους ούτε τα παιδιά τους;;; Ή διατηρούν τους λεγόμενους γάμους-βιτρίνες για να μπορούν να είναι και έτσι για την κοινωνία, το αφεντικό και τη φουκαριάρα τη μάνα τους και γιουβέτσι για την παρτάρα τους;;; Ρε τι λέτε;;! Ρε τι λέτε ρεεεε;;;;!!!! Πού ζείτε ωρέέέέ;;;!!!

6.       Όσο για το πόσο κακιά είμαι που ΜΕΤΑΦΕΡΩ κουτσομπολιά (γιατί ΚΑΝΕΝΑ από αυτά που κατά καιρούς έχω πει δεν τα ‘χω βγάλει απ’ το κεφάλι μου… Κάποιοι μου τα ‘χουν πει κι εμένα)… ίλεος! Ίλεος!!! Δεν εύχομαι σύφιλη και χολέρα… λέω ότι κάποιος τον παίρνει! Δεν κατηγόρησα κανένα για φόνο, δεν ψευδομαρτύρησα ενώπιον Θεού κι ανθρώπων!, είπα ότι κάποια ήταν πρώην βίζιτα!

Το τι ζόρι μπορεί να τραβάνε ορισμένα άτομα με την «κακία» των κουτσομπολιών…, λες και λες για τη μάνα τους… (τη στιγμή που οι ίδιοι είναι ανά πάσα στιγμή ετοιμοπόλεμοι να κυκλοφορήσουν σε χρόνο dt ΚΑΙ στους 7 ορόφους της εταιρείας ότι εσύ τον παίρνεις γιατί η φούστα που φόρεσες σήμερα ήταν πιο πάνω απ’ το γόνατο ή ότι ο τάδε τα έχει με την τάδε επειδή του τράβηξε μια συρραψιά στη φωτοτυπία ταυτότητας!) και να το παίρνουν τόσο προσωπικά… δε νοώ να το καταλάβω!

Και, στην τελική, να σου πω και το άλλο;;; Στα τέτοια μου αν θα ζήσει ή θα πεθάνει η Παπαρίζου, στα τέτοια μου αν θα κυκλοφορήσει κάποιο ψέμα για τη Μενεγάκη, στα απαυτά μου αν θα στεναχωρεθεί ο Λιάγκας που του θίξανε τον ανδρισμό!!!… ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΚΑΙ ΚΑΜΙΑ ΛΥΠΗΣΗ για άτομα που κάνανε την ανυπαρξία τους και την ανικανότητά τους να ανοίξουν κανά βιβλίο να ξεστραβωθούν χιλιάρικα από καλά τσιμπούκια, στρατηγικές μαρκετινίστικης πώλησης της μάνας τους!, για άψυχα δυστυχισμένα πανικοβλημένα σαρκεία που βγάζουν λεφτά που εγώ δε θα δω ποτέ μου 100 διδακτορικά να είχα κάνει!!! και που το σύστημα που τους εκτρέφει και τους συντηρεί προσπαθεί να πολτοποιήσει τόσο πολύ την κριτική μας σκέψη, τη λογική και την αισθητική μας… προκειμένου να μας πείσει ότι ΑΥΤΟ! αξίζουμε τελικά ως τηλεθεατές-ακροατές-αναγνώστες! Όχι άλλο κάρβουνο!!! ΦΩΤΙΑ ΣΤΑ ΣΑΒΒΑΤΟΒΡΑΚΑ!