Φιγούρες εξωτικές και ταξιδιάρικες 3: Οι μαλάκες του πάρτυ

Άτομα που συναντάς σχεδόν σε κάθε πάρτυ, με εξαιρετικά γραφικές και χαρακτηριστικές συμπεριφορές και συνήθειες, και που θα σκεφτείς πάάάρα πολύ να τα (ξανα)καλέσεις στο πάρτυ σου...


1. Οι μαλάκες που ήρθαν για να φύγουν

Τα άτομα εκείνα που σου έρχονται για μισή ώρα γιατί ΠΑΝΤΑ έχουν και κάπου αλλού να πάνε... Το "κάπου αλλού", δε, αποτελεί πεδίον γελοιότητος λαμπρό, γιατί συνήθως πρόκειται για κάποια μαλακοπαπαριά του τύπου "τραπέζι με τους γονείς του γκόμενου / έχει έρθει μία φίλη από Ζιμπάμπουε / μου έχουν πει και κάτι παιδιά απ' το Εράσμους...", πράγματα, δηλαδή, που θα μπορούσαν ΑΝΕΤΟΤΑΤΑ να μην τα είχαν στριμώξει την ίδια μέρα με το πάρτυ σου - το οποίο, συνήθως, τους το ανακοινώνεις 3-4 μέρες πριν... και, ακόμα και αν προέκυπταν στη συνέχεια, θα μπορούσαν επίσης ΑΝΕΤΟΤΑΤΑ να πουν ότι δεν μπορούν γιατί έχουν να πάνε κάπου αλλού! Μιλάμε για την επιτομή της βαρεμάρας και της έλλειψης βούλησης! Ή μήπως μιλάμε για το κλασικό "επειδή μπορεί να είναι μάπα το πάρτυ..., ας έχουμε και μια καβάτζα μη χάσουμε το Σαββατόβραδό μας";; Άτομα που έρχονται στο πάρτυ μου με αυτήν τη λογική..., σόρι, ... στα τσακίδια!

Και στην τελική, αν έρχεσαι μόνο και μόνο για να σε δω ότι ήρθες ή για να μου φέρεις το κατιτίς μου, μην και πω ότι γι' αυτό ακριβώς δεν ήρθες, από την τσιγγουνιά σου, σάλτα και πηδήξου, λούγκρα!, που πιστεύεις ότι είμαι από αυτούς που τσεκάρουν απουσιολόγιο για να ξέρουν αν αξίζει να ξοδέψουν 10 σεντς για να στείλουν με τη σειρά τους μήνυμα στη γιορτή του άλλου!

ΙΛΕΟΣ ΚΑΙ ΨΟΦΟΣ!

Για να μην ανοίξω το άλλο ζήτημα..., με τους απρογραμμάτιστους και μονίμως δυσκοίλιους παπάρες, που έτσι και τους πεις για το πάρτυ σου 10 μέρες πριν..., θα γυρίσουν και θα σου πουν την απόλυτη μαλακία: "Ε, καλά..., μέχρι τότε βλέπουμε..." (πάλι με τη λογική ότι μέχρι τότε μπορεί να προκύψει κάτι πιο ενδιαφέρον...) ή το άλλο φοβερό "Ε, καλά..., τι πρηζώνεσαι τόσο πολύ;;" ΕΝΩ ΑΝ ΤΟΥΣ ΤΟ ΠΕΙΣ 3-4 μέρες πιο νωρίς, θα γυρίσουν και θα σου πουν το εξίσου συγκλονιστικό!: "Ωχ, μωρέέέέ..., μπορεί και να μην μπορώ... Αν μου το ΄χες πει νωρίτερα...".

Εν πάσει περιπτώσει, και για να το κλείνουμε μια και καλή: το πάρτυ / γιορτή / μάζωξη το κάνεις για να γιορτάσεις κάτι που σε χαροποιεί και καλείς κόσμο που υποτίθεται ότι γενικά γουστάρεις να είναι στη ζωή σου, ανεξαρτήτως δόσεων με τις οποίες θα επιθυμούσες να λαμβάνεις την παρουσία / παρέα τους, και δεν τους καλείς ούτε για να τους δείρεις ούτε για να "σ' τα στάξουν"!, τους καλείς για να περάσετε όλοι μαζί καλά, με όσες και όποιες παροχές μπορείς και έχεις διάθεση να παρέχεις. Αν αυτό δεν μπορούν να το εκτιμήσουν κάποιοι, ίσως πρέπει να αρχίσουμε να αναθεωρούμε τα περί γνωστών και φίλων.

2. Οι μαλάκες των σπηλαίων

Τα άτομα εκείνα που από τα πάρτυ κιόλας του νηπιαγωγείου είχαν αυτήν τη συνήθεια και δεν την απέβαλαν ποτέ, άλλοτε θεωρώντας ότι πάρτυ χωρίς να κάνεις το σπίτι μπουρδέλο "δε λέει" κι άλλοτε επειδή "ώώώχου, βρε αδερφέ..., εμείς θα καθαρίσουμε;;;", επιδιδόμενοι, λοιπόν, κάποιες φορές πράγματι κατά λάθος (πόσο κατά λάθος, όμως, είναι το κατά λάθος όταν κάνεις τη ζημιά και δε λες τίποτα, τη στιγμή, μάλιστα, που αν έλεγες..., ίσως προλαβαίναμε την ολοσχερή καταστροφή του καναπέ από αποτσίγαρο ή της εταζέρας από κρασολεκέ...;;) και κάποιες άλλες επίτηδες (με σκοπό να καταστρέψουν ο,τιδήποτε ωραίο/σένιο μπορεί να έχει το σπίτι του οικοδεσπότη - και γιατί να το έχει, άλλωστε;;; - στην τρανή απόδειξη του νεαντερνταλισμού τους και της διάθεσής τους να βρεθεί κάποια μέρα κάποιος που θα τους γαμήσει τη μάνα και δε θα ξέρουν από πού ήρθαν.

Μιλάω για τα άτομα που θα πετάξουν μασημένη καραμέλα βουτύρου στη σαλάτα του σεφ που με τόση φροντίδα έφτιαξες και σέρβιρες, προκειμένου οι καλεσμένοι να το μπερδέψουν με τυρί μέσα στο μισοσκόταδο και να κολλήσει στα δόντια τους. Τρου στόρι και έχει γίνει από ενήλικα άτομα, τα οποία αυτήν τη στιγμή που μιλάμε είναι καλοπληρωμένοι υπάλληλοι μεγάλων εταιρειών σε πρωτοκλασάτες πόλεις του εξωτερικού... Τι να πεις;...

Μιλάω για τα άτομα που ενώ τους έχεις εναποθέσει 3 τασάκια σε απόσταση μισού μέτρου από τον αγκώνα τους..., θα προτιμήσουν, όχι απλώς να ρίξουν τη στάχτη στο πάτωμα (να εύχεσαι να μην έχεις χαλιά...) αλλά και να σβήσουν το τσιγάρο τους στα πλακάκια σου! Γιατί, στην τελική, . . . ωωωωχου, βρε αδερφέ;;! Δε βαριέσαι;;;... Εμείς θα καθαρίσουμε;;; Εξάλλου..., ποιος θα μας δει;;; Αλλά και να μας δουν..., μπας και θα μας ξαναδούν;;; Και, ώώώώχου, βρε αδερφέ..., πώς κάνεις έτσι για ένα πούρο που σου 'καψε τον καναπέ που εσύ στερήθηκες 5 μισθούς για να καταφέρεις να τον αγοράσεις;;;! Ήμαρτον, αδερφάκι μου κι εσύ και η σχολαστικότητά σου!

Μιλάω για τα άτομα που επειδή θέλουν να βγουν ορυμαγδόν στο μπαλκόνι να καπνίσουν, να αλλάξουν παραστάσεις, να πάρουν αέρα..., δε θα προσέξουν σε καμία περίπτωση τα φυτά που με τόση φροντίδα και προσοχή εσύ μεγαλώνεις και συντηρείς 15 χρόνια τώρα! Θα γυρίσουν γλάστρες, θα πετάξουν τις στάχτες τους στα παρτέρια, θα σπάσουν δεκάδες φύλλα από τα πιο ευαίσθητα φυτά σου και δε θα έρθουν καν! να σου πουν ένα απλό "Μαλάκα..., σόρι, στη γαμήσαμε την μπιγκόνια..." και την επόμενη φορά, από ευαισθησία και μόνο, να σου φέρουν ένα μικρό γλαστράκι, ακόμα και με κάκτο, ξέρω 'γω!

Για κατουρημένες-χεσμένες τουαλέτες (και όλο τον περίγυρο...)..., δε μιλάω καν. Δεν περίμενα καν να φτάσω σε αυτό, άλλωστε, για να κρίνω την ανατροφή και τα βλαμμένα εγκεφαλικά κύτταρα κάποιων.

Να υπογραμμίσω, δε, ότι πολλά από αυτά τα άτομα που στο δικό σου σπίτι θα καφρουλιάσουν μέχρι αηδίας..., στο δικό τους όμως σπίτι για να μπεις..., θες βγάλσιμο παπουτσιών με μουσουλμανική ευλάβεια και πετσέτα γυμναστηρίου για να σου επιτρέψουν να καθίσεις στον καναπέ τους! Τους πηδάς απ' όπου έχουν τρύπα ή δεν τους πηδάς;;!

3. Οι μαλάκες που την είδαν τσιφλίκι τους

Όταν κλείνω τη μεσαία πόρτα του σπιτιού γιατί θέλω να κρατήσω τον κόσμο στο σαλόνι και την κουζίνα και δε βρίσκω κανένα λόγο άτομα που δεν είναι και κολλητοί μου να έχουν πρόσβαση στα ενδότερα (κρεβατοκάμαρα των γονιών μου, κοσμήματα της μάνας μου, λάπτοπ μου κτλ. κτλ.) ή όταν παρακαλώ να μη βγουν άτομα στο μπαλκόνι και μείνει η μπαλκονόπορτα ανοιχτή και ακούγονται τα ντεσιμπέλ και μας φέρει η συγκαμμένη από απέναντι την αστυνομία..., σημαίνει ότι 1ον) έχω λόγο που το κάνω και 2ον) είναι σπίτι μου και μπορώ και το κάνω. Στο σπίτι σου όταν έρθω εγώ ως επισκέπτης, επέβαλε τους δικούς σου κανόνες! Κι αν δεν τους σεβαστώ, πέτα με και με τις κλωτσιές, άμα λάχει, δεν τραβάω ζόρι. Αλλά όχι και να παριστάνεις το μαλάκα που τα έχει όλα υπό έλεγχο και επειδή τυγχάνει να έχει έρθει άλλες δύο φορές σπίτι μου θεωρεί ότι αυτομάτως έχει αποκτήσει και δικαιώματα ιδιοκατοίκησης! Ίλεος! Ίλεος!!! Και χωρίς να σου έχει δώσει κανείς την άδεια ή να σου έχει πει πού είναι, εσύ να ανοίγεις μόνος σου συρτάρια και ντουλάπια που ούτε εγώ δεν ήξερα ότι υπήρχαν μες στο σπίτι..., προκειμένου να βρεις μπισκότα! Επειδή έτσι σου καύλωσε εκείνη την ώρα! Σύφιλη!

4. Οι κλασικοί και απανταχού παρόντες γύφτουλες

Τα άτομα που με το που τους ανοίξεις την πόρτα και σου ευχηθούν για το ευτυχές..., έχουν ήδη σαλτάρει μέχρι το μπουφέ κι έχουν φουλάρει και για το σπίτι - κατά προτίμηση πιάνοντας τα πάντα ΚΑΙ με τα 20 δάχτυλα!

Τα άτομα που επειδή ήρθαν αργά και δε βρήκαν τίποτα στο μπουφέ να φάνε..., θα οργώσουν εντελώς ανερυθρίαστα και χωρίς - ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ! - να ρωτήσουν κανέναν τα ράφια της κουζίνας για να βρουν μια φρυγανιά να στηλωθούν! Ή θα σκαλίσουν το ψυγείο σηκωμένοι στα δάχτυλα των (πίσω) ποδιών μέχρι τα ακροδάχτυλά τους να εντοπίσουν την ξεχασμένη, ληγμένη μπύρα πάνω αριστερά στο τελευταίο ράφι!

Τα άτομα που έχουν κάνει από πέρυσι ουρά για το iPhone5 και που όπου βρεθούν κι όπου σταθούν σου πετάνε στη μούρη σα χταπόδι ότι πήγαν Κολέγιο και Κωστέα... αλλά που όταν ο μπουφές εξαντληθεί, θα γυρίσουν πέντε-πέντε μαζί το μπολ της σαλάτας του σεφ για να γλύψουν ΜΕ ΤΟ ΔΑΧΤΥΛΟ ό,τι έχει απομείνει στον πάτο! Τρου στόρι. Αυτά τα άτομα έχουν δικαίωμα ψήφου.

5. Οι τσουλίτσες

Οι γκόμενες εκείνες που έχουν ξεφύγει κατά πολύ από την ηλικία που και να μη φορούσες βρακί όταν έβγαινες δε σε παρεξηγούσε κανείς - τόσα ήξερες τόσα έκανες... - αλλά που ακόμα δε νοούν να καταλάβουν ότι τα γενέθλια μιας φιλενάδας δεν αποτελούν απαραιτήτως αφορμή και έδαφος για ψωλοκαβάλημα. Είναι τα αντίστοιχα άτομα που αν εσύ σκάσεις στο γάμο τους έτσι

θα θιχτούν και θα σε κοιτάξουν με μάτι τρία τέταρτα, όχι επειδή θα έχεις δείξει ασέβεια προς το μυστήριο αλλά επειδή θα έχεις τολμμμμήήήσει να τους κλέψεις τη λάμψη και να τις επισκιάσεις τη "σημαντικότερη μέρα της ζωής τους"! Όταν, όμως, εκείνες έρθουν στο πάρτυ σου έτσι...

δε συντρέχει λόγος!, γιατί είναι πάρτυ και άρα από τις μοναδικές ευκαιρίες να νοκ ντάουν ξερές απ' το ΤΖΑΜΠΑ αλκόόλ και να ρουφήξουν 10 καβλιά με καβαντζωμένη την αιτιολογία "Έλα, μωρέ, είχαμε γίνει μουνί κι οι δύο..., δεν καταλαβαίναμε πολλά... Απλώς βρεθήκαμε με σκισμένες σούφρες στο Ιπποκράτειο...".

Σκηνικά απείρου κάλλους και το να πιάνεις την τσουλίτσα και να της λες "Κοίταξε να δεις, στον τάδε μην πηγαίνεις και πολύ κοντά..., τον έχω ψιλοσταμπάρει και γίνεται παιχνίδι εδώ και κανά διβδόμαδο, άσ' τον σε μένα..." και εκείνη ακριβώς τη στιγμή να είναι σα να της λες τράβατόνε ρούφατόνε! Το βιάγκρα, άλλωστε, της παθολογικής τσούλας είναι να της πεις "Μην πλησιαάσεις τον τάδε... είναι δικός μου".

6. Οι απελπισμένες τριαντάρες

Τις Απόκριες είχαμε πάει με μια φίλη σε ένα αποκριάτικο πάρτυ σε σπίτι, με πάρα πολύ κόσμο, όλοι μασκαράδες, ένα σχετικό κέφι..., καλή μουσική, πάρτυ που γίνεται κάθε χρόνο, ηλικίες γύρω στα 30κάτι όλοι... Παρατηρούσαμε, λοιπόν, ότι επί της ουσίας δεν μπορούσες, όχι κουβέντα να πιάσεις, αλλά ούτε καν να αστειευτείς με κάποιον, μην και η γκόμενα καραδοκούσε μισό χιλιοστό πιο δίπλα και το "ωπ, σόρι..." στο σκούντημα πάνω του στριμωξιδιού το εκλάμβανε ως απόπειρα πεσίματος (και άρα κλεψίματος) στον γκόμενό της! Χαρακτηριστική σκηνή, κάποια στιγμή που είδαμε έναν τύπο ντυμένο πεταλούδα (ούτε που είχαμε δει πώς ήταν φατσικά) και πήγαμε να του αγγίξουμε τα φτερά και η γκόμενα παραδίπλα αντιλήφθηκε την κίνηση και σε κλάσματα δευτερολέπτου τον προσγείωσε στην άλλη πλευρά του μπράτσου της, ωσάν η μάνα όταν το κωλοπαίδι κάνει να γλυστρήσει από το χέρι της και να περάσει μόνο του τη διάβαση. Ίίίίίλεεεεοοοοος! Ίλεος!!!

Και άντε οι γκόμενες είναι τραγικές και φοβούνται μην και χάσουν τον ένα και μοναδικό αρσενικό που στα 30 χρόνια ζωής τους στραβώθηκε κι έμεινε μαζί τους πάνω από τριβδόμαδο... Οι γκόμενοι τι στάση λαμβάνουν απέναντι σε αυτό;; ΚΑΜΙΑ! Απάθεια! Βοϊδοσύνη! Φόβος! Δέος! Έέέέέρμαια, ρε παιδάκι μου! Να βλέπεις τώρα άτομα τα οποία μετά χαράς, υπό κανονικές συνθήκες θα τσούγγριζαν μαζί με τη γατούλα και τη μίνι-μάους έτσι, για το καλό..., αλλά όόόόόόχιιιιι!!!! Είσαι τρελήήήή;;;;!!!! Να το αντιληφθεί η γκόμενα και να έχουν να τρώνε κρεβατομουρμούρα μέχρι το δεύτερο Ψυχοσάββατο;;; Να μην έχουν πού το πέος-γομολάστιχα/δαχτυλήθρα/αφαλό ζμπρώξουν για τους επόμενος 3 μήνες;;;!! Ίίίίίλεεεεοοοοοος!!!!

Φιγούρες εξωτικές και ταξιδιάρικες 2: Οι "καλούληδες"

Τα άτομα που ενώ όλοι γύρω τους έχουν πρόβλημα με το προφανές, εκείνοι, είτε για να επιδοθούν στο αγαπημένο τους σπορ, δηλαδή το να "τη σπάνε" στους άλλους, είτε επειδή κάτι έχουν να κερδίσουν από το να βλέπουν και να αντιμετωπίζουν μία κατάσταση διαφορετικά απ' όλους τους άλλους, ή, τέλος, επειδή αποτελούν την επιτομή του λοβοτμημένου..., προσποιούνται ότι ίδιοι δεν έχουν κανένα πρόβλημα, . . . βρίσκουν πάντα και πιάνονται από το ένα χιλιοστό καλού που μπορεί να έχει μία κατάσταση ή ένα πρόσωπο και, στην τελική, προσπαθούν κιόλας να σε πείσουν ότι ΕΣΥ! είσαι ο μαλάκας, που δεν έχεις υπομονή, που παντού βλέπεις πρόβλημα και που όλα τα σχολιάζεις!

Η Συφίλια ήταν μια συμμαθήτριά μας, Εβραία - τυχαίο;; δε νομίζω -, που οι γονείς της, φυσιολογικότατα, ήταν εξαιρετικά φραγκάτοι και η ίδια είχε μεγαλώσει σε στυλ "πρέπει να είσαι μέσα σ' όλα, πρώτη σε όλα, πρέπει να πρωτοστατείς στα πάντα, να εντυπωσιάζεις και να νικάς", εξ ου και ότι η Συφίλια, αν και όχι απαραίτητα "πρωταθλήτρια" σε όλα, ήταν πάντως πράγματι μες στο top 5 όόόόόλων των δραστηριοτήτων που μπορεί να έχει ένα (ιδιωτικό) σχολείο / Πανεπιστήμιο / ομάδα / κοινότητα: στίβος, ελληνικοί χοροί, μοντέρνοι χοροί, ομάδα debate (χολέρα...), γλώσσες, μουσική, μαθήματα, δημοφιλείς παρέες, αγόρια κτλ. κτλ. . . . Ωραίο γκομενάκι, ομολογουμένως, και ένεκα και η ενασχόληση με το χορό..., είχε φτιάξει - και διατηρεί ακόμα, απ' όσο ξέρω - φίνο κορμάκι. Σαν προσωπικότητα, ελεεινή φυσιογνωμία, βέβαια, από αυτές τις ψωνισμένες και λίγο μπεμπεκέ γκόμενες που παίζουν με όλους και με όλα ("είπα-ξείπα τους λες"...), με εκείνη την ηλίθια και εκνευριστικότατη φωνή που σου τρυπάει τα αφτιά έτσι και τ' ανοίξει για να παραπονεθεί για κάτι που δεν έγινε όπως ακριβώς το φανταζόταν, από τα άτομα εκείνα που πρέπει πάσει θυσία και με κάθε μέσο να πρωτεύσουν (βλ. ότι στη Σχολάρα δεν της αρκούσε το 9μιση..., έπρεπε να ζουλήξει/τσιμπήσει/τσαντίσει τον μπροστινό της στην εξέταση αρκετά ώστε να τον ΑΝΑΓΚΑΣΕΙ να της πει το σωστό multiple choice στο 10D, προκειμένου να μη χάσει ΟΥΤΕ 2 εκατοστά του βαθμού!), που έτσι και εμφανιστεί άλλη γκόμενα στην παρέα, πιο εντυπωσιακή, πιο ενδιαφέρουσα, πιο μπριόζα και πιο... real thing, θα λυσσάξει και θα φροντίσει προσωπικά για τον εκτοπισμό της για την παρέα, ολίγον τι σνομπ αλλά άμα μετά απο 15 χρόνια σε συναντήσει στο δρόμο θα φρρρροντίίίίσει!!!!!, χωρίς καν! να γυρίσεις να τη χαιρετίσεις..., να διασχίσει ολόκληρη λεωφόρο με σλάλομ-σπάσιμο μέσης ανάμεσα στις νταλίκες που τρέχουν σαν τρελές προκειμένου να σε πιάσει και να σου αραδιάσει όόόόλα τα έως εκείνη την ώρα επιτεύγματά της στο χορό, τη ζωγραφική, την αρχιτεκτονική, τη σκηνοθεσία, την ηθοποιία, το πώώώώς ο Παπαϊωάννου την επέλεξε ανάμεσα σε χίλιους χορευτές για την τάδε παράστασή του και πώώώώώς (όπως με ενημέρωσε πρώην συμμαθητής που έσπευσε να δει τη μαλακία και μετά ξέρασε...) στην τάδε παράσταση του Παπαϊωάννου έπαιξε μόνο και μόνο για να δείξει τη μουνάρα της 30 δεύτερα, να πούμε... Anyway, κακό ψόφο να 'χει. Αυτή είναι η Συφίλια, λοιπόν, και απ' όλα αυτά κρατάμε ότι γενικά αρέσει στους άντρες, είναι πλούσια και τον παίρνει (σαν προσωπικότητα) από παντού.

Πριν καμιά 5αριά-6αριά χρόνια, λοιπόν, την καψουρεύτηκε ο μακαρίτης ο Γιώργαρος, να πούμε, γιατί η Συφίλια, ακριβώς επειδή είναι άτομο που χωράει παντού και ξέρει καλά να παίρνει το σχήμα του δοχείου για να αρέσει και να μη λείπει από πουθενά, ένα φεγγάρι άφησε κατά μέρος τις Λυρικές και τα γαλλικά... και την είχε δει "ακούω ροκ, μ' αρέσει η Λορίνα Μακκένιττ" (βαράτε βιολιΝτζήδες!) και σε μια ροκ βραδιά, να πούμε, σε ένα παρακμιακό στην ΆνΤρο, είχε γνωρίσει μια μπάντα φίλων, που - και καλά - ρόκαραν..., ε, και ξεκίνησε να κάνει παρέα μαζί τους, με το γνωστό αποτέλεσμα, λοιπόν, οι μισοί να την ερωτευτούν...

Προσπαθούσα, λοιπόν, να πω στο Γιώργαρο, ο οποίος ήταν σε αυτήν την παρέα/μπάντα, ότι η γκόμενα μπάζει και δεν τσουλάει το καροτσάκι και του έδωσα ως κορυφαίο παράδειγμα μαλάκυνσης ένα περιστατικό που μου είχαν δημιουργηθεί: Η οικογένεια της Συφίλιας, λοιπόν, διατηρεί ένα ωραιότατο 10στρεμματάκι στην ΆνΤροΣ, σε υψωματάκι φίνο πάνω από τη θάλασσα, πέτρινο κτίσμα με μπαλκονάρες, τρελή ντιζαϊνιά, μπάνια με βυζαντικό ψηφιδωτό και ρωμαϊκές βρύσες και διάφορα άλλα (μην επεκτείνομαι, αντιλαμβάνεστε, φαντάζομαι το κόνσεπτ). Κάποια φορά, λοιπόν, που είχαν πάει στην ΆνΤρο μια παρέα συμμαθητών, τους είχε πετύχει στο νησί και τους είχε καλέσει με στόμφο, καμάρι και γενικά ύφος πολλά υποσχόμενο..., για τραπέζι ένα βράδυ σπίτι της. Έμαθα, λοιπόν, ότι τους έβαλε σ' ένα τραπέζι που απλώς υπήρχαν πιάτα και μαχαιροπήρουνα (γύρω γύρω χλίδα, μην ξεχνιόμαστε...) και μετά από μια φοβερή εισαγωγή για το πόσο χαίρεται που τους έχει κοντά της απόψε και θα τους περιποιηθεί και ω! τι σας έχω τι σας έχω... εναπόθεσε, να πούμε, στη μέση του τραπεζιού... ένα τσουκάλι φακές! Φ Α Κ Ε Σ ! Το ακόμα καλύτερο, φυσικά, ήταν ότι, πέρα από τις φακές..., δεν υπήρχε τίποτ' άλλο (ούτε είναι ότι βγήκε στη συνέχεια) στο τραπέζι: μια ελίτσα, ένα ραπάνι, μια ρόκα, ένα αρτίδιο, ένα κάτι, ρε αδερφέ!, να κατέβει το σπόρι! Φ Α Κ Ε Σ ! Είχα φρικάρει τόόόσο πολύ όταν μου την είχαν πει αυτήν την ιστορία και ακόμα τη μνημονεύω με "δέος"!...

Τη λέω, λοιπόν, στο Γιώργο και πριν καλά καλά του ολοκληρώσω, τι μου λέει;;;!!!!!:

"Γιατί;; Εμένα μ' αρέσουν οι φακές!"...

Μιλάω, δηλαδή, για τα άτομα που είναι έτοιμα να σε βγάλουν τρελό-υπερβολικό-κουτσομπόλη, να κάψουν ευχαρίστως ένα ολόκληρο δάσος προκειμένου να πηδήξουν το δέντρο, τα άτομα που δεν είναι καν! σε θέση να κατανοήσουν αυτό που ΕΙΝΑΙ και το υπαγορεύει η λογική! Ηθελημένες παρωπίδες;; Εσκεμμένο "σπάσιμο";; Μαλακία παιδιώθεν;; Διάθεση να το παίξουν τόόόόσο ανεκτικοί και ελαστικοί (σαν τσίχλες) προκειμένου να φανείς ΕΣΥ! ο μαλάκας που πιάνεσαι από κάτι τέτοια ασήμαντα;;;

ΊΛΕΟΣ!

Δεύτερο τρανό παράδειγμα, λοιπόν, της στάσης αυτής, του μαλάκα που αρνείται να δεχτεί αυτό που ΟΛΟΙ λένε πόσο "μπάζει"..., ο Χρηστάρας!, για τον οποίο είχαμε ανοίξει και ξεχωριστό κεφάλαιο (καλά, περιπτωσάρα...) παλιότερα, με το προφιτερόλ!

Υπάρχει μία δεδομένη κατάσταση στη δουλειά, λοιπόν... Άσχημες συμπεριφορές, καθικιές, ρεμουλιές, λαμογιές, μπινιές, δυσκοίλια γραφειοκρατία, άτομα που φωνάζουν, βρίζουν και φέρονται άσχημα, καθημερινές μαλακίες, ένα HR-δούλος των αφεντικών, ένας συγκεκριμένος συνάδελφος που, μάλιστα, είναι στο γραφείο μας, ο οποίος ακόμα και το Καλημέρα που λέει είναι σα να σε βρίζει, ειρωνεύεται σαν πούστης, υπονομεύει οποιονδήποτε μπορεί να φανεί λίγο πιο πάνω από αυτόν, είναι κομπλεξικός μέχρι αηδίας, προσβλητικός.... ο κατάλληλος υποψήφιος, με λίγα λόγια, για μια γερή δόση κοκτέιλ ΨΟΦΟΥ-ΧΟΛΕΡΑΣ-ΣΥΦΙΛΗΣ-ΚΑΡΚΙΝΟΥ (δε μιλάω για πράγματα που συμβαίνουν σε κάθε εργασιακό περιβάλλον κι ως ένα βαθμό μπορείς και να πεις "δε βαριέσαι...", μιλάω για πολύ εξτραβαγκαντζαδόρικα πράγματα! Τσακίρ κέφι!). Με τον οποίο, μάλιστα, ο Χρηστάρας ειδικά έχει κοντραριστεί όσο δεν πάει. Και ποτέ δεν είναι φταίξιμο του Χρηστάρα. Ο άλλος του "κολλάει", προκειμένου να τον υποβιβάσει και να του δείξει ποιος είναι το αφεντικό εδώ μέσα. Γιατί ο Χρηστάρας είναι ο νέος και ο άλλος ο παλιός και, ως γνωστόν, οι παλιοί έχουν κάθε λόγο να φοβούνται ότι τα καρεκλάκια τους θα τρίξουν αργά ή γρήγορα, οπότε στήνουν μελετημένες στρατηγικές εξόντωσης των δελφίνων... Ένιγουέιζ, θέλω να καταλήξω ότι ο Χρηστάρας έχει κάθε λόγο να είναι, αν μη τι άλλο, κάπως δυσαρεστημένος από αυτήν την κατάσταση και, σα φυσιολογικός άνθρωπος, έστω μία φορά να αγανακτήσει και να πει και μια κουβέντα ή, εν πάσει περιπτώσει, όταν εσύ του πεις "Σκατά, ε;" να σου απαντήσει ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ένα "Άσε..., δεν την παλεύω...".

Να φεύγετε, δηλαδή, 11 η ώρα τη νύχτα από το κωλοδουλί και να του λες ένα "Πωωω... Μαλακίες..." και να σου λέει ο Χρηστάρας "Όλα καλά. Καλά είναι." Δηλαδή τι είναι το "καλά" για το Χρηστάρα;;; Ότι το 1/3 του χρόνου - συντηρητική εκτίμηση - βαράς 12ωρα στη δουλειά;; Ότι είναι 40 χρονών γαϊδούρι, με μεταπτυχιακό και 15ετή εμπειρία στα εξωτερικά και στο free lancing και παίρνει όσα και ο ταμίας στην ALPHA BANK ενώ όλοι οι συνάδελφοί του στο γραφείο τσιμπάνε ένα χαλαρό 2χίλιαρο;; Ότι ο πούστης ο άλλος στο γραφείο τον προσβάλλει καθημερινά και τον ειρωνεύεται;;; Ότι ενώ στέλνουν σε επαγγελματικά ταξίδια το κάθε τσόλι, ο ίδιος κάθεται και σκίζεται να βγάλει τρελές εντολές στα business plans, να γράφει προσφορές... και στο τέλος να μην τον στέλνουν και πουθενά γιατί εκεί τους "έτσουξε" το οικονομικό;;; Ίλεος! Ίλεος!!!!!! Ι - ΛΕ - ΟΣ !

Δε θα πιάσω καν το τι μπορεί να εννοείται "καλό" για το Χρηστάρα. Θα ρωτήσω, όμως, ποια είναι η βάση αυτής της (υπερ-θετικής) αντιμετώπισης της κατάστασης:

-Ότι ο Χρηστάρας έχει ζήσει φτώχια, πείνα, στέρηση και ανεργία στο πετσί του, να πούμε, οπότε κάνει τη σύγκριση με το να έχει απλώς μία δουλίτσα, όσο κωλοδουλειά και αν είναι αυτή η δουλίτσα, και τα βρίσκει όλα καλά;;;

-Ότι ο Χρηστάρας έχει έστω κάποιον πατέρα, κάποια αδελφή, κάποιον ξάδελφο, κάποιο φίλο, ΈΣΤΩ γνωστό... που είναι άνεργος, οπότε κάνει τη σύγκριση και λέει "άσε, σε σχέση με αυτούς καλά είμαι εγώ";;;

Σημείωση: Το ποιος είναι ο Χρηστάρας, η οικογένειά του, ο κύκλος του και οι επαφές του... δείτε το στο περί προφιτερόλ άρθρο αν δεν πείθεστε.

-Ότι ο Χρηστάρας έχει περάσει και από εταιρείες με χειρότερες καταστάσεις και ξέρει να ξεχωρίζει το καλό λάδι Μυτιλήνης, οπότε σου λέει "εδώ είμαστε άρχοντες!";;; Από πού κι ως πού;;; Στις εταιρείες στο Μαυροβούνιο που ήταν μεγαλομανατζαραίος και καθάριζε 50χίλιαρα το 3μηνο;;; Σίριουζλι, δηλαδή, μη χάσουμε και το χιούμορ μας...

-Ή, μήπως, θέλει κανείς να μου πει ότι ο Χρηστάρας ακούει τι γίνεται γύρω μας, με την ανεργία στο 25% και την καλπάζουσα παγκόσμια κρίση και είναι τόόόόσο συνειδητοποιημένος (και ευαισθητοποιημένος) που θεωρεί ότι θα μπορούσαμε να είμαστε και χειρότερα;; Ποιος, μωρέ, να πούμε;;;!!! Ο Χρηστάρας που κανονίζει ταξίδι μετά της γκομενός σε Βιετνάμ-Καμπότζη και δε χάνει ευκαιρία να το λέει ακόμα και στις κατσαρίδες, προκειμένου να επιδείξει πόσο φραγκάτος και μπον-βιβέρ είναι;;; Ή μήπως ο Χρηστάρας που μέχρι πριν 10 μέρες, πριν αρχίσουν οι βροχές, μιλούσε καθημερινά (εννοείται! επιδεικτικότατα) με τον καθαριστή της πισίνας του;;; Σοβαρά, ρε λούγκρες;;; Σοβαρά;;; Ίλεος! Ίλεος! ΙΙΙΙΙΛΕΕΕΕΟΟΟΟΣ!

ΟΧΙ!, λοιπόν, δεν είναι τίποτα απ' όλα αυτά. Ο Χρηστάρας θέλει απλώς να μπορεί να το παίζει "σένιος", "αλώβητος", "κυρίλας", untouchable, κυριλέ..., ότι και ο κόσμος να γκρεμίζεται γύρω του... η μπακινγκχαμένια ανατροφή του δε θα του επιτρέψει πότε των ποτών να κυλιστεί στο βούρκο των παραπόνων και της αγανάκτησης! Πόσο μάλλον, να πέσει στη λούπα να δείξει σε συνάδελφο ότι, τελικά, ξέρεις... ούτε ο ίδιος περνάει πολύ καλά εδώ μέσα...

Ή μήπως ο Χρηστάρας δεν αγγίζεται από ζητήματα που δεν αφορούν τον κώλο του (π.χ. χαμηλός μισθός) αλλά όταν μπει στο στόχαστρο κάτι που θα του "στοιχίσει"... θα έρθει στη ζούλα διακριτικά και θα σου πει "Μα καλά, τι τους έπιασε τώρα και το αποφασίσανε αυτό;; Για πες... τι ξέρεις..."

Απόδειξη ότι όταν μας βάλανε χέρι για την ώρα προσέλευσης στη δουλειά και του έγινε παρατήρηση από τον προϊστάμενο σε προσωπικό επίπεδο και αυστηρό τόνο, διότι ερχόταν στη δουλειά σταθερά μετά τις 10 και, τις περισσότερες φορές, τελευταίος απ' όλους στο γραφείο... και ο Χρηστάρας δεν εβολεύετο να έρχεται νωρίτερα..., τον έπιασε ένα "ανεβαίνουν οι σφυγμοί, με πιάνει τρέλα πανικός και ταραχή" και άρχισε να ανοίγει το στοματάκι του και να ρωτάει πόσο σοβαρό είναι αυτό με το θέμα της προσέλευσης και τι ακριβώς ώρα θα πρέπει να ερχόμαστε για να μην τρώμε κατσάδα και τι τους πείραξε στην τελική;;;... κτλ. κτλ.

Και να σου πω και το άλλο, που νομίζω ότι είναι ο βασικός άξονας και το βασικό κίνητρο της στάσης τέτοιων ατόμων: με το "όλα καλά, εγώ είμαι ΟΚ, δεν άγχομαι..., είμαι happy,... ΕΣΕΙΣ! έχετε το πρόβλημα...", κάτι τύποι σαν το Χρηστάρα προσπαθούν να κομπλάρουν τίγκα τους άλλους και να φανούν οι ίδιοι ανώτεροι. Να πατήσουν, δηλαδή, πάνω στην ανθρώπινη και λογική ανασφάλεια των υπολοίπων (που π.χ. ανησυχούν για το πόσο μπορούν να χειροτερέψουν τα πράγματα στη δουλειά) για να αναδειχτούν απόλυτοι ελεγκτές και άρχοντες των καταστάσεων! Ότι, δηλαδή, όταν οι πληβείοι έχουν πρόβλημα, εγώ καθαρίζω με Κλινέξ και τα κάνω αόρατα. Ότι όταν οι άλλοι είναι με Λεξοτανίλ..., εγώ φτιάχνω τον εσπρεσάκο μου και τον απολαμβάνω στην υπερωρία μου...


Ανάλογο παράδειγμα, φυσικά, αποτελούν και όλα αυτά τα μαλακιστήρια - διαχρονική αξία, σε σχολείο, Πανεπιστήμιο, μεταπτυχιακό... -, τα οποία... μπορεί να έχουν βγει 29 άτομα από μία εξέταση με τα μάτια όξω, να συμφωνούν στο πόσο παλούκι ήταν τα θέματα και τι γαμήσι προπατορικό ήτο ετούτο..., αλλά θα βρεθεί αυτό το ένα σπασαρχίδικο κολάντερο..., το οποίο θα πει τη θεϊκή και ολ τάιμ κλάσικ ατάκα, συνοδευόμενη από το επίσης κλασικό βλέμμα του μαλάκα: "Όχι, ρε σεις..., μια χαρά ήταν τα θέματα!".

Δε χρειάζεται καν να εξηγήσω ότι η κριτική δεν ασκείται στην αποδοτικότητα-παραγωγικότητα-εξυπνάδα-specialty του ενός ατόμου που, ναι, ΟΚ, με γεια του με χαρά του, έγραψε το πολυπόθητο 20άρι/10άρι και εις άλλα με υγεία! Το θέμα δε γίνεται για να υποστηρίξουμε ότι ο πραγματικά καλός και άξιος οφείλει να γίνει ένα με τη μάζα και να ρίξει το επίπεδό του ώστε να φτάσει τη μέτρια πλειοψηφία. Πλιζ..., μην εξηγΆμε τα αυτονόητα. Το ζήτημα είναι ότι, ακόμα κι αν εσύ, ο ένας ανάμεσα στους 30, έχεις καταφέρει να αριστεύσεις σε μια δύσκολη εξέταση... ΠΟΣΟ ΜΑΛΑΚΑΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ 'ΣΑΙ ΠΟΥ ΧΡΕΙΑΖΕΣΑΙ ΝΑ ΛΑΒΕΙΣ ΑΥΤΟΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΗ ΚΟΜΠΟΡΡΗΜΟΝΑΖΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΑ ΕΠΙΤΕΥΓΜΑΤΑ ΣΟΥ μπροστά σε άτομα που δεν τα πήγανε καλά και ενδεχομένως εκείνη τη στιγμή είναι λυπημένα και απαγοητευμένα;;;!!! Αν τα πήγες καλά, θα το δείξει ο βαθμός σου και η μετέπειτα πορεία σου στον οποιονδήποτε χώρο, δε χρειάζεται να το τρίψεις στη μούρη κανενός!

Μήπως, όμως, όλοι μας έχουμε καταλάβει ότι τα κατεξοχήν άτομα που υιοθετούν τέτοιες συμπεριφορές (του τύπου όταν όλοι είναι σκατά εγώ να το παίζω ότι δεν έχουν δίκιο που είναι σκατά, τα θέματα ήταν ευκολάκια π.χ. . . .) είναι ακριβώς εκείνα τα άτομα άδεια μύδια, που λέει κι ο Γεωργίου;;; Τα άτομα τα κενά περιεχομένου και ουσιαστικής αξίας, τόσο σάπια μέσα τους, τα οποία προσπαθούν με κάθε τρόπο να "τη σπάσουν" στους υπόλοιπους και να τους κάνουν να αισθανθούν τόσο χάλια... που στο τέλος να τους αφήσουν όλους με το στόμα ανοιχτό και την απορία "Μα πώώώώς τα καταφέρνει;;;"

Σαφές και πάγιο ηθικό δίδαγμα δε νομίζω ότι βγαίνει αλλά το "ζουμί" είναι ότι, γενικά, πριν πέσουμε στη λούπα να αισθανθούμε μαλάκες για κάτι που κάποιος παπάρας προσπαθεί να μας πείσει ότι "όόόόχιιιιι! δεν είν' έτσι όπως τα λεεεες!... δε θα 'πρεπε να έχεις πρόόόόβλημαααα..." (με φωνή μπόμπου, να πούμε...), καλό είναι να ξύνουμε λίγο την επιφάνεια, μέχρι να φτάσουμε στο τι πραγματικά είναι αυτό το άτομο και ποιες προσωπικές ανασφάλειες προσπαθεί να προβάλει σε εμάς, συν το τι κίνητρα έχει για να υιοθετεί τέτοιου είδους στάση και με ποιο τρόπο προσπαθεί να μας χειραγωγήσει ώστε να φανεί ο ίδιος κύριος της κατάστασης και, μακροπρόθεσμα, να καταφέρει να πατήσει την ψυχολογία όλων σε τέτοιο βαθμό... ώστε να καταφέρει τελικά να εξουδετερώσει τον όποιο ανταγωνισμό.