Οι Πρακτικόπληκτοι

Είίίίναι ορισμένα ατομάκια που, ενώ έχουν καλές σπουδές στην πλάτη τους και άπειρο χρόνο (για ξύσιμο)…, τελειώνοντας τα πτυχία, τα μεταπτυχιακά και τα σχετικά… πέρα απ’ τ’ ότι βρίσκονται σε μία μόνιμη αφασία περί του τι θα κάνουν από ‘δω και μπρος… αντί να στείλουν μια 100άρα Βιογραφικά να πάνε να πιάσουν καμιά δουλειά μπας και πήξει ο εγκέφαλός τους… αρέσκονται στην εύρεση εταιρειών για Πρακτική (και μόνο).

Και δε μιλάω για περιπτώσεις ατόμων που ΨΑΧΝΟΥΝ αλλά δε βρίσκουν δουλειά, οπότε απ’ το να κάθονται… καλή κι η Πρακτική… ούτε για το λογικό «Ας ψιλοχωθώ κάπου 1 χρόνο να αποκτήσω εργασιακή εμπειρία (που, άλλωστε, είναι προαπαιτούμενο σε όλες τις δουλειές) και μετά θα κυνηγήσω πρόσληψη είτε εδώ είτε αλλού»… Μιλάω για ατομάκια που έχουν κάνει την Πρακτική… επάγγελμα! Σύστημα! Πώς το λένε;!

Θεωρώ ότι ο βασικός λόγος που το κάνουν αυτό (αντί να ψάχνουν σοβαρά για δουλειά και να κυνηγήσουν να εργαστούν επίσημα κάπου, ως υπάλληλοι - κι ας είναι ο μισθός χαμηλός, κι ας μην είναι ακριβώς στο αντικείμενό τους η θέση – τι να κάνουμε;;;!, να πούμε! ΜΑΛΑΚΕΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΙ ΥΠΟΛΟΙΠΟΙ;;;!) είναι αφενός το μόνιμο και ασφαλές (οικονομικό) «ζμπρώξιμο» απ’ το σπίτι (αν η μπαμπική κάνουλα είχε κλείσει καιρό τώρα… να δεις για πότε θα είχαν στρωθεί στη δουλειά αυτά τα άτομα… Αλλά έλα που δεν κλείνει κι επιμένει να συντηρεί τη σαπίλα και το βουτυρομπεμπεδισμό! Ωραία παιδιά μεγαλώνετε, ρε! Να χαίρεστε τους φρούληδές σας!) (και μια γενικότερη στάση της οικογένειας ότι, ΟΚ, να πούμε…, ας μη ζοριστεί να βρει δουλειά…, ας μην παιδευτεί ακόμα…) και αφετέρου το γεγονός ότι δε γουστάρουν να αποκτήσουν (επιτέλους!) καμία σοβαρή ενήλικη ευθύνη, ειδικά απέναντι σε τρίτους! Τουτ’ έστιν… ας αποφύγουμε όόόσο και όπως μπορούμε το πρωινό ξύπνημα (συνήθως πάνε για Πρακτική 3 μέρες τη βδομάδα – σιγά μη ζορίζονταν καθημερινά τα πουλάκια μου!), το αφεντικό που θα μας πιέζει και θα μας βρίζει (ποιος έχει απαιτήσεις απ’ τον πρακτικάριο, άλλωστε; (καλά, έχουν δει κι άλλα τα μάτια μας, βέβαια)), τη δουλειά που θα είναι απαιτητική και θα θέλει προσπάθεια και σοβαρότητα (εδώ μια πτυχιακή και κάναμε 3ετία να την παραδώσουμε…), το dress-code που θα απαιτεί το εργασιακό περιβάλλον (σιγά μην ξεκολλήσω από πάνω μου το φορμίδι και μην αναγκαστώ να κρύψω το τατουάζ!), τη σωστή διαχείριση που θα απαιτούν πλέον τα λεφτά που θα βγάζω και, γενικά, την όλη υπευθυνότητα και ωριμότητα που απαιτεί το να είναι εργαζόμενος.

Ορισμένοι, δε, από δαύτους, μου δίνουν την αίσθηση ότι προσπαθούν πάση θυσία να αποφύγουν και τη διαδικασία της συνέντευξης, ίσως ακριβώς! επειδή γνωρίζουν εκ των προτέρων ότι η φάτσα τους στάζει τόση ανευθυνότητα (δεν πείθουν, ρε παιδάκι μου!)... που κανείς δε θα τους εμπιστευόταν κάποια θέση.

Μιλάμε για άτομα που πάνω από 4 χρόνια τώρα, και ενώ έχουν πάρει το πτυχίο τους..., φτάνουν 28-30 χρονών και 1 μέρα εργασιακής εμπειρίας ως υπάλληλοι δεν έχουν γράψει!

Είναι, βέβαια, τα ίδια ακριβώς! άτομα που ύστερα θα παραπονιούνται ότι δε θα καταφέρουν και ποτέ να βγουν στη σύνταξη! Ποια σύνταξη, ρε μπούλη!, να πούμε, που έφτασες 30 χρονών, χωρίς τίποτ' άλλο να σε "βαραίνει" και μισή κάρτα δεν έχεις χτυπήσει;;;!