Οι ορκισμένες αδερφές

Ανεγκέφαλες τύπισσες που λατρεύουν την αδερφή τους no matter what!, μόνο και μόνο επειδή φρόντισαν να πειστούν ότι "το αίμα νερό δε γίνεται" και "τίποτα δεν είναι σαν την οικογένεια". Η αδερφή μπορεί να βαράει ενέσεις, να βαράει τη γιαγιά, να κλέβει από τα πορτοφόλια ολωνών μες στο σπίτι, να μας κάνει να στεναχωριόμαστε και να κλαίμε... αλλά όόόχι!, είναι αδερφή μας κι ως εκ τούτου η κρίση ΟΦΕΙΛΕΙ να απουσιάζει κι εμείς οφείλουμε να σφυράμε αδιάφορα και να τη θέλουμε κοντά μας και να την καταβρίσκουμε με την παρέα της και να την έχουμε πρώτη πρώτη επαφή στο κινητό και να μιλάμε 40 φορές τη μέρα στο τηλέφωνο μαζί της. Βαριέμαι.

Όπως και τα ατομάκια που έχουν επίσης πειστεί για την ανεκτίμητη αξία της οικογένειας, σε βαθμό που καταχαίρονται να περνάνε καλά με τον αδερφό/αδερφή τους και φτάνουν σε σημείο να πηγαίνουν σε ένα πάρτυ και να ζουν για την ώρα και τη στιγμή που θα χτυπήσει το κουδούνι, θα ανοίξει η πόρτα και θα εμφανιστεί το ω κοινόν αυτάδελφον Ισμήνης κάρα και ΜΟΝΟ! τότε θα ξεκινήσει το φααααν! για αυτούς! Πω πω πω πω...!