Γεωργίου

Πέρυσι και πρόπερσι άκουγα φανατικά την εκπομπή του Γιώργου Γεωργίου στον Real FM, 4-6 το απόγευμα, και, παλιότερα κυρίως, όποτε τον πετύχαινα και σε κανα παρακμιακό κανάλι, το άφηνα να παίζει χαμηλά.

Κατανοώ τους λόγους για τους οποίους πολλοί τον θεωρούν «ξέπλυμα», «απόβρασμα», σιχαμένο και τα σχετικά, αλλά θα ήθελα να σταθώ και σε μερικά καλά του (θα πω καλή κουβέντα για άνθρωπο και μετά θα λιποθυμήσω!):

1. Οι εκπομπές του Γεωργίου, κυρίως οι τηλεοπτικές (βλ. εποχές «Καφενείο των Φιλάθλων») ήταν από τις πρώτες που έδωσαν βήμα στους τηλεθεατές-ακροατές. Αντιλαμβάνομαι ότι αυτοί που έπαιρναν (και παίρνουν) τηλέφωνο στις εκπομπές του είναι φιγούρες εξωτικές και ταξιδιάρικες και η σκιαγράφησή τους θα άξιζε ξεχωριστό κεφάλαιο. αλλά, και πάλι, έδινε και δίνει στον καθένα το δικαίωμα να πει δημοσίως και ανοιχτά τη γνώμη του, κι ας είναι μπούρδα ή ακόμα κι αν ο ακροτατής που μιλάει είναι για την μπλούζα που δένει πίσω και τους κυρίους με τα άσπρα, ακόμα κι αν η θεματολογία των εκπομπών του από μόνη της αφήνει αδιάφορο μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας.

2. Εκτιμώ το ότι ο Γεωργίου δεν έκανε καριέρα - σε καμία περίπτωση! - λόγω της εμφάνισής του (ίσως στην αθλητική δημοσιογραφία, βέβαια, τα πράγματα να είναι εν γένει έτσι, μιας και σπάνια θα δούμε (Έλληνα) αθλητικογράφο «γκομενάκι»). Θα μπορούσε, βέβαια, να πει κάποιος ότι βάσισε μέρος του «σουξέ» του στο ξεδόντιασμά του και την περίεργη εκφορά του λόγου του, αλλά θεωρώ ότι, αν ήταν - μόνο - έτσι, δε θα είχε διατηρήσει τη διάρκεια και την ακροαματικότητα-επιτυχία του.

3. Δε γνωρίζω τι λαμογιές έχει κάνει κατά τ' άλλα - το ότι γνώριζε/συμμετείχε (;) στα «στημένα», ΟΚ, δεν το πολυαμφισβητώ, όπως και το ότι πιθανότατα οι συναναστροφές του δεν είναι και η «αφρόκρεμα» της κοινωνίας-, αλλά ο τύπος πρέπει να δουλεύει πάνω από 12 ώρες τη μέρα (γράφει καθημερινά σε κανα-δυο έντυπα και σε άλλα 1-2 σάιτ, έχει καθημερινή ραδιοφωνική εκπομπή και δεν ξέρω φέτος αν έχει και τηλεοπτική) και αυτό εμένα κάτι μου λέει.

4. Εκτιμώ, επίσης, το γεγονός ότι ακούει με ιδιαίτερη προσοχή τους ακροατές του, είναι ανοιχτός σε αντίθετες από τη δική του απόψεις, είναι ανοιχτός στην κριτική και, γενικά, για άνθρωπος με ελάχιστη ακαδημαϊκή εκπαίδευση, θεωρώ ότι χειρίζεται πολύ καλά το επικοινωνιακό κομμάτι με τους ακροατές του (τουλάχιστον τόσο όσο του επιτρέπει η ροή του προγράμματος, οι διαφημίσεις, ο διαθέσιμος χρόνος, η "πολιτική" του σταθμού κτλ. κτλ.).

5. Έχω παρατηρήσει, επίσης, ότι προσπαθεί να μην επικεντρώνει τη θεματολογία των εκπομπών του σε μία μόνο πλευρά και θέση (π.χ. φταίξιμο παικτών, φταίξιμο προπονητή, φταίξιμο διοίκησης, φταίνε οι κυβερνήσεις, οι κάφροι των γηπέδων, η απουσία χορηγιών, οι κακοτεχνίες των γηπέδων, οι ρεμούλες της UEFA κτλ. κτλ.) - για όλα αυτά έχει άποψη και τοποθετείται και τα εξετάζει (σχετικά) σφαιρικά.

6. Φαίνεται να αναζητά συνεχώς πηγές διασταύρωσης των πληροφοριών που φτάνουν στ' αφτιά του και για μένα είναι καλό που ποτέ δεν τις αποκαλύπτει (αν και κάποιες φορές φροντίζει να τις «φωτογραφίζει») - και, όχι!, αυτό δε σημαίνει ότι στην πραγματικότητα δεν έχει πηγές! Έχει και παραέχει!

7. Για μένα ο Γεωργίου είναι εκτιμητέος κυρίως επειδή είναι αυτός που είναι και δε νομίζω ότι προσπάθησε ποτέ να παραστήσει κάτι άλλο. ΟΚ, αυτά που λέει περί κωλο«φτιαγμένης» BMW που οδηγά και κόρης που την έστειλε στο Κολέγιο, είναι λίγο φάνι, αλλά και πάλι θεωρώ, όσο τον έχω ακούσει να μιλάει, ότι είναι πολύ πιο περήφανος για τους παλιούς ποδοσφαιριστές που είχε την τύχη να γνωρίσει από κοντά και για την ποσότητα (και ποιότητα) μπάλας που έχει δει στη ζωή του παρά για τα λεφτά που έχει βγάλει. Δεν προσπάθησε ποτέ να μπει σε «κοστουμάκια», δεν έπεσε σε εμφανισιακές-καλλωπιστικές λούπες, δεν πέταξε φρύδι και δε χαμήλωσε φωνή στις μεγάλες αποκαλύψεις και στα μεγάλα θέματα, όπως κάνουν άάάάλλες κι άλλες σιχαμένες τηλεπερσόνες, και, γενικά, θεωρώ ότι έχει αποφύγει μια χαρά να γίνει καρικατούρα κάποιου άλλου ή αυτού που η τηλεόραση-showbiz θα ήθελε να (μπορούσε να) είχε κάνει το Γεωργίου (και τον κάθε Γεωργίου).

Τέλος, να σημειώσω ότι ο Γεωργίου είναι ο μόνος ίσως «επώνυμος» Έλληνας που βγήκε σε ζωντανό πρόγραμμα και μίλησε για τους γκαίη έχοντας το θάρρος της γνώμης του, χωρίς να προσπαθεί να πατήσει στις μύτες των ποδιών του σ' αυτά που έλεγε μην και θίξει την - και καλά - politically correct περί σεξουαλικότητας αίσθηση των Ελλήνων, κατονομάζοντας ευθέως τους γκαίη που ενώ είναι αυτό που είναι προσποιούνται ότι είναι κάτι άλλο, χωρίς να φοβηθεί την κατακραυγή και χωρίς να κουνήσει βλέέέέφαρο όταν όλο το πάνελ ξεσηκώθηκε εναντίον του:

http://www.youtube.com/watch?v=CgeF8XUV-Y8&feature=related

Ότι, δηλαδή, τι;;!! Ο Πυριόχος δεν είναι γκαίη;;!!! Και καλά της λέει της Νανάς Δούκα (πάρε άτομο!)!: «Σώπα που δε δέχεσαι, ρε μαντάμ;!!!» Πάρε πάνελ, ρε! Τόσο πουθενά μαζεμένο σε 10 τετραγωνικά δε ματαξανάγινε!

Και δε θα μπορούσα να κλείσω, φυσικά, χωρίς να κάνω ένα ποτ-πουρί (θεικών) ατακών του!

"Αν το πουλί μου είχε νύχι θα ήταν δάχτυλο!"

λουλουδόμαγκας

Ντεμοτεχνείο (εποχή προεδρίας Ντέμη Νικολαϊδη στην ΑΕΚ)

"Αυτός και καλημέρα να σου πει... πρέπει να βγεις έξω και να δεις αν ξημέρωσε!"

"Για να πάει το Πρωτάθλημα πάνω (σε ομάδα της Βορείου Ελλάδας)  πρέπει να γυρίσει ο χάρτης ανάποδα"

χειρογλύκανο (= τράβηγμα μαλακίας)

"Σηκωθήκανε τ' αγγούρια να πηδήξουν το μανάβη!"

"αυτός κάνει 0-100 σε 3 χρόνια!"

"Φίλε... άκου και προβληματίσ(h)ου!"

"Ρε αυτόν τον περνάνε (οι αντίπαλοι παίκτες) σα σκατό!"

"Του Αντώνη αυτού που την τεντώνει;;"

"Με στραβό σαν κοιμηθείς... το πρωί θ' αλλοιθωρίζεις"¨

"Για να βγεις βασιλιάς της ζούγκλας πρέπει να γαμήσεις το λιοντάρι, όχι το λαγό"

"Το αντίπαλο μπακ έχει ρεφλέξ σαλιγγαριού"

"Έχει να γίνει... της αλεπούς ο θάνατος!"

"Όταν γεράσει ο σκύλος... τον φτύνουνε κι οι γάτες!"

"Μας έκανε τα βαβά ζελέ!"

"Η επίθεση ήταν γιούρια στον νταβλά με τα κουλούρια"

"Το παιδί έχει καταπιεί γκασμά!" (για τον Τζιόλη)

"Ο δε Demichelis... είναι φίδι όρθιο!"

χάρμα ειδέστε

"Αν οι πούστηδες γεννούσαν η Πάτρα θα 'ταν Κίνα!"

"... και μετά κάθεσαι στο παγωτό"

"Στο αποψινό ματς τα ονοματάκια είναι ψιλοβελούδινα..."

"Το 'να τ' άλλο... κάτσε κάτω να σ' τη βάλω"

"Ο "δίνω πάσα" ξεκουράζεται..."

"Το παιδί είναι μυρωδιάς από μπάλα"

ανάποδος κουλές

κοντοποδαράκιας

"Όλος ο γλόμπος το γνωρίζει αυτό!"

"μέχρι να βγάλει ο ήλιος κέρατα"

"Το παιδί είναι ξενύχτης και μανουρατζής"

"Η αλήθεια με τύλιξε σα χταπόδι"

+ bonus video για τις δύσκολες ώρες...

http://www.youtube.com/watch?v=_uh5BAMJJIs

Shit On Friends' Intolerable Abnormalities λοιπόν...!

  Εγκαινιάζω λοιπόν! Ανοίξαμε και σας περιμένουμε...μερικές μέρες μετά τις αναρτήσεις του, ομολογουμένως πολυγραφότατου, Μουνέτου....ήρθε και το επίσημο εγκαίνιο, ως ήθισται. The official launch!!! Διότι είναι τόσο κουραστικό να βλέπεις τη μαλακία γύρω σου να κλείνει ασφυκτικά τον κλοιό. Διότι είναι ακόμα πιο κουραστικό, έως εξοντωτικό, να βλέπεις τη μαλακία γύρω σου, να γίνεσαι έξω φτερών και μετά...με φρίκη να διαπιστώνεις ότι οι υπόλοιποι παρευρισκόμενοι είναι κουλ!!! Ταπί και ψύχραιμοι!!! Γιατί; Επειδή δεν τη βλέπουν; Επειδή τη βλέπουν αλλά την αγνοούν; Και αν είναι έτσι, γιατί επιλέγουν να την αγνοούν; Για να μη γίνουν κακοί; Για να μη χαλάσουν το κάρμα τους; (χοχοχοχοοο) Γιατί απλά...ώωωωχου μωρέεεεε αδερφεε!!! Μπορεί να είναι έτσι, μπορεί και όχι (με ζάρωμα μετώπου αλα σαρπέι). Εν πασει περιπτώσει, ένα blog αφιερωμένο στη μαλακία! Στην περιγραφή της, στην καταγραφή της, στη διάγνωσή της, σε μεθόδους αντιμετώπισης και επίλυσης της. Εν πάσει περιπτώσει, ένα blog dedicated to celebrate τη μαλακία! Τη μαλακία που βλέπουμε, ζούμε, ακούμε και που, αν δεν μπορούμε εξαλείψουμε..ας γελάσουμε μαζί της! Ας διασκεδάσουμε το λεπόνΕ! Ας ψυχαγωγηθΟΜΕΝ! Διότι κάποιοι σουφρώνουν με απέχθεια και συγκατάβαση το χειλάκι περιφρονητικά, αλλά εμείς θέλουμε να βγούμε απ' τη σάουνα οι δικοί σου, να φορέσουμε την παντόφλα την οχτώμισι εκατοστάρικα η καφετιά, χωρίς το σακουλάκι, και να λιώσουμε στο γέλιο. ΝΑΙ, ΝΑ ΛΙΏΣΟΥΜΕ ΣΤΟ ΓΕΛΙΟ. ΝΑ ΤΟ ΓΑΜΗΣΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ! Κι όποιον πάρει ο Χάρος (tribute)!!! ΆιντΑ!!! Σαν πολύ σοβαρά δεν τα πήραμε όλα και όλους μέχρι στιγμής;! Πάααααμε λοιπόν σιγά σιγά να περάσουμε καλά κι απόψε......δικό σας (τινάζοντας το καλώδιο του μικροφώνου με στυλ και, κυρίως, με ΠΕΙΡΑ)!!!

  Εμένα ξέρεις τι με ενοχλεί ΠΙΟΤΕΡΟ;;;!!! Η ευκολία με την οποία τα εν λόγω άτομα που περιγράφεις...ΣΤΡΕΣΑΡΟΝΤΑΙ! Διατίθεμαι να δεχτώ την αργοσχολίαση, ή την πολυτέλεια της αιώνιας αναζήτησης του ιδανικού αντικειμένου επαγγελματικής ενασχόλησης, η ακόμα και την απροκάλυπτη ΑΡΝΗΣΗ εύρεσης περισσότερο ή λιγότερο δημιουργικής, τόσο από άποψη αντικειμένου όσο και από άποψη οικονομικής ανεξαρτησίας, απασχόλησης. Για να ακριβολογήσω, όχι, δεν το δέχομαι ακριβώς αλλά, anyways, προτίθεμαι να προσπαθήσω να δώ τα πράγματα απ' την οπτική γωνία του εκάστοτε ατόμου. Να κάνω το μαλάκα στα πλαίσια της καλής προαίρεσης, στα πλαίσια της φιλίας ή και της κατανόησης, και να προσπαθήσω να αντιληφθώ την κατάσταση υπό το πρίσμα αυτού που κάνει τη συγκεκριμένη επιλογή, με ένα συγκεκριμένο δικό του σκεπτικό.

  Ο διαολισμός επέρχεται όταν συνειδητοποιώ την παντελή έλλειψη συναίσθησης και συνείδησης των ατόμων αυτών για την γύρω τους πραγματικότητα! Ατόμων που δεν κάνουν τίποτα, που δεν τους πιέζει τίποτα, που δεν έχουν καμία ανάγκη, οικονομική ή οποιασδήποτε πρακτικής φύσης (πόσο μάλλον πνευματικής), και παρόλαυτα......πνίγονται σε μια κουταλιά νερό! Που ζούν μέσα σε ένα διαρκές άγχος, βγαίνεις μαζί τους και σου λένε ότι πρέπει να γυρίσουν σπίτι νωρίς διότι.....αύριο το πρωί πρέπει να ποτίσουν τα λουλούδια, να βγάλουν το σκύλο βόλτα...ή και να γράψουν κάποια εργασία 800 λέξεων μη σου πώ! Ατόμων που ό,τι κάνουν το κάνουν από χόμπυ (δεκτό έστω, αν έχεις την πολυτέλεια), δεν υποβάλουν τον εαυτό τους σε καμία δοκιμασία, πρακτικής ή πνευματικής φύσης, και πιστεύουν πως ό,τι κάνουν είναι ΑΘΛΟΣ! Δεν δουλεύουν, δεν σπουδάζουν ακριβώς, δεν ζούν με τους ''γέρους'' τους αλλά ούτε και είναι ανεξάρτητοι, έχουν πάντα κάποια ''δουλίτσα'' απροσδιόριστης φύσης, χίλιες δυο συνθήκες και προυποθέσεις για να σε συναντήσουν και στεγανά προς όλες τις κατευθύνσεις. Δεν είναι σαφές τί σπούδασαν και, το βασικότερο, ΓΙΑΤΙ το σπούδασαν, δεν ξέρουν τί ήθελαν και αν ήθελαν, τι τους αρέσει, αν και προς τα πού θα κάνουν κάτι τώρα, ή και αργότερα, στο μέλλον, ίσως, μπορεί, ενδεχομενως αλλά και ίσως όχι. Γιαβάααααας γιαβάαααααςςςςς.....γιατί time is on my side!

  Για να μη χολερίζω άνευ λόγου και αιτίας....ας αναδιπλωθώ στρατηγικά: αυτό που αρνούμαι να δεχτώ και να καταλάβω είναι γιατί ρε άνθρωπΑ, αφού σου 'ρθαν όλα δεξιά και βολικά και χρειαζεται να ιδρώσεις για τίποτα....γιατί λοιπόν ρε πούστη δεν κάνεις αυτό που πραγματικά σου αρέσει; Γιατί δεν είσαι δημιουργικός άνθρωπος...αφού έχεις την πολυτέλεια να μη χρειάζεται να ανησυχήσεις για το παραμικρό πρακτικής φύσης ζήτημα; Ή, ακόμα χειρότερα, αν δεν ξέρεις τί είναι αυτό που σου αρέσει να κάνεις, αυτό στο οποιό θα μπορούσες να είσαι καλός....γιατί δεν ψάχνεις να το βρείς;;; Ή...για να ρίξω ακόμα περισσότερο το επίπεδο....αφού δεν μπορείς η δεν θες να είσαι δημιουργικός με κάποιον τρόπο, γιατί τουλάχιστον δεν είσαι ευγνώμων για την αργοσχολίαση σου; Γιατί δεν ζείς τη ζωή σου με χιούμορ; Με ευρηματικότητα, με φαντασία με ΑΠΟΨΗ;

  Στέλνω τα ερωτηματικά μου στο κενό.

''Τwo things are infinite; the universe and human stupidity....and I'm not sure about the universe.''

(Albert Einstein)

Ειλικρινά δικός σας,

Poulos et al.

Το αγόρι του Μήνα (Μάρτιος)

Alex Pettyfer

Οι Πρακτικόπληκτοι

Είίίίναι ορισμένα ατομάκια που, ενώ έχουν καλές σπουδές στην πλάτη τους και άπειρο χρόνο (για ξύσιμο)…, τελειώνοντας τα πτυχία, τα μεταπτυχιακά και τα σχετικά… πέρα απ’ τ’ ότι βρίσκονται σε μία μόνιμη αφασία περί του τι θα κάνουν από ‘δω και μπρος… αντί να στείλουν μια 100άρα Βιογραφικά να πάνε να πιάσουν καμιά δουλειά μπας και πήξει ο εγκέφαλός τους… αρέσκονται στην εύρεση εταιρειών για Πρακτική (και μόνο).

Και δε μιλάω για περιπτώσεις ατόμων που ΨΑΧΝΟΥΝ αλλά δε βρίσκουν δουλειά, οπότε απ’ το να κάθονται… καλή κι η Πρακτική… ούτε για το λογικό «Ας ψιλοχωθώ κάπου 1 χρόνο να αποκτήσω εργασιακή εμπειρία (που, άλλωστε, είναι προαπαιτούμενο σε όλες τις δουλειές) και μετά θα κυνηγήσω πρόσληψη είτε εδώ είτε αλλού»… Μιλάω για ατομάκια που έχουν κάνει την Πρακτική… επάγγελμα! Σύστημα! Πώς το λένε;!

Θεωρώ ότι ο βασικός λόγος που το κάνουν αυτό (αντί να ψάχνουν σοβαρά για δουλειά και να κυνηγήσουν να εργαστούν επίσημα κάπου, ως υπάλληλοι - κι ας είναι ο μισθός χαμηλός, κι ας μην είναι ακριβώς στο αντικείμενό τους η θέση – τι να κάνουμε;;;!, να πούμε! ΜΑΛΑΚΕΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΙ ΥΠΟΛΟΙΠΟΙ;;;!) είναι αφενός το μόνιμο και ασφαλές (οικονομικό) «ζμπρώξιμο» απ’ το σπίτι (αν η μπαμπική κάνουλα είχε κλείσει καιρό τώρα… να δεις για πότε θα είχαν στρωθεί στη δουλειά αυτά τα άτομα… Αλλά έλα που δεν κλείνει κι επιμένει να συντηρεί τη σαπίλα και το βουτυρομπεμπεδισμό! Ωραία παιδιά μεγαλώνετε, ρε! Να χαίρεστε τους φρούληδές σας!) (και μια γενικότερη στάση της οικογένειας ότι, ΟΚ, να πούμε…, ας μη ζοριστεί να βρει δουλειά…, ας μην παιδευτεί ακόμα…) και αφετέρου το γεγονός ότι δε γουστάρουν να αποκτήσουν (επιτέλους!) καμία σοβαρή ενήλικη ευθύνη, ειδικά απέναντι σε τρίτους! Τουτ’ έστιν… ας αποφύγουμε όόόσο και όπως μπορούμε το πρωινό ξύπνημα (συνήθως πάνε για Πρακτική 3 μέρες τη βδομάδα – σιγά μη ζορίζονταν καθημερινά τα πουλάκια μου!), το αφεντικό που θα μας πιέζει και θα μας βρίζει (ποιος έχει απαιτήσεις απ’ τον πρακτικάριο, άλλωστε; (καλά, έχουν δει κι άλλα τα μάτια μας, βέβαια)), τη δουλειά που θα είναι απαιτητική και θα θέλει προσπάθεια και σοβαρότητα (εδώ μια πτυχιακή και κάναμε 3ετία να την παραδώσουμε…), το dress-code που θα απαιτεί το εργασιακό περιβάλλον (σιγά μην ξεκολλήσω από πάνω μου το φορμίδι και μην αναγκαστώ να κρύψω το τατουάζ!), τη σωστή διαχείριση που θα απαιτούν πλέον τα λεφτά που θα βγάζω και, γενικά, την όλη υπευθυνότητα και ωριμότητα που απαιτεί το να είναι εργαζόμενος.

Ορισμένοι, δε, από δαύτους, μου δίνουν την αίσθηση ότι προσπαθούν πάση θυσία να αποφύγουν και τη διαδικασία της συνέντευξης, ίσως ακριβώς! επειδή γνωρίζουν εκ των προτέρων ότι η φάτσα τους στάζει τόση ανευθυνότητα (δεν πείθουν, ρε παιδάκι μου!)... που κανείς δε θα τους εμπιστευόταν κάποια θέση.

Μιλάμε για άτομα που πάνω από 4 χρόνια τώρα, και ενώ έχουν πάρει το πτυχίο τους..., φτάνουν 28-30 χρονών και 1 μέρα εργασιακής εμπειρίας ως υπάλληλοι δεν έχουν γράψει!

Είναι, βέβαια, τα ίδια ακριβώς! άτομα που ύστερα θα παραπονιούνται ότι δε θα καταφέρουν και ποτέ να βγουν στη σύνταξη! Ποια σύνταξη, ρε μπούλη!, να πούμε, που έφτασες 30 χρονών, χωρίς τίποτ' άλλο να σε "βαραίνει" και μισή κάρτα δεν έχεις χτυπήσει;;;!

Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι Ι: Ο κοντός

1. Όση υφάρα (και κυρίως θράσος)  δεν έχουνε ο Μάθιου Μακόναχι, ο Τζέιμς Φράνκο και ο Άλεξ Πέτιφερ μαζί… το έχουν κάτι κοντοί… για πολύ πούτσο και ξύλο, μιλάμε! Ανύπαρκτα ατομάκια, πουθενάδες, που ακριβώς λόγω του «μειονεκτήματός» τους (που αν με τη στάση τους δε φρόντιζαν να το υπερτονίζουν, ίσως και να ήταν συμπαθείς) προσπαθούν να δείξουν ότι όόόόχιιιι… δεν είν’ έτσι!…, υιοθετώντας ύφος, στυλ και συνήθειες που μόνο τον εαυτό τους πείθει τελικά (και πολύ αμφιβάλλω…)! Αν, δε, ο κοντός έχει και φράγκα… εκεί περνάμε νεξτ λέβελ, έτσι;; Δε συγκρατούνται με τίποτα!

2. Η εισαγωγή για το overall της ιστορίας ενός γνωστού, κοντός κι αυτός. Τα είχε χρόόόνια με μια γκόμενα (7; 10;;), η οποία, κιόλας, για χάρη του και προκειμένου να είναι κοντά του είχε αλλάξει πόλη, κι η οποία έπινε νερό στ’ όνομά του, έστεκε κερί αναμένο και είχε ανεχτεί και ουκ ολίγα για την πάρτη του (μέχρι ΚΑΙ κέρατο!)!

Ο τύπος, λοιπόν – όχι, βέβαια, ότι δεν είχανε προβλήματα με αυτήν και ότι μετά από τόσα χρόνια δεν είχε επέλθει κι ένας κορεσμός στη σχέση τους -, κάποια στιγμή επροσεγγίσθη από μία νέα γκόμενα, ωραιοτάτη και εντυπωσιακοτάτη…, η οποία, απ’ ό,τι μαθαίνω τον «κυνήγησε» κιόλας… και πριν αλέκτωρ λαλήσει τρεις… έστειλε την άλλη σε κάποιο σεμνό διάολα και

πήγε με τη νέα (και ωραία).

Η νέα, λοιπόν, ΟΚ, αν και λίγο «μπεμπέκα» και ουφάκι, από αυτά τα άτομα που δε πα’ ο μπαμπάκας να ‘σκασε ένα σκασμό λεφτά σε ιδιωτικά σχολεία, γαλλικά και πιάνα… από (ουσιαστική) παιδεία δεεεεν… και πολύ…, είναι όμορφη: ωραίο μάτι, ωραίο πρόσωπο, ωραία χείλια, ωραίο κορμάκι… ωραία! Συν τοις άλλοις… ‘κονομημένη και με «κύκλο».

Από ένα πρόχειρο τσεκάρισμα των φωτογραφιών της στο Facebook… εύκολα καταλαβαίνει κανείς ότι πρόκειται για γκόμενα που μόνο θέμα με τους άντρες δεν είχε και ότι (σχεδόν) όλοι όσοι είχε ως τώρα… ήσαντο πολύ καλά κομματάκια: ψηλοί, ωραίοι, επίσης φλωράκια ιδιωτικών, ψιλογυμνασμένοι, επίσης ‘κονομημένοι… και πάει κλαίγοντας. Και είναι ν’ αναρωτιέται κανείς, λοιπόν, - όσο κι αν περί ορέξεως κολοκυθόπιτα…, τιιιι του βρήήήήκε του κοντού;;;;!!!!

Κι όχι (μόνο) επειδή είναι κοντός (που για άντρας… χμμμ… ναι… τον λες και ψιλοαπελπισία…): ‘κονομημένο δεν τον λες, σε καμία περίπτωση, αν και έχει καλή δουλειά και με προοπτικές. Ωραίο (φατσικά) δεν τον λες, αν και ως «μινιόν» (και δημοσιοσχεσίτης/μπλαμπλαούμπλας)… περνάει μια γλύκα, ένα κάτι. Γενικά στυλ/ντύσιμο/απίλ γκόμενου… δεν μπορείς να πεις ότι έχει… μέτρια πράγματα. Και 25 να την έχει (που η συγκεκριμένη γκόμενα εμένα προσωπικά δε μου βγάζει κάτι σε φάση «παίρνει φωτιά ο πολυέλαιος» - ίσα ίσα… μου κάνει από αυτές τις γκόμενες που το κάνουν με ψιλοκλεισμένα-σφιγμένα μπουτάκια και χεράκια-μπουνίτσες κι εύχονται να τελείωσει μια ώρα αρχύτερα (το μαρτύριο) γιατί – ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ! – πονάνε!… Anyways…, και μεγάλη πουλήθρα να ΄χει ο άλλος, λοιπόν…, εγώ νομίζω ότι αλλού είναι το πράγμα και εδώ υπεισέρχεται το «η αφέλεια που κάνει κάποιους ευτυχισμένους» ή αλλιώς «η κατ’ επιλογήν άγνοια» (εξ ου και μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι).

Κατά τη γνώμη μου, έχουμε να κάνουμε με την εξής κλασική ερμηνεία-απόδοση του φαινομένου «ωραία γκόμενα τα φτιάχνει με μέτριο γκόμενο, εμφανώς κατώτερό της»:

Η γκόμενα, ως όμορφη κοπελίτσα και σχετικά μικρή, ευαίσθητη, καβουκιασμένη… πληγώθηκε από κάποιον «καλό» (στα πρότυπα του κλασικού ωραίου) γκόμενο, έφαγε τα μούτρα της (και μαζί σκατά), τα είδε όλα (και τα ‘χει ζήσει) και είτε το γεγονός ήταν σχετικά πρόσφατο και σου λέει «Ας βρω κάποιον να μου ανεβάσει την αυτοπεποίθηση και να βγω απ’ τη μιζέρια μου κι ας είν’ και… ρώγες!»  Ή  που είδε κι απείδε και σου λέει «Απ’ το να παίρνω το πούλο με τους «γαμάουα», ας παίξω σε πιο «μέτριο» γήπεδο, που ξέρω ότι τουλάχιστον θα μου φερθεί καλά, θα με προσέξει, θα με έχει κορώνα στο κεφάλι του (τόσο κορώνα, βέβαια, που ο τύπος επέστρεψε κάποια δόση και φάσωσε την πρώην – αλλά ποιος χέζεται;;) να «ανέβω» και λίγο και ό,τι κάτσει από ‘κει και πέρα»…

Το ζόρι το δικό μου με το θέμα ποιο είναι;: ο κοντός, δηλαδή, δεν αντιλαμβάνεται τη φάση;;; Δεν του έχει περάσει απ’ το μυαλό ότι η γκόμενα την ανασφάλειά της γιατρεύει ούσα μαζί του;;; Τι ακριβώς πιστεύει, δηλαδή;;; Ότι γαμεί και δέρνει;; Ότι είναι τόσο γαμάουαΣ και παραπάνωΣ που ανάθεμα κιόλας! αν δεν του καθόταν μια τόσο καλή γκόμενα;;; Σίίίίριουζλιιιι;;;; Που 10 χρόνια με την άλλη, να πούμε, . . . ποια γύρισε να τον κοιτάξει;;; Κι ας γούσταρε να παριστάνει τον μπερμπάντη και το «μούτρο» που ανά πάσα στιγμή θα σ’ την πετούσε έξω και θα σ’ την έκανε τη ζημιά. Μηηηη χέέέέσωωωω….!

Εδώ εμείς, ρε πούστη μου!, και μας κοιτάει ένας ωραίος και ξεκινάμε από πάνω μέχρι κάτω να αναρωτιόμαστε για τα κίνητρά του (που στο κάτω κάτω είναι κι ανεγκέφαλο να μην αναρωτηθείς για ποιο λόγο μπορεί ο άλλος να σε πρόσεξε ή να θέλει να ‘ναι μαζί σου!): θέλει βυζί; θέλει κώλο; θέλει για τ’ απόψε;; την έχει μικρή και δεν μπορεί να βρει άλλη;; βρωμάει η αναπνοή του;; έχει σπυριά σ’ όλη του την πλάτη;;; είν’ ανώμαλος;;;

Ο κοντός, ρε πούστη μου!, γιατί παριστάνει ότι δε νιώθει και μας το παίζει κουλ και λάιτ;;;!!!

Φιγούρες εξωτικές και ταξιδιάρικες 1: Ο τραγουδιάρης

Με πλησιάζει πριν κανά 2βδόμαδο τύπος στο γυμναστήριο, θαμώνας, με μόνιμη εμφάνιση (ολόσωμη) ποδηλάτη… και μου λέει ότι, και καλά, ξέρω ‘γω, φαίνεται διαφορά στο σώμα μου λόγω της γυμναστικής, από την πρώτη φορά που με είδε… Λέω ένα «Α… Ευχαριστώ!» και αρχίζει να μου λέει ότι θα δω μεγαλύτερη διαφορά αν εντείνω την αεροβική άσκηση, του λέω ότι βαριέμαι… αυτά. Ε, όποτε τύχαινε από ‘κείνη τη μέρα και σκουντιόμασταν…, λέγαμε κι ένα γεια, αλλά μέχρι εκεί. Μια άλλη μέρα, που είχα πιάσει το μαλλί ρόκα (της γιαγιάς)-παρμεζάνα μου ‘πε ότι κόντεψε να μη με γνωρίσει, αλλά το βρήκε ωραίο το λουκ. Είπα ένα «Ευχαριστώ» και μέχρι εκεί. Ε, ΟΚ, δεν είναι κι η καλύτερή μου ο τύπος – αντί να μας την πέσει το φίνο (φλωρο)γκομενάκι που έχουμε σταμπάρει εδώ και κανά μήνα… μας την πέφτει το μεσηλίκι (περί τα 40 τον κόβω…, αλλά φέρει τη γνωστή καραφλίτσα μπιφτέκι-ροξάκι-καπελάκι Εβραίου και δε «λέει») -, οπότε δεν κυνηγάω, κιόλας, να βρεθώ στο διπλανό, ας πούμε, μηχάνημα μαζί του… αλλά έλα που σήμερα όντως ευρέθην… τι να κάνω; Ένα γεια το ‘πα. Αφορμή, φαίνεται, έψαχνε… και μου ‘πιασε το μπίρι-μπίρι (που, βέβαια, απ’ την άλλη, είναι και να το «χαίρεσαι» και λίγο, δεδομένου ότι όόόλοι οι άλλοι στο γυμναστήριο τη βγάζουν στη μούγκα (κοιτάνε αλλά ούτε γεια δε λένε, από καλή διάθεση και μόνο, να πεις…))… πώς σε λένε… πού δουλεύεις… είσαι ευχαριστημένη εκεί;… Ε, «λάλησα» κι εγώ σα μαλάκας… και προφανώς του έδωσα το δικαίωμα (καλά…) να νομίζει ότι «ψήθηκα».

Και με αρχίζει στα «Facebook έχεις;» και να τον βρω, λέει… Φαίνεται το πήρε πολύ πατριωτικά…, έγραψε τ’ όνομά του και στο κινητό και μου το ‘δειξε… μην και άκουσα λάθος και παραλείψω, να πούμε!… και, σε κάποια δόση, έρχεται κιόλας κι εκεί που έκανα ένα όργανο… μου πιάνει τα μαλλιά και μου τα κάνει προς τα πίσω. Γιατί; Για να δει πώς «γράφω» σε γκρο πλαν;;;! Ποιος ξέρει τώρα τι του ‘κατσε του τύπου… μου ‘πε και μου ξανάπε τ’ όνομά του… και πώς γράφεται… και πώς προφέρεται και σούξου μούξου… και να βεβαιωθεί για το δικό μου…, επίσης πώς γράφεται και πώς θα με βρει (στο Facebook)… και να πάω σπίτι, λέει, να μιλήσουμε απόψε (κιόλας! – τώρα που είναι ζεστό το πράμα!, μην και «κόψει» η μαγιά!…)… Πωωωω… Πωωωω…

Ένιγουέις… το τζους είναι αλλού: ο τύπος είναι  τ ρ α γ ο υ δ ι ά ρ η ς ! Κανονικά! Λαϊκό ρεπερτόριο-αρπαχτές σε κλαμπάκια-μπουζουκομάγαζα τύπου Κυψέλης και τέτοια… Απ’ το ’95, λέει, στη δισκογραφία. Η «χρυσή εποχή» των μπουζουξίδικων… όταν δούλευαν ακόμα και Δευτέρες… Πολλά λεφτά!, λέει… Έχει βγάλει και 2 δίσκους…, να τον βρω, λέει, και στο youtube…, μου ‘βγαλε κι όλο το πρόγραμμα της βδομάδας, πού θα εμφανίζεται… να πάρω την παρέα μου και να πάμε! Ποιους να πάρω και πού να πάμε;;;!!! Τραβάτε Κυψέλη;;;!! Και κανονικά φυσιοθεραπευτής είναι, λέει (να υπονοήσει και την ύπαρξη τζάμπα μας(h)άζζ στο πλάνο…), αλλά «τον κέρδισε» το τραγούδι, λέει. Ωωωω! Ωωωω! Ωωωωωω!

Ένιγουέις… έσπευσε να μ’ ενημερώσει ότι πάει στην πισίνα τώρα (έχει και πισινάκι το γυμναστήρι της χαράς) και να μπω μετά Facebook. Μου φαίνεται, μάλιστα, ότι είναι ο τύπος που ένα βράδυ που έβαλα κεφαλάκι να δω τι παίζει στο πισίνι… τον βρήκα στο ντους δίπλα απ’ την πισίνα με κατεβασμένο το μαγιώ (τυροπιτάκι, εννοείται!) να παίζει το πουλί του! Κι όταν λέω «παίζει», δεν εννοώ ότι τραβούσε μια παχιά… το έπιανε και χαιρόταν! Το κοίταζε και καμάρωνε! Το φόραγε και πέταγε! Ωωωω! Ωωωω! Ωωωωω!!!!

Και τώρα τι να κάνω, ρε πούστη μου;;; Και να μην τον κάνω add εγώ θα με κάνει αυτός (αφού του είπα πώς με λένε στο Facebook)! Άσε που βεβαιότατα θα τον ξανασυναντήσω στο γυμναστήριο… και τι να του πεις;; ΟΚ, μια παρέα να την κάνουμε στο τζιμ, δεν τραβάω ζόρι…, αλλά για παραπάνω… δεν το ψήνω διόλου!

Άσε που… αυτός, μου φαίνεται, έχει μείνει όντως σε κάποια «χρυσή εποχή» μπουζουκιών…, που οι γκόμενες πέφτανε σαν πρωτάρες κότες όταν άκουγαν «λαϊκός τραγουδιστής» και δεν αμφιβάλλω ότι το ‘χε κάποτε το σουξεδάκι του με το στόρι περί τραγουδιού και μαγαζιών και δίσκων… Σου λέει… «… ας την πέσω στη μικρούλα – γιατί; τη χάλασε;;» Ωωωωωχουου…

Με πιάνει κι ο γυμναστηριάς (γιατί όόόόχι που δε θα γύριζαν όλοι να "κόψουν" σκηνικό...) και μου λέει "Τι έγινε; Σ' την έπεσε ο τραγουδιστής;" - του λέω "Τι 'ν' τούτος, ρε;!... Είναι γνωστός;" - μου λέει "Ναι! Αυτός, η μάνα του κι άλλοι 3 τον ξέρουν!". Πωωωω...

Οι ορκισμένες αδερφές

Ανεγκέφαλες τύπισσες που λατρεύουν την αδερφή τους no matter what!, μόνο και μόνο επειδή φρόντισαν να πειστούν ότι "το αίμα νερό δε γίνεται" και "τίποτα δεν είναι σαν την οικογένεια". Η αδερφή μπορεί να βαράει ενέσεις, να βαράει τη γιαγιά, να κλέβει από τα πορτοφόλια ολωνών μες στο σπίτι, να μας κάνει να στεναχωριόμαστε και να κλαίμε... αλλά όόόχι!, είναι αδερφή μας κι ως εκ τούτου η κρίση ΟΦΕΙΛΕΙ να απουσιάζει κι εμείς οφείλουμε να σφυράμε αδιάφορα και να τη θέλουμε κοντά μας και να την καταβρίσκουμε με την παρέα της και να την έχουμε πρώτη πρώτη επαφή στο κινητό και να μιλάμε 40 φορές τη μέρα στο τηλέφωνο μαζί της. Βαριέμαι.

Όπως και τα ατομάκια που έχουν επίσης πειστεί για την ανεκτίμητη αξία της οικογένειας, σε βαθμό που καταχαίρονται να περνάνε καλά με τον αδερφό/αδερφή τους και φτάνουν σε σημείο να πηγαίνουν σε ένα πάρτυ και να ζουν για την ώρα και τη στιγμή που θα χτυπήσει το κουδούνι, θα ανοίξει η πόρτα και θα εμφανιστεί το ω κοινόν αυτάδελφον Ισμήνης κάρα και ΜΟΝΟ! τότε θα ξεκινήσει το φααααν! για αυτούς! Πω πω πω πω...!

Οι "νεόπτωχοι" φίλοι μας

Ατομάκια που οι γονείς τους ξόδεψαν μια (και δυο) περιουσία (-ες) για να τα στείλουν σε κάποιο Κολέγιο, περνούσαν κάθε Χριστούγεννο σε αυστριακές Άλπεις και Λονδίνα, που μετά το Λύκειο οι δικοί τους τους σπονσόραραν για κάποια Βαρκελώνη (γονείς μεγαλο-αρχιτέκτονες, Καθηγητές Πανεπιστημίων, μεγαλογιατροί, πολιτικοί μηχανικοί…) και τα οποία, ενώ γνωρίζουν ότι δεν πρόκειται να βγάλουν δικά τους λεφτά πριν κάποια καλά 32, ξέρω ‘γω (μιας και δεν υφίσταται καν! η ανάγκη να πάνε να δουλέψουν (ή, και να υφίσταται, οι γονείς είναι πολύ περήφανοι για να στείλουν το παιδί τους να βγάζει φωτοτυπίες στην πρώτη του δουλειά!)) και που, επίσης, γνωρίζουν ότι οι γονείς μιααα ζωή θα Ζμπρώχνουν (οικονομικά) με χέρια και με πόδια… επιμένουν να παριστάνουν τους μπατίρηδες, σε μια ένδειξη του ότι, ας πούμε, τι;;; Ξέρουν να κάνουν σωστή διαχείριση των χρημάτων τους;;; Δε σπαταλάνε σε ανούσιες απολαύσεις; Δε γουστάρουν να τα «χώσουν» στο καπιταλιστικό σύστημα;;;

Είναι τα ίδια άτομα που ενώ μένουν σε κάποιο τριπατάκι σε κάποια Κάτω Κηφισιά, σε κάποια νεόκτιστη μαιζονέτα σε κάποιο Γέρακα… και που ενώ στο οικογενειακό γκαράζ έχουν τουλάχιστον τρία αυτοκίνητα ν’ αράζουν…

- αρνούνται να πληρώσουν είσοδο σε μαγαζί που έχει event, θεωρώντας ότι οι υπόλοιποι που πληρώνουν είναι βλάκες κι ότι το σύστημα έχει και τα «παραθυράκια» του κι άμα πιάσουν φιλίες (εντός 5 λεπτών) με τον πορτιέρη / ταμία… θα τους αφήσει να περάσουν στο έτσι! Επειδή, όμως, αρνούνται να παραδεχτούν ότι αυτό που κάνουν έχει μια δόση γυφτιάς, θα το φέρουν ακόμα περισσότερο στα (εξοργιστικά) μέτρα τους, όντες διατεθειμένοι να πιάσουν κουβέντα στην κοπελίτσα στο ταμείο, σε στυλ «Καιαιαιαι… πόόόόσο καιρόόόό δουλεεεεεύεις εδώώώώ;;;…. Καιαιαιαιαι… πώώώώς είναι μέσα τοοοοο μαγαζίίί…΄΄;;; Καιαιαιαι… μέέέέσα τιιιι λέέέέει;;;;», μην κατανοώντας, μάλιστα, ότι κι η κοπέλα υπάλληλος είναι… τη δουλειά της κάνει… και θα βρει και κανάν μπελά αν τους αφήσει να περάσουν στο τζάμπα.

Το «ζουμί» είναι ότι έχουν κάνει τη γυφτιά στάση ζωής και θα κάνουν το παν για να σ’ το πλασάρουν αυτό ως άποψη.

- αρνούνται να μπουν να κάτσουν στο in μπαράκι της Αβραμιώτου, γιατί μέσα το ποτό κοστίζει 6-8 ευρώ… ενώ έξω… μπορούν να πάρουν μία μπύρα απ’ το περίπτερο! – και, έτσι, να παραμείνουν με το ένα πόδι μέσα στο μαγαζί (ώστε να μπορούν να κοζάρουν τι «παίζει»…) και με το άλλο απ’ έξω (μην τους πουν και γύφτους που μπήκαν με ποτό από αλλού)!… Αν έχεις λεφτά να βγεις να διασκεδάσεις… τράβα και διασκέδασε! Αν δεν έχεις… ή τράβα βγάλε τα λεφτά που χρειάζεσαι δουλεύοντας, ας πούμε (τι λέμε τώρα…), ή κάτσε σπίτι και πέρνα το Σαββατόβραδό σου πραγματικά ανέξοδα! Γιατί αν σε μια τέτοια παρέα, π.χ. 7 ατόμων, οι 4 θέλουν να τη βγάλουν με μπύρα απ’ το περίπτερο… ενώ οι άλλοι 3 θέλουν να μπουν μες στο μαγαζί… ή που η παρέα θα «σπάσει» ή που οι 3 θα φάνε το κρύο της αρκούδας έξω από το μαγαζί, περιμένοντας τους άλλους τους αρκούδους! να ρουφήξουν την μπύρα τους!!!

- αρνούνται, επίσης, πεισματικά να πάρουν αυτοκίνητο για να βγουν, θεωρώντας ότι οι συγκοινωνίες είναι πανάκεια! Φυσικά, είναι τα ίδια άτομα που έχουν εξασφαλίσει ΉΔΗ ότι θα υπάρχει κάποιος στην παρέα πάντα πρόθυμος να τους γυρίσει…, οπότε… τι ανάγκη έχουν;;; Τα ίδια αυτά άτομα θα σου πουλήσουν τη «βαριά» φιλοσοφία για το πόσο ΔΕ! βρίσκεις parking στο Κέντρο (1. γιατί άλλες περιοχές για να βγουν δε γνωρίζουν! και αρνούνται να πάνε οπουδήποτε αλλού πέραν του Κέντρου! Τόσο alternative είναι!, 2. ειδικά τον τελευταίο χρόνο τα κέφια στην Αθήνα είναι τόσο ψόφια που παρκάρεις Κέντρο-κατάκεντρο, σχεδόν έξω απ’ το μαγαζί που θες να πας – είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον, δε, ότι τα άτομα που υποστηρίζουν ότι θα ταλαιπωρηθούν να βρουν πάρκινγκ, είναι ΑΚΡΙΒΩΣ! αυτά που δεν έχουν δοκιμάσει ποτέ τους, κατά τ’ άλλα, να κατεβάσουν όντως αμάξι στο Κέντρο!), για το ότι το αυτοκίνητό τους είναι μεγάλο και δε βολεύει στο παρκάρισμα (πωωωω….), συν κάτι εξωφρενίκουλα, του στυλ ότι, ξέρω ‘γω, κάποιος πρέπει επιτέλους! να στηρίξει τις συγκοινωνίες (και θα το κάνει ποιος, γαμώ το ξεσταύρι μου;;;!!! Ο τυπάκος που δε χτυπάει καν! εισιτήριο;;;!!! Επειδή είναι κι αυτό ΑΠΟΨΗ;;; Και που όταν εσύ πας να χτυπήσεις θα σε κοροϊδέψει κιόλας;;; Ρε σάλτα και….!) κι ότι είναι κι οι περιβαλλοντικοί λόγοι στη μέση (είπε το άτομο που έχει βάλει ήδη κάποιον μπαμπάκα να «ψήσει» τον τάδε HRά στην τάδε μεγαλοβιομηχανία τσιμέντου-χημικών-λιπασμάτων να τον προσλάβει και που σε 5 χρονάκια θα διεκδικεί με όλο του το είναι την παροχή εταιρικού αυτοκινήτου 2μιση χιλιάδων κυβικών κατ’ ελάχιστον! – πωωωω…..)… Πωωωω! Πωωωω!

- ακόμα κι αν τους προτείνεις να πάρεις ΕΣΥ! αυτοκίνητο, με δική σου επιβάρυνση (και από άποψη κούρασης και από άποψη ότι θα αναγκαστείς να μην πιεις και από άποψη εξόδου βενζίνης ακόμα ακόμα…)… θα κοιτάξουν τόσο πολύ να σαμποτάρουν αυτήν την πρόθεσή σου, πετώντας κάποια ανυπόστατη καμαρωτή παπαριά, του τύπου «Δε βρίσκω το λόγο…», από φόβο μην και την επόμενη φορά έχεις ΕΣΥ! την «ΑΞΙΩΣΗ»! να πάρουν ΑΥΤΟΙ! αυτοκίνητο και αποκαλυφθεί η γυφτουλίασή τους!

- ενώ θέλουν να «χτυπήσουν» γκόμενα… δεν καταλαβαίνουν ότι την κοπέλα που συνοδεύεις… ΔΕΝ μπορείς να τη βάλεις τώρα με γοναρικό, μίνι και δωδεκάποντο… (ναι!, ρε συ! Γιατί φτάσαμε 27 κι είμαστε κοτζάμ γυναίκες και θέλουμε ένα Σάββατο βράδυ που θα βγούμε να κάνουμε μπαμ! Και γιατί πέρασε η εποχή του starακίου, του t-shirt και της μπύρας στο χέρι! ΟΚ, καλά ήταν, περάσαμε – αναμφισβήτητα - ωραία και ξέφρενα… αλλά, καλώς ή κακώς…, η ζωή προχωράει και τα γούστα των ανθρώπων αλλάζουν! Πώς να το κάνουμε;;;;) σε κάποιο μετρό, να περπατάει πριν και μετά κανά 20λεπτο από και προς τον προορισμό, να φάει το κρύο της αρκούδας (ειδικά αν είναι χειμώνας) και μετά να την τραβολογάς είτε να πιάσετε κάποιο μετρό που 2 η ώρα το λήγει το έργο ή να παρακαλάς για ταριφιά κάποιον απ’ την παρέα! Και, εν πάσει περιπτώσει, απ’ τη στιγμή που βγήκες με κοπέλα (είτε γκόμενα είτε φίλη), χάλασε ο κόσμος από ευγένεια και ιπποτισμό να πάρεις αυτοκίνητο (εφόσον κιόλας διαθέτεις);;;

Και πάλι πούστης με ξένο κώλο είσαι όταν κάθεσαι και πουλάς «βαριά» (παπάρια) φιλοσοφία για το πόσο «δε λέει» να πάρεις αυτοκίνητο ενώ έχεις ήδη καβαντζώσει την εναλλακτική σου για την επιστροφή (κάποιον απ’ την παρέα που κατέβασε αυτοκίνητο στο Κέντρο)!

Ίλεος και με τις συγκοινωνίες, δηλαδή, που ειδικά μετά το 2010 μας έχουν γαμήσει με τις απεργίες και τις βλάβες και τις ανακατασκευές σταθμών κτλ. κτλ. . . . Δηλαδή όλα αυτά τα τυπάκια της γύρας… τις 150 μέρες το χρόνο που ΔΕ διατίθενται συγκοινωνίες… τι κάνουν;; Δε βγαίνουν;;; Δηλαδή, ΟΚ, αυτή η αηδία με την εμμονή να το παίζουμε Ευρωπαίοι όπου απλά δε θέλουμε να παραδεχτούμε την τσιπιά μας… δεν παράγινε;; Δεν πιάνω ΚΑΝ το ζήτημα του ότι ο τελευταίος συρμός περνάει 2 η ώρα (ποιος Έλληνας έχει λήξει την ΠαρασκευοΣαββατιάτικη διασκέδαση του 2 η ώρα;;;!) ούτε το ότι κάποιοι μένουν αρκετά μακριά από σταθμούς μετρό-τρένου, στάσεις λεωφορείων κτλ. κτλ. και, ΟΚ, ας μην κάνουμε τους τζάμπα μάγκες… τα πράγματα έχουν αγριέψει και δεν κυκλοφορείς εύκολα μόνο σου ξημερώματα… είτε μένεις στην Κυψέλη είτε μένεις στο Χαλάνδρι.

- Ειδικά ως προς τον ιπποτισμό τέτοιων ατομακίων… το σάλιο καταναλώνεται κι η κοιλιά ανακατεύεται… όταν πας σπίτι τους επίσκεψη / άραγμα, ειδικά μετά από δική τους προτροπή και πρόσκληση, και δε σκέφτονται καν! ότι θα μπορούσαν να δώσουν 10 ευρώ και να παραγγείλουν μία πίτσα, έτσι!, ρε παιδάκι μου, για τη φιλοξενία της υπόθεσης, επειδή σε οποιουδήποτε το σπίτι δεν μπορείς να κάτσεις πάνω από 3ωρο και να μην τσιμπολογήσεις κάτι! Αλλά όόόχιιιι! Είσαι τρελός;;;! 10 ευρώ;;;;!!! Ααααν, όμως, εσύ επιμείνεις ότι θες πίτσα / σουβλάκι / κρέπα και δουν ότι διατίθεσαι και να πληρώσεις… τότε ευχαρίστως θα ανοίξει κι αυτωνών η όρεξη!

Τρανή αντίθεση, φυσικά, με το τι συμβαίνει όταν πας σε σπίτια παιδιών που ουδεμία σχέση έχουν με Κολέγια και Ψυχικά και Φιλοθέες, σε κάτι Δραπετσώνες και κάτι Καλλιθέες, που σου φέρνουν τα γουρουνόπουλα 10-10, το κρασί με το κιλό, η κουζίνα τους είναι και δικιά σου… και, εν γένει, βγάζουν και το βρακί τους, που λέει ο λόγος, να σου δώσουν (κι ας μην έχουν, κι ας ζουν με το μισθό κάποιου πατέρα σε κάποια καράβια)!…

Το ακόμα τραγικότερο, φυσικά, που θα προσφερθούν σε κάποιο τσακίρ κέφι να σου ζεστάνουν ό,τι απέμεινε απ’ το μεσημεριανό οικογενειακό τραπέζι… κάποιο στεγνωμένο σπανακόρυζο, κάποιο μπριάμ, κάποια φασολάδα… Ότι, δηλαδή, ας πούμε, εσύ άφησες το σπιτάκι σου, με όλα τα κομφόρ και τα καλά του Αβραάμ και του Ισαάκ… για να πας να φας στο σπίτι του τάδε… ένα ξαναζεσταμένο μπριάμ! Ρε άι πάγαινε!

Έχει υπάρξει και «κορυφαιότερο», δε, τύπος που έχει βγάλει κάτι ξηροκάρπια σε μισοανοιγμένη-μισοφαγωμένη συσκευασία (δεν μπήκε καν! στον κόπο να τα ξαμολύσει σε κάποιο μπωλ, πιατάκι έστω!)… ΑΝΑΛΑΤΑ!!!… γιατί οι γονείς του, λέει, έχουν στραφεί πλέον στην εντελώς υγιεινή διατροφή κτλ. κτλ. κτλ. Eeeeear-bleeeeeding!

- Στα ίδια πλαίσια με παραπάνω, τα άτομα αυτά ΔΕ ΘΑ ΑΝΟΙΞΟΥΝ ΚΑΛΟΡΙΦΕΡ όταν πας σπίτι τους Γενάρη καιρό με κάποιους 2 βαθμούς έξω!!! . . . ΛΕΣ, ΡΕ ΠΟΥΣΤΗ ΜΟΥ, ΚΑΙ ΤΟ ΠΛΗΡΩΝΟΥΝ ΟΙ ΙΔΙΟΙ!!!!!!! Εδώ έχουν φτάσει 27 χρονών γομάρια και δεν τους έχει ζορίσει ποτέ στη ζωή τους κανένας μπαμπάκας και καμία μαμάκα να βγουν να δουλέψουν!…, αυτονόητα! οι γονείς έχουν αναλάβει όλα τα έξοδα του σπιτιού… κι αυτοί δεν ανάβουν το καλοριφέρ, τις 2-3 ώρες που εσύ τους pay a visit, ας πούμε, ΜΗΝ ΚΑΙ ΤΙ;;; ΜΗΝ ΚΑΙ ΠΕΣΕΙ ΕΞΩ Ο ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟΣ ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ;;;;;!!! SERIOUSLY;;;; Και, φυσικά, ο «ιπποτισμός» τους θα φτάσει το πολύ μέχρι κάποια σκέψη του τύπου να πετάξουν πάνω σου κάποιο σκοροφαγωμένο, τίγκα υγρό και βρωμερό κουβερτόνι…, με ύφος… «Μα κρυώνεις τόσο πολύ;;;»

Και, εν πάσει περιπτώσει, ρε παιδάκι μου, το να μην έχει κάποιος (ή η οικογένειά του) λεφτά, γενικά ή μια δεδομένη χρονική περίοδο…, ΟΚ, δεν είναι ντροπή, οι εποχές είναι χάλια για όλους. Το να το κρύβεις πίσω από γυφτοφιλοσοφίες που, αντί να ντρέπεσαι, τις πλασάρεις κιόλας στους άλλους, τους νορμάλ, ως απολύτως λογικές και κατάλληλες για τις περιστάσεις… ε, χέσε μας!, δε θα πάρω!