Η ιστορία ενός προφιτερόλ (ο μιζερονεόπλουτος επιδειξίας)

Ο Χρηστάρας ήρθε στην εταιρεία πριν κανά 6μηνο-7μηνο. Έψαχναν καιρό ένα άτομο ακόμα για το Τμήμα αλλά "προς τα έξω" το 'παιζαν ότι δεν "καίγονταν" κιόλας... - οι 3 σκλάβοι το τραβούσαν μια χαρά το κουπί στη γαλέρα, άλλωστε. Και τώρα ειδικά, με την κρίση, κιχ! δε θα 'βγαζαν για το φόρτο εργασίας. Και επί της ουσίας δεν υπήρχε ούτε budget ούτε πρόθεση για προσλήψεις. Αρχικά είχε κυκλοφορήσει ότι ο Χρηστάρας είχε "δόντι", αλλά - έλα ντε, πώς μας ξέφυγε τούτος;;; - μάθαμε ότι μια πρώην γκόμενά του με κονέ στη Γερμανική Σχολή (όχι που δεεεν...) είδε την αγγελία και του το πρότεινε.

Το "γέλιο" είναι ότι κατά ομολογίαν του ίδιου του Χρηστάρα..., δεν ήταν ότι την είχε και τρομερή ανάγκη τη δουλειά. Σύμφωνα με τον ίδιο (πάντα, γιατί στη συνέχεια θα δείτε ότι ο Χρηστάρας είναι από αυτούς τους τύπους που λένε λένε και πρέπει να κρατάς κόσκινο για το τι και κατά πόσο είναι αλήθεια τελικά), είχε διανύσει μια 10ετή περίπου πορεία ως free lancer σε business plans και real estate development σε χώρες των Βαλκανίων (και για να λέμε και τα σύκα σύκα... μόνο άσχετος από οικονομικά-λογιστικά και business plans δεν είναι...) αλλά τον κούρασε, λέει, και το free lancing (το οποίο, όμως, σύμφωνα με το Χρηστάρα, μπορούσε να αποφέρει μέχρι και 50 χιλιάρικα για μια δουλειά 3μήνου...) και η ανασφάλεια του ότι αν χάσεις μερικές επαφές "έξω" μετά μπορεί να καταστραφεί η δικτύωσή σου... συν το ότι ήθελε, λέει, να μπει σε μια εταιρεία για να κάνει πλέον καριέρα: να ξεκινήσει από κάπου και θέτοντας στόχο για όλο και υψηλότερη θέση και καθήκοντα... να φτάσει μια μέρα "να είναι κάποιος".

Αυτά όλα μου τα είπε μια μέρα (μια μέρα που ξεκινήσαμε να δουλεύουμε μέρα και φύγαμε νύχτα...), σε μία "εκ βαθέων" συζήτηση, στην οποία κιόλας μ' ενημέρωσε ότι εδώ δεν του δίνουν πάνω από 1.500 μεικτά (!!!) αλλά δεν τον πειράζει, του το 'χαν πει απ' την αρχή ότι τα λεφτά δεν είναι πολλά. Σε αυτό τον πιστεύω, γιατί είχα ακούσει από πέρυσι το καλοκαίρι ότι έψαχναν κάποιον πάνω κάτω σε αυτό το budget και ότι ένας που είχε εμφανιστεί και τους είχε πει 1.500 στο χέρι... τους είχε φανεί και ακριβός! 38 χρονών, 1.200... και να λες και ευχαριστώ. Μά'στα...

Και γιατί, λοιπόν, ο Χρηστάρας, στα 39 του, με 15ετή εργασιακή εμπειρία και επιτυχημένη (κατά τα λεγόμενά του) καριέρα στο εξωτερικό ήταν και είναι διατεθειμένος να δουλεύει για μισθό 25χρονου (υπό "κανονικές" συνθήκες και όχι στο βόθρο που μας έχουν βουτήξει σήμερα);;; Έχουμε και λέμε:

• Ο Χρηστάρας μένει στο Διόνυσο. Σε κάποιο σεμνό πενταπατάκι (προφανώς και τίποτα λιγότερο). Μέχρι πρόσφατα έμενε με τους γονείς του. 39 χρονών. Μά'στα... (Πλέον πρέπει να συζεί με την γκόμενα - η οποία, κιόλας, του ετοιμάζει και ταπεράκια κάθε μέρα. (Πράγμα που αν συνέβαινε όταν ο Χρηστάρας ήταν 30... θα τον είχε χαλάσει τα μάλα και θα το είχε δει ως μέγιστη δέσμευση και δυσβάσταχτη υποχρέωση και "ωχ... αυτή θέλει παντρειές και τα σχετικά"... Αλλά στα 39 του... δε χαλάστηκε καθόόόλουουου! Ίσα ίσα! Αφενός πού να τρέχεις να βρίσκεις μαγείρισσα (και νοικοκυρά) στις μέρες μας και, αφετέρου..., άσε, μωρέ, γύρισε και μας κοίταξε κάποια, ανέχεται και τη μαλακία μας... μιααα χαρά είμαστε και μη χάσουμε το μινόρε της αυγής!) [Παρένθεση στην παρένθεση και για να στηρίξω και τα "φυκάκια" του Χρηστάρα: μας είχε δηλώσει κάποια στιγμή ότι η λεγάμενη είναι καθηγήτρια!!! Ακούγαμε που της έλεγε και στο τηλέφωνο "Το επιστημονικό προσωπικό δεν απεργεί σήμερα;; / εσείς οι ακαδημαϊκοί..." και τα σχετικά... κι είχε φροντίσει μιαααα χαρά να μας "ψαρώσει" ότι τα έχει με πανεπιστημιακό! Έλα, όμως, που μια μέρα μόνου του του ξέφυγε - θέλοντας να μας διηγηθεί ένα περιστατικό - ότι η τύπισσα διδάσκει σε ένα ΙΕΚ στον Άγιο Στέφανο! Ίίίίίλεεεεοοοος! Και στον Άγιο Στέφανο, κιόλας! Βάλε με το νου σου!])

• Ο Χρηστάρας οδηγεί ένα κουκουλάτο Audi ΤΤ, τους πρώτους μήνες στη δουλειά έσκαγε με τσάντα-φάκελο Louis Vuitton (πιο γκέι πεθαίνεις! - μας έπαιρναν στο γραφείο διάφοροι από άλλους ορόφους και μας ρώταγαν τι 'ν' τούτο;!) - και με Rolex (το οποίο και φρόντιζε να το επιδεικνύει-λαμπιρίζει αρκούντως). Ε, τα Burberry, το iPhone και τα Armani έπονταν, όπως ήτο φυσικό. Μάλιστα, η ατομάρα είχε ρωτήσει και μια συνάδελφο... "Μα καλά... εσείς εδώ... δε σας βλέπω ούτε με γιλέκα ούτε με κοστούμια... Και μου κάνει εντύπωση που δεν έχω δει και κανένα με μανικετόκουμπα!" Πού φτάσαμε Γεράάάάάσιμεεεε;;;!!!!!

Το πόσο "αστείο" είναι, δε, να γνωρίζουν όλοι ότι πληρώνεσαι τόσο λίγο... κι ότι κατά τ' άλλα παριστάνεις το δανδή... και ειδικά σε τέτοιους καιρούς... Πέρα από προκλητικό, δηλαδή, δηλώνει και πλήρη ανεγκεφαλίτιδα, διότι υποδηλώνει πόση ανάγκη έχεις να "δειχτείς" και να κάνεις εντύπωση! Σε ποιους ακριβώς;;; Στους ταλαίπωρους συναδέλφους σου;;; Σε παιδιά με πτυχία και γνώσεις και τόση δουλειά στην πλάτη σου που εσύ ούτε που έχεις φανταστεί και κακοπληρωμένα (σε σχέση με το αντικείμενό τους και την ασχολία τους) όσο δεν πάει;; Ή είσαι τόσο άρρωστος (και οι παρέες σου ακόμα πιο βλαμμένες, αν έτσι σε συμβούλεψαν να κάνεις...) που θεώρησες ότι ο Νο1 τρόπος να "ψαρώσεις" τους πάντες μπαίνοντας στη "μεγάλη εταιρεία" και, ακόμα χειρότερα, να κερδίσεις το σεβασμό τους, . . . ήταν να επιδείξεις την πλούσια γκαρνταρόμπα σου και το παραδάκι που φυσάς από το σπίτι σου;;; Σίριουζζζζλλλλιιιιιιιιιιιι;;;;;;;;;;;;;;;;;

• Ο Χρηστάρας δεν υπάρχει 3ήμερο και αργία που να μην το εκμεταλλευτεί για να πάει κάποιο ταξιδάκι στο εξωτερικό... με την γκόμενα ΚΑΙ! τους γονείς (μου έχει σηκωθεί η τρίχα!)!!! (Ο οποίος Χρηστάρας θα τηλεφωνηθεί τουλάχιστον 5-6 φορές όσο είναι στο γραφείο με τον μπαμπά και τη μαμά, έτσι;;; Μιλάμε για καταστάσεις πολύ ροκ!)

• Ο οποίος Χρηστάρας μας είχε πρήξει τα ούμπαλα, να πούμε, με την επίδειξη του πόόόσο αθλητικός τύπος είναι, που πάει και παίζει τένις σχεδόν κάθε μέρα, σε κάποιο από τα γνωστά (και μη εξαιρετέα) τένις κλαμπ των βορείων προαστίων και που χτυπάει και γυμναστήριο επίσης κάθε μέρα..., με μισή ώρα ελλειπτικό μηχάνημα ανελειπώς!!! Κι ο οποίος, ειδικά τον πρώτο καιρό, ερχόταν κάθε μέρα με ένα αλουμινοχαρτάκι αραβική πίτα-γαλοπούλα-μαρούλι-δική του σάλτσα... και ψσσσσόφαγε να τον ρωτήσουμε αν προσέχει τη διατροφή του..., ζώντας, λοιπόν, στην κυριολεξία! για τη στιγμή που θα μας αποκάλυπτε ότι εδώ και κάμποσα χρόνια κάνει θερμιδομετρημένη δίαιτα!!!!!!!! ΕΙΠΕ Ο ΤΥΠΟΣ ΜΕ ΤΟ ΚΟΙΛΑΚΙ ΤΟΥ 50ΑΡΗ!!!!!!!!!!! ΠΟΥ ΠΕΡΠΑΤΑΕΙ ΚΑΙ ΠΕΤΑΕΙ ΤΟΝ ΚΩΛΟ-ΓΑΛΟΠΟΥΛΑ ΑΠΟ 'ΔΩ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΤΟΥΑΛΕΤΑ, ΛΕΣ ΚΑΙ Η ΤΟΥΡΛΑ ΘΑ ΤΟΝ ΚΟΜΨΥΝΕΙ! ΙΙΙΙΙΛΕΕΕΟΟΟΣ! ΙΛΕΟΣ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Και ο Πολιτίας Τένις Κλαμπ με το κατά τ' άλλα χέρι (και φάτσα) του εργάτη απ΄τη ναυτεργατική ζώνη Περάματος!!!!! Μη χέσω! Μη χέσω! Μηηηηηηηη χέέέέέσωωωωωωωωωω!!!!!!!!!!!!!! (αλλά αυτά θα τα πούμε και στη συνέχεια)

Ο οποίος, ήταν τόόόσ φαν της υγιεινής διατροφής..., που πιο εύκολα δε θα μπορούσαμε να είχαμε μυήσει συνάδελφο στην καθημερινή ιεροτελεστία της junk-food-ιάς! Και να 'βλεπες πόσο ήθελε και πόσο το χαιρόταν;;; Κι ύστερα, φυσικά, του φταίγαμε εμείς που τον παρασύραμε και έπαιρνε κιλά! Ω καλά!...

• Τα ούμπαλα, επίσης, μας τα είχε πρήξει και με το σε τι ακριβά εστιατόρια πηγαίνει σχεδόν κάθε βράδυ την γκόμενα (ασχέτως αν στις τηλεφωνικές συνομιλίες του με την γκόμενα (και να θες δεν μπορείς να μην ακούσεις!, 1μιση μέτρο απόσταση τα γραφεία μας... καταντάει και ενοχλητικό, δηλαδή!) τον ακούς συνέχεια να λέει "Θες να πάμε εκεί;;;... Μωρέ... ξέρεις τι έλεγα;; Να μείνουμε μέσα τα δυο μας να μαγειρέψουμε απόψε και το αφήνουμε για άλλη μέρα αυτό που λες..." (μάτια Αρκά))

και που πλΈρωσε, να 'ουμ', 75 ευρώ το άτομο... αλλά δεεεεν το βρήκε κι ακριβό...., γιατί του Αγίου Βαλεντίνου είχε πληρώσει 150 ευρώ το άτομο, αλλά δεεεεν μπορεί να πει!...: τα άξιζε το μαγαζί τα λεφτά του! Άλλωστε, ψάχνει τώρα που θα πάει στο Ντουμπάι..., ένα μαγαζί που το φθηνότερο πιάτο κάνει 150 ευρώ! Ουόου!

Πράγματα, βέβαια, τα οποία θεωρούσε απολύτως φυσιολογικό να τα συζητά με όόόποιον έβρισκε μπροστά του στον όροφο και, μάλιστα, στην κουζίνα, που είναι και κεντρικό σημείο..., έτσι ώστε να είναι ΒΕΒΑΙΟΣ... ότι το άκουσαν και τα παιδιά του διπλανού τμήματος ότι πήγε στο εστιατόριο του 100άρικου το κεφάλι και να δώσει, έτσι, ένα στίγμα του πόσο τυχαίος δεν είναι...



Ο Χρηστάρας, λοιπόν, του Πουλιτία Φτέρνις Κλαμπ, του ΤΤ και των Ντουμπαγίων..., είναι ο τύπος που του χάλασε η κουκούλα στο ΤΤ και πήρε το μάστορα να μάθει πόσο πάει η επισκευή... και αποφάσισε να βάλει μεταχειρισμένη, γιατί το 1000άρικο που του 'πε ο μάστορας του κάθισε βαρύ! Ο Χρηστάρας που ποτέ δε θα πάρει απ' έξω... όχι καφέ και κρουασάν - είπαμε! κάνει διατροφή... - αλλά ούτε μπουκαλάκι νερό!

Και το θέμα μου δεν είναι να κρίνω το κας(h) μάνατζμεντ του καθενός - το θέμα μου είναι να κατακρίνω τη γυφτομπαρόκ νεοπλουτίστικη "να δείχνουμε ότι έχουμε και να πλασαριζόμαστε ότι είμαστε κάτι άλλο από αυτό που είμαστε μπας και ψαρώσουμε κανάν χτεσινό" αισθητική τέτοιων ατόμων (γιατί είναι προφανές ότι οι απανταχού Χρηστάρες είναι ολόκληρη φυλή...), όταν επί της ουσίας τσιγγουνευόμαστε τόόόσο πολύ τη βενζίνη για να πάμε μέχρι το εξοχικό μας στη Χαλκίδα μία φορά τη βδομάδα.... που προτιμάμε να ταλαιπωρηθούμε με τον καρβουνιάρη! ΙΛΕΟΣ!

Άσε που... έχω αρχίσει και πιστεύω ότι προσπαθεί να διατηρεί μια μπεμπίστικη σχέση με τους γονείς του (βλ. τηλέφωνα, ντάντεμα, βίζιτες στο εξοχικό τους κτλ. κτλ.) προκειμένου να του σκάνε ακόμα και τώρα κάποιες παροχές (χαρτζιλίκι δεν τολμάω ούτε καν να το γράψω!). Α!, και το άλλο που ξέχασα ν' αναφέρω... είχε δηλώσει ότι οι γονείς ήσανε γιατροί (από οικογένεια ιατρών το παληκάρι, λοιπόν)... για να αποκαλύψει - πάλι άθελά του... - ότι είναι... οδοντίατροι!!

Και πάμε και στο μέιν τζους... που είναι το περιστατικό με το προφιτερόλ και το οποίο, για μένα, αποτελεί την επιτομή της μιζερονεοπλουτίστικης επιδεικτικής διάθεσης του συγκεκριμένου ατόμου (και του κάθε "Χρηστάρα", όπως λέω και παραπάνω).

Το περιστατικό συνέβη πριν 4-5 μήνες, ένα μεσημέρι που το Χρηστάρα τον είχε πιάσει "υπογλυκαιμία" και είχε λυσσάξει για πάνω από μία ώρα... ότι θέλει ένα γλυκό και θέλει ένα γλυκό και "αχ να 'χαμε τώρα ένα γλυκό... και τι καλά που θα καθόταν τώρα ένα γλυκό...". Φαίνεται ότι ο Χρηστάρας είναι από αυτούς που πιστεύουν είτε ότι το γλυκό θα σκάσει μπροστά τους σα μάννα εξ ουρανού ή ότι είναι τόσο καλός στο "δούλεμα" που τελικά κάποιος από εμάς, τους συναδέλφους, θα έσπευδε να πάει να φέρει ένα γλυκό! Έτσι, λοιπόν, it didn't cοme as a shock όταν του προτείναμε να πάει εδώ, μέχρι την Κηφισίας, που στα δύο λεπτά απόσταση έχει έναν Κωνσταντινίδη, να πάρει ένα προφιτερόλ! Ξαφνικά, ο Χρηστάρας, ο κοσμοπολίτης, ο κοσμογυρισμένος, ο 100 ευρώ το κεφάλι για το χαβαλέ..., άρχισε να απορεί!: "Πού είναι ο Κωνσταντινίδης;;; Υπάρχει εδώ Κωνσταντινίδης;;; Δεν τον έχω δει ποτέ μου!" (λίγο ακόμα, δηλαδή, και θα μας έλεγε ότι δεν ξέρει και κατά πού πέφτει η Κηφισίας! Ίλεος!)...

Με τα πολλά, όμως, κι αφού - επαναλαμβάνω και τονίζω - μόνος του είχε λυσσάξει ότι θέλει ένα γλυκάκι..., εμείς απλώς πετάξαμε μια πρόταση (κι αφού είπαμε προφιτερόλ... ήταν σαφές ότι θα ήταν τόσο μεγάλο... που εννοείται ότι θα τρώγαμε κι εμείς!), κίνησε για τον Κωνσταντινίδη, έφερε το προφιτερόλ, φέραμε πιατάκια κι αρχίσαμε να τρώμε όόόόλοιοιοιοιοι... Ο Χρηστάρας, δε - νομίζω ότι αξίζει να το σημειώσω... - έφαγε το μισό μόνος του (και μετά έλεγε κιόλας ότι έσκασε! Λες και τον δέσαμε στην καρέκλα και του το κατεβάσαμε με χωνί!)... Ωραία; Ωραία.

Την άλλη μέρα το πρωί, λοιπόν, μπαίνοντας στο γραφείο... κι επειδή ήμουν σίγουρη ότι ο δικός σου κρατάει τρελό τεφτέρι σε κάτι τέτοια..., έθιξα το ζήτημα του "ρεφενέ": "Α... να σου δώσουμε λεφτά για το προφιτερόλ χτες...", του λέω. Και μου πετάει ένα "Εε...", αυτό το "εε..." που σημαίνει "πάλι καλά που το θυμήθηκες! Τι νόμιζες;;; Ότι κέρασα;;; Αφού πέσατε και μου το ρημάξατε! Καλά είναι να πληρώνω εγώ, δηλαδή, κι εσείς να τρώτε τζάμπα;; Γιούφτοι!, ε γιούφτοι!" (και όσα ακόμα μπορεί να εμπεριέχει ένα "εε..." - κρυφός καημός αυτουνού που θα του λείψουν τα 15 ευρώ ενός προφιτερόλ, δηλαδή). Το είπα και στον έτερο συνάδελφο και δώκαμε όλοι - ίση μοιρασιά.

Νομίζω ότι δε χρειάζεται καν να εξηγήσω πού ακριβώς τοποθετώ την κριτική μου κι ότι θεωρώ αυτονόητο ότι, ακόμα κι αν τη δεδομένη στιγμή ξεχαστήκαμε να θίξουμε το... οικονομικό (και του τα δώσαμε μια μέρα μετά)..., κάποια άλλη μέρα κάποιος άλλος από μας θα έφερνε μια τούρτα, ένα παγωτό, ένα γαλακτομπούρεκο (όπως συνηθιζόταν να κάνουμε τις "καλές εποχές" (και με αυτό δεν εννοώ τις οικονομικά καλές εποχές, αλλά τις εποχές που υπήρχε όρεξη και κέφι και που ακόμα δεν είχαμε ξενερώσει τόσο πολύ ούτε με τους συναδέλφους ούτε (τόσο πολύ) με την εταιρεία) στο προηγούμενο Τμήμα που ήμουν). Αυτό που "στηλιτεύω" είναι το πώς από τη μία γουστάρεις να επιδεικνύεις τόσο πολύ τα λεφτά σου (είτε αυτά που έκανες είτε αυτά που βρήκες έτοιμα απ' το σπίτι σου), με πάσα αφορμή και εκδήλωση... και κατά τ' άλλα να μην κλείνεις μάτι όλο το βράδυ για τα 10 ευρώ που σε "φέσωσαν" μία φορά! δύο συνάδελφοι. Σκέψου, δηλαδή, αντί για γλυκό να κερνούσες βιτριόλι...

Υ.Γ. Κι επειδή "προσωπικότητες" σαν αυτή του Χρηστάρα φέρουν χίλια άλλα μύρια όσα κόμπλεξ και ψιλοσιχαμένα χαρακτηριστικά-συμπεριφορές... να αναφέρω και την εξαιρετικά βλαμμένη συνήθειά του να τηλεφωνιέται με την γκόμενα και τους φίλους του μπροστά σε όλους στο γραφείο, σε μια αγωνιώδη προσπάθεια να εντυπωσιάσει τους υπολοίπους με τις συνομιλίες του για κανονίσματα σε Super Paradise, Σαββατοκύριακο στο Παρίσι, κλεισίματα σε κλαμπάκια και λοιπές εξόδους και χρησιμοποιώντας πάντα φρασεολόγιο 18χρονου ("έέέέλαααα..."/"μου ακούγεται πολύ fail"/"ουόου" κ.ά. τέτοια) συν τα σιχαμένα χαζολογήματα που κάνει με την γκόμενα, τη μωρουδιακή ομιλία και τις σαχλαμαρέ γκρινιούλες για πολλή φάπα!

Για πολλή φάπα, μιλάμε!...

της γκαστριάς το κάγκελο

Τις τελευταίες τρεις βδομάδες ακούω συνεχώς για γκόμενες που γκαστρώθηκαν (αίφνης! - όταν γινόταν δεν πήραν χαμπάρι, προφανώς, απουσίαζαν!) και οι γκόμενοί τους έσπευσαν με το μονόπετρο να τις αποκαταστήσουν!

Και ρωτάω τώρα εγώ:

1. Ότι, δηλαδή, η εγκυμοσύνη προέκυψε χωρίς να πάρει χαμπάρι κανείς, έτσι;;; Εντελώς κατά λάθος και χωρίς πρόθεση! Το τέλειο έγκλημα, δηλαδή. Μου εξηγεί κάποιος πώς γίνεται να έχω βγάλει 5-6 χρόνια τα μάτια μου "απροφύλακτα" (δεν εννοώ "φάτε ζουμιά ψάρια" ούτε ότι με τον πρώτο τυχόντα το 'κανα χωρίς προφυλακτικό! Εννοώ ότι είχα δύο σχέσεις του 1 χρόνου η καθεμία και μία των 4μιση ετών και, ΟΚ, είναι λογικό μετά από μισό χρόνο, ξέρω 'γω, και εφόσον γνωρίζεις και εμπιστεύεσαι τον άλλον..., να ξέρετε πότε πού και πώς "κόβεται το γέλιο"...) και να μη μου έχει συμβεί ούτε μία φορά κάτι (και δύο φορές στη ζωή μου που έσπασε το προφυλακτικό... κι ας μην είχε... ολοκληρωθεί η φάση... έτρεξα και πήρα τα κατάλληλα μέτρα, και μάλιστα μπροστά στο αντράκι, για να μη νομίζει ότι υπήρχε περίπτωση να κάνω αβαβά τη φάση!);;; Δηλαδή, ρε πούστη μου, αυτά τα """"ατυχήματα""""... πόσο ατυχήματα και τυχαία είναι τελικά;;; Να μασήσει ντε και καλά η κατσίκα ταραμά, δηλαδή;;; Εκτός κι αν κάποιες νομίζουν ότι οι μήτρες τους είναι από χρυσό και πιάνουν παιδί με το φύσημα του αέρα! Μη χέσω!

2. Ποιοι είναι αυτοί οι άντρες, εν έτει 2012, που με το που πάει η γκόμενα και τους πει "Α, τα 'μαθες;; Τι σου 'χω;; ΠλΈρωνε τώρα, μαλάκα!"... είναι τόόόσο ΟΚ πια με το να τους περάσουν αμέσως δαχτυλίδι και να τρέξουνε για μπομπονιέρες;;;! Σε μια εποχή που όλοι κοιτάνε το τομάρι τους και το πουλί τους, που οι γκόμενες είναι ακόμα ένας αριθμός (μια τρύπα, για την ακρίβεια) και που ο Κωστόπουλος το φύτεψε καλά το σπερματάκι του "Μην είσαι μαλάκας και κάτσεις και βάλεις κουλούρα πριν τα 35..."... υπάρχουν ακόμα άντρες που σπεύδουν να... φανούν ιππότες;;;!!! Μη χέσω! Δε γνωρίζω κανένα στον κύκλο μου - και, ΟΚ, αν μη τι άλλο γνωρίζω πολλούς άντρες, από 25 έως 43 - που αν πήγαινα και του 'λεγα "Ξέρεις... είμαι έγκυος!" θα ψόφαγε να το κρατήσω..., πόσο μάλλον θα έτρεχε και να μου πάρει μονόπετρο! Στην καλύτερη των περιπτώσεων να μου έλεγαν "ΟΚ, αν θες κράτα το, γούστο σου καπέλο σου, αλλά από μένα παντριές και στέφανα μην περιμένεις! Αν περισσεύει κάτι κάθε μήνα θα σου δίνω... και μη με ενοχλήσεις και πολύ."! Και δε νομίζω ότι είναι θέμα δικού μου κύκλου (ότι, δηλαδή, οι δικοί μου είναι αναίσθητοι και μαλάκες), νομίζω ότι η πλειοψηφία των αντρών σήμερα έτσι θα έπραττε (άντε, για να μην υπερβάλλω, δε νομίζω ότι κανείς θα σούταρε την γκόμενα κλωτσηδόν... αλλά δε νομίζω ότι θα έσπευδε κιόλας για κουμπαριές και συμπεθέρια! Ήμαρτον!) 

Ε ρε πούστη μου! Πού κυκλοφορεί αυτή η φάρα να πάω να τις σπάσω μια χιλιαδίτσα πιάτα;;;

Και με τα σχόλια αυτά δε λέω σε καμία περίπτωση ότι τα αντράκια θα έπρεπε να τις στέλνουν στα τσακίδια και σε 20 χρόνια να τρέχουν σα γερόντια στη Χατζηβασιλείου με φωτογραφίες και βαφτιστικά σταυρουδάκια να ψάχνουν το 18ο παιδί που δώσανε για υιοθεσία ή νόμιζαν ότι κάπου στο δρόμο έπεσε απ' την καρότσα με τις πατάτες..., αλλά επικεντρώνω στο άλλο το "ωραίο" - αυτή βασικά είναι η γνώμη μου - που λέει κι η μαμά μου και τείνω να πιστέψω ότι μάλλον έτσι είναι:

"Οι γυναίκες ξέρουν και αναγνωρίζουν ποιοι είναι αυτοί οι άντρες που άμα τις γκαστρώσουν θα τις παντρευτούν κιόλας"

(και, προφανώς, προς τα κάπου εκεί στοχεύουν)

Εμένα αυτά τα περί "ατυχημάτων", εν έτει 2012, με τη σεξουαλική απελευθέρωση και το παντού σεξ, κώλοι, βυζιά, πήδουλο, της τρελής το σπέρμα και το όργιο (όόόσο και ταμπουριασμένη αν είναι ακόμα η ελληνική κοινωνία κι όσο πίσω αν είμαστε σε θέματα σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης...)... μου ακούγονται και ολίγον τι φυκάκια μπλου.

Να σου πω εμένα τι μου κάνει το στόρι;;

Τύπισσες που τραβιόντουσαν κάμποσο με τον "μπερμπάντη" γκόμενο, πήγαινε και δεν πήγαινε το πράγμα..., πρόθεση από πλευράς του για "επισημοποίηση" και σοβαρότητα δεν έβλεπαν... και σου λέει... δεν τον τυλίγω το λουκουμά να κάνω την τύχη μου;;;

Ε, ωραία, προφανώς και υπάρχουν και οι περιπτώσεις γκομενών που μπαίνουν σε αυτήν τη διαδικασία γιατί διέκριναν 'κονομημένο γαμπρό... και, σου λέει, ακόμα και στεφάνι να μη βάλουμε..., μόνο η επιταγή που θα μου κόβει μηνιαίως... σώθηκα!

Ήθελα να γράψω και για την κατά κόρον εμφάνιση τέτοιων φαινομένων στην ελληνική επαρχία αλλά έλα που αφενός όλη η επαρχία έχει έρθει κι έχει κατσικωθεί στην πρωτεύουσα (μαζί με τις ιδέες της και την κουλτούρα της) και, αφετέρου, γενιές και γενιές (και) πρωτευουσιάνικων γκομενών γαλουχήθηκαν με το μότο "να τυλίξεις το κελεπούρι" (μετά μας φταίει η Τζούλια με το "Στόχος είναι τα λεφτά")

(γιατί; δεν είναι;;...)

οπότε... ναι, δεν αξίζει καν να κάνω τη διαφοροποίηση. Η μόνη ίσως διαφορά που οφείλω να διακρίνω είναι ότι στην περίπτωση της επαρχίας, επειδή τα πράγματα είναι πιο "σφιχτά" (τι θα πει ο κόσμος, θα μας την πέσουν τα αδέρφια της λεγάμενης, κλειστή κοινωνία, πολλά και ανοιχτά στόματα, στιγματισμός οικογενειών κτλ. κτλ.)... ο στόχος επιτυγχάνεται ευκολότερα.

Και, εν πάσει περιπτώσει, τέτοια κοπελούδια να τα χαίρονται οι γονείς τους με τις αξίες που τους δώσανε... και λυπάμαι και κάποιους απ' αυτούς που ενώ κάνανε το σκατό τους παξιμάδι να τις σπουδάσουν, με τις Σχολές τους, τα φροντιστήριά τους, τις γλώσσες τους... το μόνο που τους έμεινε ήταν η εναγώνια αναζήτηση του κελεπουριού / θύματος / ισόβιου χορηγού της ανυπαρξίας και της ματαιοδοξίας τους! Ελλάς το μεγαλείο σου!

Αν υπάρχει γυναίκα που νομίζει ότι το τύλιγμα του "κελεπουριού" την ανεβάζει σαν προσωπικότητα... και ότι το γεγονός ότι και σκράπας, τομάρι, τελειωμένος, κάφρουλας και τέρας ανευθυνότητας να 'ναι ο άλλος... θα τους εξασφαλίζει μία στέγη, ένα μηνιαίο εισόδημα, μια επιβίωση, μια πατρική φιγούρα μες στο σπίτι..., της προτείνω απλά να ανοίξει ένα λάκο, να χέσει σύκα... και να βουτήξει με το κεφάλι (και να μείνουν τα ποδαράκια πάνω να κουνιούνται στον αέρα "ψαλιδάκι"!).

Μετά δεν είναι ν' αναρωτιόμαστε για τη δραματική αύξηση των διαζυγίων, για την έξαρση των φαινομένων οικογενειακής βίας, για τα δυστυχισμένα και προβληματικά παιδιά, για το αθάνατο ελληνικό οικογενειακό κέρατο! Μην αναρωτιόμαστε καθόλου!

Γιατί όταν είσαι 25... και προλάβεις μέχρι τα 30 και αμολύσεις και δύο κουτσούβελα για να τον "δέσεις" τον πασά στο σπίτι..., είναι προφανές ότι δεν αντιλαμβάνεσαι ότι σε 10 χρόνια, που ο κώλος σου δε θα είναι πια 25χρονης και το βυζί μετά από δύο μωρά θα έχει σταφιδιάσει... ο τύπος που πιθανότατα ποτέ δε σε αγάπησε / εκτίμησε / σεβάστηκε / θαύμασε και για τους τύπους και μόνο σε αποκατέστησε... θα τρέχει να βρει παρηγοριά και ξέσκασμα στα κωλάδικα έξω απ' την πόλη, με Βουλγάρες και Ουκρανάιζερ! Αλλά δεν αμφιβάλλω διόλου ότι ακόμα και τότε.. κι εσύ κι η μάνα σου θα έχετε φτιάξει τη "μαγική" πασπαρτού δικαιολογία: Ε, άντρας είναι και το κέφι του θα κάνει... - Ο κουβαλητής μας είναι, ας κάνουμε και τα στραβά μάτια, στο κάτω κάτω μας θρέφει, μας συντηρεί... και μπορώ ακόμα να το παίζω κυρία Κοκοβίκου με δόξα και τιμή!

Όσο για τους άντρες οι οποίοι είναι τόσο φλουορέσεντ να πέσουν σε τέτοια λούπα... υπάρχει η φυλή των εκ γεννησιμιού μαλακομαλάκηδων, που δεν καταλαβαίνουν Χριστό... κι ό,τι χόρτο τους πουλήσει η μία και η άλλη το τρώνε αμάσητο (να τους χαίρεστε, ρε μάνες, τους μπούληδές σας! Κοιτάξτε να κάνετε κι άλλους μην και εξαφανιστεί το είδος!) και δεν την ψάχνουν και πολύ τη δουλειά (καλά καλά... γι' αυτό γίνεται της τρελής στα κέντρα γενετικής από εξετάσεις DNA-πατρότητας και σπεύδουν οι καβαλούσες κουμπάρον σύζυγοι να λαδώνουν μικροβιολόγους και νοσοκόμες να μην αποκαλύψουν στους αντράδες τους τον πραγματικό πατέρα των παιδιών τους...) και υπάρχει και η άλλη φυλή, των άλλων βουτυροαναθρεμένων από 'κει, που, ΟΚ, πέρασαν κάποια καλά 35..., κατά βάθος δεν τους χάλασε κιόλας ότι βρέθηκε κάποια να τους πάρει, να ανέχεται τη μαλακία τους και την παραξενιά τους και να της ρίχνουν και κανά κέρατο στη χάση και τη φέξη (ξέρουν τι ζώο παίρνουν, άλλωστε... Αν δεν κυλούσε ο τέντζερης... πώς θα 'βρισκε καπάκι;;), δεν τους χάλασε και το ετοιμοπαράδοτο μπεμπακουλάκι... και το 'καναν αβαβά (κι ας παριστάνουν ότι δεν το 'χαν προγραμματίσει και δεν το 'θελαν).

Κορίτσια... συγκεντρωθείτε!!! WOMEN INDEPENDENT! Mην καταπίνετε αμάσητα τα πρότυπα που μας κληροδότησαν οι γιαγιάδες μας και οι θείτσες μας! Δε φτάσαμε εδώ που φτάσαμε για να κρεμόμαστε από τους σπερματογόνους αδένες οποιουδήποτε μπούλη! Αν κάποια στιγμή θελήσουμε και μπορούμε και αποφασίσουμε να κάνουμε οικογένεια... οφείλουμε τουλάχιστον (σ' εμάς και τα παιδιά μας πρώτ' απ' όλα) να φροντίσουμε να έχει τα εχέγγυα της απαραίτητης ευτυχίας! Αλλιώς δουλειά δε γίνεται! Το πράγμα θέλει αγάπη, συνεννοήση, κοινούς στόχους και ενδιαφέροντα και πάνω απ' όλα να ξέρεις για ποιο λόγο παντρεύεσαι και για ποιο λόγο φέρνεις παιδιά στον κόσμο! Αφήστε τον Κωστόπουλο και τον Πανταζόπουλο στο χάσιμό τους και τις βίζιτές τους! Μην τους προσφέρετε στο πιάτο αυτήν τη σφαγή των αμνών! Μην τους την κάνετε εύκολη αυτήν την πώληση χαμερπού λάιφστάιλ και κουραφεξάλων φτιαγμένων από ανεγκεφαλίτιδα και συναισθηματική αναπηρία! Αφήστε τη γειτόνισσα και την ξαδέρφη να κουρεύονται! Ωραία, τους πήρε ο αρραβωνιάρης δαχτυλίδι και Louis Vuitton! Σίριουζλι! Πετάχτε τες στα Τάρταρα! Λες κι άμα θέλατε... δεν μπορούσατε να τους πηδήσετε τον αρραβωνιάρη (μαζί και τον αδελφό του) και να προβάλεται το DVDάκι στο γάμο τους σε widescreen (έτσι, για ένα πιο πρωτότυπο προσωπικό δώρο...). Αφήστε αυτό που βλέπετε σήμερα, ξύστε λίγο την επιφάνεια, αφήστε να "κάτσει η σκόνη" και ελάτε να μου πείτε σε 10 χρονάκια από σήμερα πού θα 'ναι αυτές και που θα 'στε εσείς!

Σκεφτείτε πριν γκαστρωθείτε!

Ψ Ο Φ Ο Σ !

Η καθαριότητα είναι η μισή αρχοντιά (η ψυχασθένεια της απλυσιάς)

Με αφορμή το κουτσομπολιό που κυκλοφόρησε, ότι η Τσιμτσιλή δεν πλένεται..., να επιχειρήσω μια ανάλυση του φαινομένου "η ψυχασθένεια της απλυσιάς" που είδα (μου είπε κολλητή γι' αυτό) και σε μια γνωστή και που, απ' ό,τι μπορώ να καταλάβω, πλήττει κατά κόρον άτομα που τα έχουν όλα και επί της ουσίας δεν έχουν τίποτα.

Η γνωστή, λοιπόν, το μπακγκράουντ της οποίας συνοψίζεται σε κάτι σε φάση "παρατείνω την απόκτηση πτυχίου μια 5ετία ακόμα (στο χαλαρό...), ψάχνω χίλια χρόνια για πτυχιακή/πρακτική και - για δες! - "γίνονται μαλακίες" και δε βρίσκω θέμα / δε βρίσκω πώς να το δουλέψω / είχε η μαμά μου μια γνωστή που ήξερε τον τάδε στο τάδε ινστιτούτο που θα με έπαιρνε για ένα 3μηνο αλλά τελικά "μωρέ... δεν έκατσε", η μαμά μου μου πληρώνει νοίκι και με χαρτζιλικώνει, αλλά με την προϋπόθεση να διατηρήσω ένα σταθερό - νορμάλ - χρώμα μαλλιών για τον επόμενο μήνα και να σουλουπώσω λίγο τα σαλβάρια και τα σταράκια 10ετίας..."... ε, και γενικότερα μια κατάσταση... χάσιμο και αλαμπουρδίαση...,

...

μετά από επανειλημμένες συναντήσεις μαζί της, στις οποίες ερχόταν πάντα καταϊδρωμένη, λερωμένη, με τα ΊΔΙΑ ΑΚΡΙΒΏΣ! ρούχα, . . . ΜΥΡΙΖΕ!... και έβλεπες και στο μαλλί της ένα "λάδι" (ελιάς)..., να 'χει κατακάτσει από κάποια αλουσιά μήνα, να πούμε...,

διαπιστώσαμε ότι μάλλον είχε διαταραχτεί "ψυχικά" και χρησιμοποιούσε την απλυσιά για να κάνει ένα statement (;) / να "την πει" (σε ποιον ακριβώς;) (;) . . . για τη μόνιμη αφασία στην οποία είχε περιέλθει από κάποια 16 της, ξέρω 'γω..., και η οποία είχε αποβεί άκρως καταστροφική για τη μετέπειτα ζωή της: πτυχίο δεν έπαιρνε, οι εξεταστικές περνούσαν και αυτή κολλούσε αυτοκολλητάκια στην ντουλάπα της και έφτιαχνε κοσμηματάκια σε πετονιά, ξεκινούσε μια ξένη γλώσσα, ένα χόμπι, μια ασχολία, έμπαινε σε μία ομάδα... και είναι ζήτημα αν ο,τιδήποτε τέτοιο είχε τελικά διάρκεια άνω του 3βδόμαδου..., οι σχέσεις της άκρως προβληματικές και ανώριμες, . . .  οι σχέσεις της με τους γονείς της επίσης αλαλούμ (οι οποίοι γονείς, σε μια προσπάθεια απόδειξης του πόόόόσο και καλά "L' Oreal γιατί σας αξίζει" είναι κι ότι και καλά κατάφεραν μετά από χρόνια δουλειάς και κοπιάσματος να χτίσουν δικό τους σπίτι... πήγαν και έφτιαξαν μια έπαυλη κάπου στο διάολο... κι αφού κατάφεραν και έχτισαν/εξόπλισαν το σπίτι με ό,τι πιο ακριβό και υπερ-μοδάτο και γαμάτο υπήρχε..., εν τέλει ΄ΤΣΙΓΓΟΥΝΕΥΤΗΚΑΝ ΤΑ ΑΛΟΥΜΙΝΙΑ για τις πόρτες-παράθυρα!!!, . . . και τελικά δε βάλανε!..., με αποτέλεσμα να ποστάρουν ένα θείο να φυλάει καραούλι μες στο σπίτι τις ώρες που εκείνοι θα έλειπαν... μην και μπει κανένας κλέφτης!!! ΑΚΟΥ τώρα να δεις!!!)

Και, εν τέλει, το συμπέρασμα για την εν λόγω γνωστή είναι ότι η ζωή της ήταν τόσο ηλίθια και ανερμάτιστη... που μάλλον η "αποτυχία" τη χτύπησε... στο να μην πλένεται (;;!!) (σε σημείο που όταν κάποια στιγμή πλύθηκε, επιτέλους!... και η κολλητή της είπε "Βλέπω τα μαλλιά σου λάμπουν!"... γύρισε και της είπε "Α, το παρατήρησες, ε;;"), θέλοντας, έτσι, να απευθύνει κάποιο δριμύ κατηγορώ προς τους γονείς που ποτέ δε νοιάστηκαν πραγματικά και των οποίων η ζωή (για την ακρίβεια και πιο συγκεκριμένα το μεγάλωμα και η επιμέλεια των παιδιών τους) ήταν ΕΞΙΣΟΥ ανερμάτιστη και ό,τι να 'ναι; Στον γκόμενο που την πίεζε να "σουλουπωθεί λιγάκι" και να πάρει πιο σοβαρά το κόνσεπτ σχέση, έτσι ώστε κάποια στιγμή να καταφέρουν να μείνουν υπό κοινή στέγη;; Στην πουτάνα τη ζωή που της χρεώσανε

 και που - ω!, για δες! - απαιτεί κόπο και προσπάθεια και, εν πάσει περιπτώσει, κάάάάποια στιγμή, πού και πού... να στρώνεις και τον πωπουδάκο σου κάτω και να διαβάζεις;;; Η', εν πάσει περιπτώσει, αν με τις σπουδές δεν την πάλεψες ή δε σου άρεσαν ή πήρες τη ζωή σου λάθος... ΓΙΑΤΙ ΔΕ ΒΓΑΙΝΕΙΣ ΝΑ ΔΟΥΛΕΨΕΙΣ, ΡΕ ΜΠΟΥΡΔΕΛΑΚΙ ΑΝΑΠΟΔΟ;;;!!! ΓΙΑΤΙ;;;!!! ΧΕΡΙΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ;;; ΠΟΔΙΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ;;;!!!!! ΚΕΦΑΛΑΚΙ;;;! ΟΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΣΤ!!!!!!!!!!!

Πω πω πω πωωωω!!! Για τι ψυχασθένειες μιλάμε;;!

Τα 'χαμε ακούσει όλα, ρε παιδάκι μου!: αυτούς που πίνουν, αυτούς που καπνίζουν, αυτούς που κόβονται/καίγονται, αυτούς που βαράνε το κεφάλι τους στον τοίχο... όλα τα είδη αυτοκαταστροφής και αυτοτιμωρίας, σε μια προσπάθεια να παλέψουν - λέμε τώρα - αυτά τα άτομα ό,τι δεν προσπάθησαν καν! να αντιμετωπίσουν νωρίτερα με συμβατικούς τρόπους/μεθόδους (δουλειά, προσπάθεια, ειλικρίνεια, φίλοι, αναζήτηση βοήθειας σε πρόσωπα του στενού περιβάλλοντος ή και ψυχολόγους, γυμναστική... whatever!). Αλλά η απλυσιά, να πούμε, πού ακριβώς κολλάει;;! Τι ακριβώς μήνυμα περνάει και τι θέλει να εκφράσει;;! Στο κάτω κάτω της γραφής, έχεις και γκόμενο, ρε παιδί μου!, . . . ο οποίος... τι;!... δε σου λέει τίποτα;; Δεν αντιδρά; Δε διαμαρτύρεται;;! Σε ανέχεται;;! Και τι ακριβώς περιμένεις;;!;; Να σου πει κάποιος σε μια παρέα ότι βρωμάς και ζαίχνεις και άι στο διάολο κι εσύ κι η μπίχλα σου;;

Ίλεος!